{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5453139"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5453139","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση του γηριατρικού συνδρόμου της ευθραυστότητας στους δείκτες διαστολικής λειτουργίας της καρδιάς σε πληθυσμό ηλικίας ≥65 ετών","abstract":"Εισαγωγή και σκοπός: Η ευθραυστότητα αποτελεί γηριατρικό σύνδρομο που έχει συσχετιστεί με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ωστόσο, η επίδρασή της στη διαστολική λειτουργία της καρδιάς δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ευθραυστότητας, όπως αξιολογείται με τον φαινότυπο Fried και την Clinical Frailty Scale (CFS), σε υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες διαστολικής λειτουργίας και στα επίπεδα του NT-proBNP σε άτομα ηλικίας ≥65 ετών. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε 537 άτομα ηλικίας ≥65 ετών που διαβιούσαν στην κοινότητα και αξιολογήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ». Η ευθραυστότητα εκτιμήθηκε με τον φαινότυπο Fried και την CFS. Για την προσέγγιση της αιτιώδους επίδρασης εφαρμόστηκαν μέθοδοι βαθμολογίας προδιάθεσης, με εκτιμητέα παράμετρο τη μέση επίδραση της έκθεσης στους εκτεθειμένους (average treatment effect on the treated, ATT). Για τη σύγκριση προεύθραυστων/εύθραυστων έναντι εύρωστων κατά Fried εφαρμόστηκε αντιστοίχιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης, ενώ για τη σύγκριση CFS ≥3 έναντι CFS 1–2 εφαρμόστηκε στάθμιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης. Τα μεγέθη επίδρασης υπολογίστηκαν με g-computation. Οι ελλείπουσες τιμές αντιμετωπίστηκαν με πολλαπλή συμπλήρωση με αλυσιδωτές εξισώσεις. Ως ανάλυση ευαισθησίας εφαρμόστηκαν πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Μετά την αντιστοίχιση, η προευθραυστότητα/ευθραυστότητα κατά Fried επέδρασε στον δείκτη διάστασης του αριστερού κόλπου (LAi), ο οποίος ήταν κατά 0,66 mm/m² (95% ΔΕ 0,04–1,27) υψηλότερος στους προεύθραυστους/εύθραυστους ασθενείς σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν εύρωστοι. Αντίθετα, η CFS ≥3 παρουσίασε ευρύτερη επίδραση στη διαστολική λειτουργία: στους ασθενείς με CFS ≥3, το LAi ήταν υψηλότερο κατά 0,98 mm/m² (95% ΔΕ 0,37–1,59), η διάμετρος του αριστερού κόλπου κατά 1,46 mm (95% ΔΕ 0,38–2,54), το E/e′ κατά 10,17% (95% ΔΕ 0,67–20,57) και το NT-proBNP κατά 50,36% (95% ΔΕ 9,43–106,61%) σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν CFS 1–2. Οι αναλύσεις ευαισθησίας ήταν εν γένει συμβατές με τα κύρια ευρήματα ως προς το LAi και το NT-proBNP, με την αύξηση του NT-proBNP να είναι εντονότερη στις υψηλότερες κατηγορίες ευθραυστότητας κατά CFS (CFS >4). Συμπεράσματα: Η ευθραυστότητα κατά Fried φάνηκε να επιδρά κυρίως στο μέγεθος του αριστερού κόλπου. Αντίθετα, η ευθραυστότητα κατά CFS (CFS ≥3) χαρακτηρίστηκε από ευρύτερη επίδραση σε δείκτες διαστολικής επιβάρυνσης, συμπεριλαμβανομένων του μεγέθους του αριστερού κόλπου, του E/e′ και του NT-proBNP, υποδηλώνοντας έναν λιγότερο αποτελεσματικά αντιρροπούμενο διαστολικό φαινότυπο. Τα ευρήματα αυτά θέτουν τη βάση για την περαιτέρω διερεύνηση της ευθραυστότητας ως δυνητικά τροποποιήσιμου παράγοντα που επιδρά στη διαστολική λειτουργία σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.","abstract_html":"Εισαγωγή και σκοπός: Η ευθραυστότητα αποτελεί γηριατρικό σύνδρομο που έχει συσχετιστεί με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ωστόσο, η επίδρασή της στη διαστολική λειτουργία της καρδιάς δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ευθραυστότητας, όπως αξιολογείται με τον φαινότυπο Fried και την Clinical Frailty Scale (CFS), σε υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες διαστολικής λειτουργίας και στα επίπεδα του NT-proBNP σε άτομα ηλικίας ≥65 ετών. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε 537 άτομα ηλικίας ≥65 ετών που διαβιούσαν στην κοινότητα και αξιολογήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ». Η ευθραυστότητα εκτιμήθηκε με τον φαινότυπο Fried και την CFS. Για την προσέγγιση της αιτιώδους επίδρασης εφαρμόστηκαν μέθοδοι βαθμολογίας προδιάθεσης, με εκτιμητέα παράμετρο τη μέση επίδραση της έκθεσης στους εκτεθειμένους (average treatment effect on the treated, ATT). Για τη σύγκριση προεύθραυστων/εύθραυστων έναντι εύρωστων κατά Fried εφαρμόστηκε αντιστοίχιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης, ενώ για τη σύγκριση CFS ≥3 έναντι CFS 1–2 εφαρμόστηκε στάθμιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης. Τα μεγέθη επίδρασης υπολογίστηκαν με g-computation. Οι ελλείπουσες τιμές αντιμετωπίστηκαν με πολλαπλή συμπλήρωση με αλυσιδωτές εξισώσεις. Ως ανάλυση ευαισθησίας εφαρμόστηκαν πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Μετά την αντιστοίχιση, η προευθραυστότητα/ευθραυστότητα κατά Fried επέδρασε στον δείκτη διάστασης του αριστερού κόλπου (LAi), ο οποίος ήταν κατά 0,66 mm/m² (95% ΔΕ 0,04–1,27) υψηλότερος στους προεύθραυστους/εύθραυστους ασθενείς σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν εύρωστοι. Αντίθετα, η CFS ≥3 παρουσίασε ευρύτερη επίδραση στη διαστολική λειτουργία: στους ασθενείς με CFS ≥3, το LAi ήταν υψηλότερο κατά 0,98 mm/m² (95% ΔΕ 0,37–1,59), η διάμετρος του αριστερού κόλπου κατά 1,46 mm (95% ΔΕ 0,38–2,54), το E/e′ κατά 10,17% (95% ΔΕ 0,67–20,57) και το NT-proBNP κατά 50,36% (95% ΔΕ 9,43–106,61%) σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν CFS 1–2. Οι αναλύσεις ευαισθησίας ήταν εν γένει συμβατές με τα κύρια ευρήματα ως προς το LAi και το NT-proBNP, με την αύξηση του NT-proBNP να είναι εντονότερη στις υψηλότερες κατηγορίες ευθραυστότητας κατά CFS (CFS &gt;4). Συμπεράσματα: Η ευθραυστότητα κατά Fried φάνηκε να επιδρά κυρίως στο μέγεθος του αριστερού κόλπου. Αντίθετα, η ευθραυστότητα κατά CFS (CFS ≥3) χαρακτηρίστηκε από ευρύτερη επίδραση σε δείκτες διαστολικής επιβάρυνσης, συμπεριλαμβανομένων του μεγέθους του αριστερού κόλπου, του E/e′ και του NT-proBNP, υποδηλώνοντας έναν λιγότερο αποτελεσματικά αντιρροπούμενο διαστολικό φαινότυπο. Τα ευρήματα αυτά θέτουν τη βάση για την περαιτέρω διερεύνηση της ευθραυστότητας ως δυνητικά τροποποιήσιμου παράγοντα που επιδρά στη διαστολική λειτουργία σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναγνώστου Δημήτριος","Anagnostou Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5453139"],"render_values":[{"text":"uoadl:5453139","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453139","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453139","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5453139","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναγνώστου Δημήτριος","Anagnostou Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5453139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453139"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή και σκοπός: Η ευθραυστότητα αποτελεί γηριατρικό σύνδρομο που έχει συσχετιστεί με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ωστόσο, η επίδρασή της στη διαστολική λειτουργία της καρδιάς δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ευθραυστότητας, όπως αξιολογείται με τον φαινότυπο Fried και την Clinical Frailty Scale (CFS), σε υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες διαστολικής λειτουργίας και στα επίπεδα του NT-proBNP σε άτομα ηλικίας ≥65 ετών. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε 537 άτομα ηλικίας ≥65 ετών που διαβιούσαν στην κοινότητα και αξιολογήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ». Η ευθραυστότητα εκτιμήθηκε με τον φαινότυπο Fried και την CFS. Για την προσέγγιση της αιτιώδους επίδρασης εφαρμόστηκαν μέθοδοι βαθμολογίας προδιάθεσης, με εκτιμητέα παράμετρο τη μέση επίδραση της έκθεσης στους εκτεθειμένους (average treatment effect on the treated, ATT). Για τη σύγκριση προεύθραυστων/εύθραυστων έναντι εύρωστων κατά Fried εφαρμόστηκε αντιστοίχιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης, ενώ για τη σύγκριση CFS ≥3 έναντι CFS 1–2 εφαρμόστηκε στάθμιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης. Τα μεγέθη επίδρασης υπολογίστηκαν με g-computation. Οι ελλείπουσες τιμές αντιμετωπίστηκαν με πολλαπλή συμπλήρωση με αλυσιδωτές εξισώσεις. Ως ανάλυση ευαισθησίας εφαρμόστηκαν πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Μετά την αντιστοίχιση, η προευθραυστότητα/ευθραυστότητα κατά Fried επέδρασε στον δείκτη διάστασης του αριστερού κόλπου (LAi), ο οποίος ήταν κατά 0,66 mm/m² (95% ΔΕ 0,04–1,27) υψηλότερος στους προεύθραυστους/εύθραυστους ασθενείς σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν εύρωστοι. Αντίθετα, η CFS ≥3 παρουσίασε ευρύτερη επίδραση στη διαστολική λειτουργία: στους ασθενείς με CFS ≥3, το LAi ήταν υψηλότερο κατά 0,98 mm/m² (95% ΔΕ 0,37–1,59), η διάμετρος του αριστερού κόλπου κατά 1,46 mm (95% ΔΕ 0,38–2,54), το E/e′ κατά 10,17% (95% ΔΕ 0,67–20,57) και το NT-proBNP κατά 50,36% (95% ΔΕ 9,43–106,61%) σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν CFS 1–2. Οι αναλύσεις ευαισθησίας ήταν εν γένει συμβατές με τα κύρια ευρήματα ως προς το LAi και το NT-proBNP, με την αύξηση του NT-proBNP να είναι εντονότερη στις υψηλότερες κατηγορίες ευθραυστότητας κατά CFS (CFS >4). Συμπεράσματα: Η ευθραυστότητα κατά Fried φάνηκε να επιδρά κυρίως στο μέγεθος του αριστερού κόλπου. Αντίθετα, η ευθραυστότητα κατά CFS (CFS ≥3) χαρακτηρίστηκε από ευρύτερη επίδραση σε δείκτες διαστολικής επιβάρυνσης, συμπεριλαμβανομένων του μεγέθους του αριστερού κόλπου, του E/e′ και του NT-proBNP, υποδηλώνοντας έναν λιγότερο αποτελεσματικά αντιρροπούμενο διαστολικό φαινότυπο. Τα ευρήματα αυτά θέτουν τη βάση για την περαιτέρω διερεύνηση της ευθραυστότητας ως δυνητικά τροποποιήσιμου παράγοντα που επιδρά στη διαστολική λειτουργία σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.","Background and Aim: Frailty is a geriatric syndrome that has been associated with increased cardiovascular risk. However, its effect on cardiac diastolic function has not been fully elucidated. The aim of the present study was to investigate the effect of frailty, as assessed by the Fried frailty phenotype and the Clinical Frailty Scale (CFS), on echocardiographic indices of diastolic function and NT-proBNP levels in individuals aged ≥65 years. Methods: A cross-sectional study was conducted in 537 community-dwelling individuals aged ≥65 years who were evaluated at Amalia Fleming General Hospital. Frailty was assessed using the Fried frailty phenotype and the CFS. Propensity score methods were applied to approximate causal effects, with the average treatment effect on the treated (ATT) as the target estimand. Propensity score matching was used to compare pre-frail/frail with robust individuals according to the Fried phenotype, whereas propensity score weighting was applied to compare individuals with CFS ≥3 versus CFS 1–2. Effect estimates were obtained using g-computation. Missing data were handled using multiple imputation by chained equations. Multivariable regression models were additionally fitted as a sensitivity analysis. Results: Following matching, pre-frailty/frailty according to the Fried phenotype had an effect on indexed left atrial diameter (LAi), which was 0.66 mm/m² (95% CI 0.04–1.27) higher among pre-frail/frail individuals than would have been expected had they been robust. In contrast, CFS ≥3 had a broader effect on diastolic function. Among individuals with CFS ≥3, LAi was 0.98 mm/m² higher (95% CI 0.37–1.59), left atrial diameter was 1.46 mm higher (95% CI 0.38–2.54), E/e′ was 10.17% higher (95% CI 0.67–20.57), and NT-proBNP was 50.36% higher (95% CI 9.43–106.61%) than would have been expected had they had a CFS of 1–2. Sensitivity analyses were generally consistent with the main findings regarding LAi and NT-proBNP, with the increase in NT-proBNP being more pronounced in the higher CFS categories. Conclusions: Frailty according to the Fried phenotype appeared to primarily affect left atrial size. In contrast, frailty defined as CFS ≥3 was characterized by broader effects on markers of diastolic burden, including left atrial size, E/e′, and NT-proBNP, suggesting a less effectively compensated diastolic phenotype. These findings provide a basis for further investigation of frailty as a potentially modifiable factor affecting diastolic function in older adults."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση του γηριατρικού συνδρόμου της ευθραυστότητας στους δείκτες διαστολικής λειτουργίας της καρδιάς σε πληθυσμό ηλικίας ≥65 ετών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναγνώστου Δημήτριος","Anagnostou Dimitrios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή και σκοπός: Η ευθραυστότητα αποτελεί γηριατρικό σύνδρομο που έχει συσχετιστεί με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ωστόσο, η επίδρασή της στη διαστολική λειτουργία της καρδιάς δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ευθραυστότητας, όπως αξιολογείται με τον φαινότυπο Fried και την Clinical Frailty Scale (CFS), σε υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες διαστολικής λειτουργίας και στα επίπεδα του NT-proBNP σε άτομα ηλικίας ≥65 ετών. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη σε 537 άτομα ηλικίας ≥65 ετών που διαβιούσαν στην κοινότητα και αξιολογήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ». Η ευθραυστότητα εκτιμήθηκε με τον φαινότυπο Fried και την CFS. Για την προσέγγιση της αιτιώδους επίδρασης εφαρμόστηκαν μέθοδοι βαθμολογίας προδιάθεσης, με εκτιμητέα παράμετρο τη μέση επίδραση της έκθεσης στους εκτεθειμένους (average treatment effect on the treated, ATT). Για τη σύγκριση προεύθραυστων/εύθραυστων έναντι εύρωστων κατά Fried εφαρμόστηκε αντιστοίχιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης, ενώ για τη σύγκριση CFS ≥3 έναντι CFS 1–2 εφαρμόστηκε στάθμιση βάσει βαθμολογίας προδιάθεσης. Τα μεγέθη επίδρασης υπολογίστηκαν με g-computation. Οι ελλείπουσες τιμές αντιμετωπίστηκαν με πολλαπλή συμπλήρωση με αλυσιδωτές εξισώσεις. Ως ανάλυση ευαισθησίας εφαρμόστηκαν πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Μετά την αντιστοίχιση, η προευθραυστότητα/ευθραυστότητα κατά Fried επέδρασε στον δείκτη διάστασης του αριστερού κόλπου (LAi), ο οποίος ήταν κατά 0,66 mm/m² (95% ΔΕ 0,04–1,27) υψηλότερος στους προεύθραυστους/εύθραυστους ασθενείς σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν εύρωστοι. Αντίθετα, η CFS ≥3 παρουσίασε ευρύτερη επίδραση στη διαστολική λειτουργία: στους ασθενείς με CFS ≥3, το LAi ήταν υψηλότερο κατά 0,98 mm/m² (95% ΔΕ 0,37–1,59), η διάμετρος του αριστερού κόλπου κατά 1,46 mm (95% ΔΕ 0,38–2,54), το E/e′ κατά 10,17% (95% ΔΕ 0,67–20,57) και το NT-proBNP κατά 50,36% (95% ΔΕ 9,43–106,61%) σε σύγκριση με το αναμενόμενο εάν ήταν CFS 1–2. Οι αναλύσεις ευαισθησίας ήταν εν γένει συμβατές με τα κύρια ευρήματα ως προς το LAi και το NT-proBNP, με την αύξηση του NT-proBNP να είναι εντονότερη στις υψηλότερες κατηγορίες ευθραυστότητας κατά CFS (CFS >4). Συμπεράσματα: Η ευθραυστότητα κατά Fried φάνηκε να επιδρά κυρίως στο μέγεθος του αριστερού κόλπου. Αντίθετα, η ευθραυστότητα κατά CFS (CFS ≥3) χαρακτηρίστηκε από ευρύτερη επίδραση σε δείκτες διαστολικής επιβάρυνσης, συμπεριλαμβανομένων του μεγέθους του αριστερού κόλπου, του E/e′ και του NT-proBNP, υποδηλώνοντας έναν λιγότερο αποτελεσματικά αντιρροπούμενο διαστολικό φαινότυπο. Τα ευρήματα αυτά θέτουν τη βάση για την περαιτέρω διερεύνηση της ευθραυστότητας ως δυνητικά τροποποιήσιμου παράγοντα που επιδρά στη διαστολική λειτουργία σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.","Background and Aim: Frailty is a geriatric syndrome that has been associated with increased cardiovascular risk. However, its effect on cardiac diastolic function has not been fully elucidated. The aim of the present study was to investigate the effect of frailty, as assessed by the Fried frailty phenotype and the Clinical Frailty Scale (CFS), on echocardiographic indices of diastolic function and NT-proBNP levels in individuals aged ≥65 years. Methods: A cross-sectional study was conducted in 537 community-dwelling individuals aged ≥65 years who were evaluated at Amalia Fleming General Hospital. Frailty was assessed using the Fried frailty phenotype and the CFS. Propensity score methods were applied to approximate causal effects, with the average treatment effect on the treated (ATT) as the target estimand. Propensity score matching was used to compare pre-frail/frail with robust individuals according to the Fried phenotype, whereas propensity score weighting was applied to compare individuals with CFS ≥3 versus CFS 1–2. Effect estimates were obtained using g-computation. Missing data were handled using multiple imputation by chained equations. Multivariable regression models were additionally fitted as a sensitivity analysis. Results: Following matching, pre-frailty/frailty according to the Fried phenotype had an effect on indexed left atrial diameter (LAi), which was 0.66 mm/m² (95% CI 0.04–1.27) higher among pre-frail/frail individuals than would have been expected had they been robust. In contrast, CFS ≥3 had a broader effect on diastolic function. Among individuals with CFS ≥3, LAi was 0.98 mm/m² higher (95% CI 0.37–1.59), left atrial diameter was 1.46 mm higher (95% CI 0.38–2.54), E/e′ was 10.17% higher (95% CI 0.67–20.57), and NT-proBNP was 50.36% higher (95% CI 9.43–106.61%) than would have been expected had they had a CFS of 1–2. Sensitivity analyses were generally consistent with the main findings regarding LAi and NT-proBNP, with the increase in NT-proBNP being more pronounced in the higher CFS categories. Conclusions: Frailty according to the Fried phenotype appeared to primarily affect left atrial size. In contrast, frailty defined as CFS ≥3 was characterized by broader effects on markers of diastolic burden, including left atrial size, E/e′, and NT-proBNP, suggesting a less effectively compensated diastolic phenotype. These findings provide a basis for further investigation of frailty as a potentially modifiable factor affecting diastolic function in older adults."],"dc:identifier":["uoadl:5453139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453139"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση του γηριατρικού συνδρόμου της ευθραυστότητας στους δείκτες διαστολικής λειτουργίας της καρδιάς σε πληθυσμό ηλικίας ≥65 ετών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z"}