{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452717"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5452717","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στάθμιση και προσαρμογή του ερωτηματολογίου Child and Adolescent Trauma Screen 2 (CATS-2-Y) σε Έλληνες εφήβους 12 - 15 ετών: προκαταρκτικά ευρήματα","abstract":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Το ψυχικό τραύμα στην παιδική και εφηβική ηλικία αποτελεί ζήτημα δημόσιας υγείας, ενώ στην Ελλάδα παραμένουν περιορισμένα τα σύγχρονα ψυχομετρικά τεκμηριωμένα εργαλεία αξιολόγησής του. Σκοπός: Η προκαταρκτική διερεύνηση της αξιοπιστίας και εγκυρότητας του CATS-2-Υ σε Έλληνες εφήβους ηλικίας 12-15 ετών. Μεθοδολογία: Αναλύθηκαν πρωτογενή δεδομένα του δεύτερου κύματος της Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS). Συμμετείχαν 1.630 έφηβοι (13.5 ± 0.98) από 15 γυμνάσια της Αττικής: 55,0% κορίτσια, 43,0% αγόρια και 2,0% άλλο φύλο. Αξιοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Ανίχνευσης Τραύματος Παιδιών και Εφήβων - Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), η Αναθεωρημένη Κλίμακα Επίδρασης Γεγονότων - Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών - Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) και δημογραφικά στοιχεία. Αποτελέσματα: Οι βαθμολογίες DSM-5 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 34.12, ΤΑ=11.96), ICD-11 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 11.01, ΤΑ=3.86) και ICD-11 ΣΔΜΤΣ (ΜΟ=19.03, ΤΑ=6.76), παρουσίασαν ικανοποιητική έως υψηλή εσωτερική συνοχή (α> .70). Η DSM-5 ΔΜΤΣ συσχετίστηκε μέτρια με το CRIES-8 (r = .31–.37), ισχυρά με τις συνολικές δυσκολίες SDQ (r = .57) και τα «Συναισθηματικά Συμπτώματα» (r = .55), μέτρια με την κλίμακα «Υπερκινητικότητα/Διάσπαση Προσοχής» (r = .40) και ασθενώς με τα «Προβλήματα Διαγωγής» και τα «Προβλήματα με Συνομηλίκους» (r = .25–.27). Το τετραπαραγοντικό και ιεραρχικό μοντέλο DSM-5, εμφάνισαν καλύτερη προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα παρέχουν ενθαρρυντικές προκαταρκτικές ενδείξεις αξιοπιστίας και εγκυρότητας, κυρίως για τη ΔΜΤΣ κατά DSM-5. Η εσωτερική συνοχή και οι συσχετίσεις ήταν ικανοποιητικές, ενώ τα μοντέλα DSM-5 παρουσίασαν καλύτερη παραγοντική προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Τα ασθενέστερα ευρήματα των τελευταίων υποδεικνύουν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της δομής του εργαλείου σε ελληνικό δείγμα.","abstract_html":"Θεωρητικό Υπόβαθρο: Το ψυχικό τραύμα στην παιδική και εφηβική ηλικία αποτελεί ζήτημα δημόσιας υγείας, ενώ στην Ελλάδα παραμένουν περιορισμένα τα σύγχρονα ψυχομετρικά τεκμηριωμένα εργαλεία αξιολόγησής του. Σκοπός: Η προκαταρκτική διερεύνηση της αξιοπιστίας και εγκυρότητας του CATS-2-Υ σε Έλληνες εφήβους ηλικίας 12-15 ετών. Μεθοδολογία: Αναλύθηκαν πρωτογενή δεδομένα του δεύτερου κύματος της Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS). Συμμετείχαν 1.630 έφηβοι (13.5 ± 0.98) από 15 γυμνάσια της Αττικής: 55,0% κορίτσια, 43,0% αγόρια και 2,0% άλλο φύλο. Αξιοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Ανίχνευσης Τραύματος Παιδιών και Εφήβων - Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), η Αναθεωρημένη Κλίμακα Επίδρασης Γεγονότων - Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών - Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) και δημογραφικά στοιχεία. Αποτελέσματα: Οι βαθμολογίες DSM-5 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 34.12, ΤΑ=11.96), ICD-11 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 11.01, ΤΑ=3.86) και ICD-11 ΣΔΜΤΣ (ΜΟ=19.03, ΤΑ=6.76), παρουσίασαν ικανοποιητική έως υψηλή εσωτερική συνοχή (α&gt; .70). Η DSM-5 ΔΜΤΣ συσχετίστηκε μέτρια με το CRIES-8 (r = .31–.37), ισχυρά με τις συνολικές δυσκολίες SDQ (r = .57) και τα «Συναισθηματικά Συμπτώματα» (r = .55), μέτρια με την κλίμακα «Υπερκινητικότητα/Διάσπαση Προσοχής» (r = .40) και ασθενώς με τα «Προβλήματα Διαγωγής» και τα «Προβλήματα με Συνομηλίκους» (r = .25–.27). Το τετραπαραγοντικό και ιεραρχικό μοντέλο DSM-5, εμφάνισαν καλύτερη προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα παρέχουν ενθαρρυντικές προκαταρκτικές ενδείξεις αξιοπιστίας και εγκυρότητας, κυρίως για τη ΔΜΤΣ κατά DSM-5. Η εσωτερική συνοχή και οι συσχετίσεις ήταν ικανοποιητικές, ενώ τα μοντέλα DSM-5 παρουσίασαν καλύτερη παραγοντική προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Τα ασθενέστερα ευρήματα των τελευταίων υποδεικνύουν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της δομής του εργαλείου σε ελληνικό δείγμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαγκαδιανού Ελευθερία Πετρούλα","Lagkadianou Eleftheria Petroula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452717"],"render_values":[{"text":"uoadl:5452717","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452717","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452717","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5452717","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαγκαδιανού Ελευθερία Πετρούλα","Lagkadianou Eleftheria Petroula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5452717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452717"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Το ψυχικό τραύμα στην παιδική και εφηβική ηλικία αποτελεί ζήτημα δημόσιας υγείας, ενώ στην Ελλάδα παραμένουν περιορισμένα τα σύγχρονα ψυχομετρικά τεκμηριωμένα εργαλεία αξιολόγησής του. Σκοπός: Η προκαταρκτική διερεύνηση της αξιοπιστίας και εγκυρότητας του CATS-2-Υ σε Έλληνες εφήβους ηλικίας 12-15 ετών. Μεθοδολογία: Αναλύθηκαν πρωτογενή δεδομένα του δεύτερου κύματος της Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS). Συμμετείχαν 1.630 έφηβοι (13.5 ± 0.98) από 15 γυμνάσια της Αττικής: 55,0% κορίτσια, 43,0% αγόρια και 2,0% άλλο φύλο. Αξιοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Ανίχνευσης Τραύματος Παιδιών και Εφήβων - Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), η Αναθεωρημένη Κλίμακα Επίδρασης Γεγονότων - Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών - Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) και δημογραφικά στοιχεία. Αποτελέσματα: Οι βαθμολογίες DSM-5 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 34.12, ΤΑ=11.96), ICD-11 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 11.01, ΤΑ=3.86) και ICD-11 ΣΔΜΤΣ (ΜΟ=19.03, ΤΑ=6.76), παρουσίασαν ικανοποιητική έως υψηλή εσωτερική συνοχή (α> .70). Η DSM-5 ΔΜΤΣ συσχετίστηκε μέτρια με το CRIES-8 (r = .31–.37), ισχυρά με τις συνολικές δυσκολίες SDQ (r = .57) και τα «Συναισθηματικά Συμπτώματα» (r = .55), μέτρια με την κλίμακα «Υπερκινητικότητα/Διάσπαση Προσοχής» (r = .40) και ασθενώς με τα «Προβλήματα Διαγωγής» και τα «Προβλήματα με Συνομηλίκους» (r = .25–.27). Το τετραπαραγοντικό και ιεραρχικό μοντέλο DSM-5, εμφάνισαν καλύτερη προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα παρέχουν ενθαρρυντικές προκαταρκτικές ενδείξεις αξιοπιστίας και εγκυρότητας, κυρίως για τη ΔΜΤΣ κατά DSM-5. Η εσωτερική συνοχή και οι συσχετίσεις ήταν ικανοποιητικές, ενώ τα μοντέλα DSM-5 παρουσίασαν καλύτερη παραγοντική προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Τα ασθενέστερα ευρήματα των τελευταίων υποδεικνύουν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της δομής του εργαλείου σε ελληνικό δείγμα.","Background: Psychological trauma during childhood and adolescence constitutes a public health concern, while the availability of contemporary, psychometrically validated instruments for its assessment remains limited in Greece. Aim: To conduct a preliminary investigation of the reliability and validity of the CATS-2-Y among Greek adolescents aged 12–15 years. Methods: Primary data from the second wave of the Global Child and Adolescent Mental Health Study (GCAMHS) were analysed. The sample comprised 1,630 adolescents (M age = 13.5 years, SD = 0.98) from 15 lower secondary schools in Attica: 55.0% were girls, 43.0% were boys, and 2.0% identified as another gender. The instruments used were the Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), the Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), and a demographic questionnaire. Results: The DSM-5 PTSD (M = 34.12, SD = 11.96), ICD-11 PTSD (M = 11.01, SD= 3.86), and ICD-11 CPTSD (M = 19.03, SD = 6.76) scores demonstrated satisfactory to high internal consistency (α > .70). DSM-5 PTSD scores showed moderate correlations with the CRIES-8 (r = .31–.37), strong correlations with the SDQ Total Difficulties score (r= .57) and the Emotional Symptoms subscale (r = .55), a moderate correlation with the Hyperactivity/Inattention scale (r = .40), and weak correlations with the Conduct Problems and Peer Problems subscales (r = .25–.27). The DSM-5 four-factor and hierarchical models demonstrated better fit than the ICD-11 models. Conclusions: The findings provide encouraging preliminary evidence of reliability and validity, particularly for the assessment of PTSD according to DSM-5. Internal consistency and correlations were satisfactory, while the DSM-5 models demonstrated better factorial fit than the ICD-11 models. The weaker findings for the latter indicate the need for further investigation of the instrument’s structure in a Greek sample."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στάθμιση και προσαρμογή του ερωτηματολογίου Child and Adolescent Trauma Screen 2 (CATS-2-Y) σε Έλληνες εφήβους 12 - 15 ετών: προκαταρκτικά ευρήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαγκαδιανού Ελευθερία Πετρούλα","Lagkadianou Eleftheria Petroula"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Θεωρητικό Υπόβαθρο: Το ψυχικό τραύμα στην παιδική και εφηβική ηλικία αποτελεί ζήτημα δημόσιας υγείας, ενώ στην Ελλάδα παραμένουν περιορισμένα τα σύγχρονα ψυχομετρικά τεκμηριωμένα εργαλεία αξιολόγησής του. Σκοπός: Η προκαταρκτική διερεύνηση της αξιοπιστίας και εγκυρότητας του CATS-2-Υ σε Έλληνες εφήβους ηλικίας 12-15 ετών. Μεθοδολογία: Αναλύθηκαν πρωτογενή δεδομένα του δεύτερου κύματος της Child and Adolescents Mental Health Study (GCAMHS). Συμμετείχαν 1.630 έφηβοι (13.5 ± 0.98) από 15 γυμνάσια της Αττικής: 55,0% κορίτσια, 43,0% αγόρια και 2,0% άλλο φύλο. Αξιοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Ανίχνευσης Τραύματος Παιδιών και Εφήβων - Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), η Αναθεωρημένη Κλίμακα Επίδρασης Γεγονότων - Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών - Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) και δημογραφικά στοιχεία. Αποτελέσματα: Οι βαθμολογίες DSM-5 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 34.12, ΤΑ=11.96), ICD-11 ΔΜΤΣ (ΜΟ= 11.01, ΤΑ=3.86) και ICD-11 ΣΔΜΤΣ (ΜΟ=19.03, ΤΑ=6.76), παρουσίασαν ικανοποιητική έως υψηλή εσωτερική συνοχή (α> .70). Η DSM-5 ΔΜΤΣ συσχετίστηκε μέτρια με το CRIES-8 (r = .31–.37), ισχυρά με τις συνολικές δυσκολίες SDQ (r = .57) και τα «Συναισθηματικά Συμπτώματα» (r = .55), μέτρια με την κλίμακα «Υπερκινητικότητα/Διάσπαση Προσοχής» (r = .40) και ασθενώς με τα «Προβλήματα Διαγωγής» και τα «Προβλήματα με Συνομηλίκους» (r = .25–.27). Το τετραπαραγοντικό και ιεραρχικό μοντέλο DSM-5, εμφάνισαν καλύτερη προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα παρέχουν ενθαρρυντικές προκαταρκτικές ενδείξεις αξιοπιστίας και εγκυρότητας, κυρίως για τη ΔΜΤΣ κατά DSM-5. Η εσωτερική συνοχή και οι συσχετίσεις ήταν ικανοποιητικές, ενώ τα μοντέλα DSM-5 παρουσίασαν καλύτερη παραγοντική προσαρμογή από τα μοντέλα ICD-11. Τα ασθενέστερα ευρήματα των τελευταίων υποδεικνύουν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της δομής του εργαλείου σε ελληνικό δείγμα.","Background: Psychological trauma during childhood and adolescence constitutes a public health concern, while the availability of contemporary, psychometrically validated instruments for its assessment remains limited in Greece. Aim: To conduct a preliminary investigation of the reliability and validity of the CATS-2-Y among Greek adolescents aged 12–15 years. Methods: Primary data from the second wave of the Global Child and Adolescent Mental Health Study (GCAMHS) were analysed. The sample comprised 1,630 adolescents (M age = 13.5 years, SD = 0.98) from 15 lower secondary schools in Attica: 55.0% were girls, 43.0% were boys, and 2.0% identified as another gender. The instruments used were the Child and Adolescent Trauma Screen 2 – Youth Version (CATS-2-Y), the Children’s Revised Impact of Event Scale-8 (CRIES-8), the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), and a demographic questionnaire. Results: The DSM-5 PTSD (M = 34.12, SD = 11.96), ICD-11 PTSD (M = 11.01, SD= 3.86), and ICD-11 CPTSD (M = 19.03, SD = 6.76) scores demonstrated satisfactory to high internal consistency (α > .70). DSM-5 PTSD scores showed moderate correlations with the CRIES-8 (r = .31–.37), strong correlations with the SDQ Total Difficulties score (r= .57) and the Emotional Symptoms subscale (r = .55), a moderate correlation with the Hyperactivity/Inattention scale (r = .40), and weak correlations with the Conduct Problems and Peer Problems subscales (r = .25–.27). The DSM-5 four-factor and hierarchical models demonstrated better fit than the ICD-11 models. Conclusions: The findings provide encouraging preliminary evidence of reliability and validity, particularly for the assessment of PTSD according to DSM-5. Internal consistency and correlations were satisfactory, while the DSM-5 models demonstrated better factorial fit than the ICD-11 models. The weaker findings for the latter indicate the need for further investigation of the instrument’s structure in a Greek sample."],"dc:identifier":["uoadl:5452717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5452717"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Στάθμιση και προσαρμογή του ερωτηματολογίου Child and Adolescent Trauma Screen 2 (CATS-2-Y) σε Έλληνες εφήβους 12 - 15 ετών: προκαταρκτικά ευρήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:52Z"}