{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5453223"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5453223","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χρόνια ενδομητρίτιδα και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή: τεκμηριώνεται η ανάγκη για έλεγχο ρουτίνας;","abstract":"Η επίτευξη κύησης μέσω των τεχνικών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής προϋποθέτει τον αυστηρό μοριακό και κυτταρικό συγχρονισμό μεταξύ του εμβρύου και του δεκτικού ενδομητρίου. Η ραγδαία εξέλιξη των εργαστηριακών τεχνικών δεν έχει εξαλείψει το υψηλό ποσοστό αποτυχημένων εμβρυομεταφορών. Το γεγονός αυτό στρέφει το κλινικό ενδιαφέρον στο μικροπεριβάλλον του ενδομητρίου. Η Χρόνια Ενδομητρίτιδα (ΧΕ) αποτελεί μια υποκλινική, επίμονη φλεγμονή του βλεννογόνου. Η συγκεκριμένη πάθηση εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε γυναίκες που διαγιγνώσκονται με Επανειλημμένες Αποτυχίες Εμφύτευσης (RIF) και Καθ' Έξιν Αποβολές (RPL). Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την παθοφυσιολογία της ΧΕ και τη συγκεκριμένη επίδρασή της στις εκβάσεις της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Αναλύουμε ένα άμεσο κλινικό ερώτημα: επαρκούν τα τρέχοντα βιβλιογραφικά δεδομένα για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ρουτίνας στον γενικό υπογόνιμο πληθυσμό; Σε επίπεδο ιστών, η μικροβιακή δυσβίωση της μητρικής κοιλότητας οδηγεί σε διήθηση του στρώματος από πλασματοκύτταρα. Η διεργασία αυτή πυροδοτεί μια εκτεταμένη τοπική ανοσολογική εκτροπή. Η φυσιολογική φθαρτοποίηση αναστέλλεται. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη διαταραχή της ισορροπίας Th17/Treg κυττάρων, την παρατεταμένη ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τον μεταβολικό επαναπρογραμματισμό των κυττάρων. Ταυτόχρονα, παρατηρείται παθολογική υπερέκφραση των στεροειδικών υποδοχέων ακριβώς κατά το παράθυρο εμφύτευσης. Το μικροπεριβάλλον που δημιουργείται απορρίπτει ενεργά το έμβρυο. Από την άλλη πλευρά, η χορήγηση στοχευμένης αντιβιοτικής αγωγής εκριζώνει τη φλεγμονή. Μετά τη θεραπεία, τα ποσοστά ζώντων νεογνών (LBRs) επανέρχονται στα επίπεδα των υγιών ομάδων ελέγχου. Η κλινική διαχείριση της νόσου παρουσιάζει αρκετές προκλήσεις. Δεν υφίσταται ομοφωνία ως προς τα ιστοπαθολογικά κριτήρια διάγνωσης. Παράλληλα, είναι δύσκολο να απομονωθεί το πραγματικό ποσοστό των RIF που οφείλονται αποκλειστικά σε ενδομητρικά αίτια. Εάν εφαρμοστούν καθολικά πρωτόκολλα ελέγχου, ελλοχεύει ο κίνδυνος υπερδιάγνωσης. Η επακόλουθη αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών απειλεί το φυσιολογικό μικροβίωμα της μήτρας. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τον καθολικό έλεγχο των ασυμπτωματικών γυναικών πριν από την έναρξη του κύκλου IVF. Η ΧΕ αποτελεί πράγματι μείζονα αιτία αναπαραγωγικής αποτυχίας, όμως η διαγνωστική προσέγγιση οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη. Ενδείξεις για έλεγχο αποτελούν το ιστορικό RIF ή RPL, οι πρόσφατες αποβολές πρώτου τριμήνου και η παρουσία ανατομικών βλαβών, όπως οι πολύποδες και οι ενδομήτριες συμφύσεις.","abstract_html":"Η επίτευξη κύησης μέσω των τεχνικών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής προϋποθέτει τον αυστηρό μοριακό και κυτταρικό συγχρονισμό μεταξύ του εμβρύου και του δεκτικού ενδομητρίου. Η ραγδαία εξέλιξη των εργαστηριακών τεχνικών δεν έχει εξαλείψει το υψηλό ποσοστό αποτυχημένων εμβρυομεταφορών. Το γεγονός αυτό στρέφει το κλινικό ενδιαφέρον στο μικροπεριβάλλον του ενδομητρίου. Η Χρόνια Ενδομητρίτιδα (ΧΕ) αποτελεί μια υποκλινική, επίμονη φλεγμονή του βλεννογόνου. Η συγκεκριμένη πάθηση εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε γυναίκες που διαγιγνώσκονται με Επανειλημμένες Αποτυχίες Εμφύτευσης (RIF) και Καθ&#x27; Έξιν Αποβολές (RPL). Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την παθοφυσιολογία της ΧΕ και τη συγκεκριμένη επίδρασή της στις εκβάσεις της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Αναλύουμε ένα άμεσο κλινικό ερώτημα: επαρκούν τα τρέχοντα βιβλιογραφικά δεδομένα για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ρουτίνας στον γενικό υπογόνιμο πληθυσμό; Σε επίπεδο ιστών, η μικροβιακή δυσβίωση της μητρικής κοιλότητας οδηγεί σε διήθηση του στρώματος από πλασματοκύτταρα. Η διεργασία αυτή πυροδοτεί μια εκτεταμένη τοπική ανοσολογική εκτροπή. Η φυσιολογική φθαρτοποίηση αναστέλλεται. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη διαταραχή της ισορροπίας Th17/Treg κυττάρων, την παρατεταμένη ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τον μεταβολικό επαναπρογραμματισμό των κυττάρων. Ταυτόχρονα, παρατηρείται παθολογική υπερέκφραση των στεροειδικών υποδοχέων ακριβώς κατά το παράθυρο εμφύτευσης. Το μικροπεριβάλλον που δημιουργείται απορρίπτει ενεργά το έμβρυο. Από την άλλη πλευρά, η χορήγηση στοχευμένης αντιβιοτικής αγωγής εκριζώνει τη φλεγμονή. Μετά τη θεραπεία, τα ποσοστά ζώντων νεογνών (LBRs) επανέρχονται στα επίπεδα των υγιών ομάδων ελέγχου. Η κλινική διαχείριση της νόσου παρουσιάζει αρκετές προκλήσεις. Δεν υφίσταται ομοφωνία ως προς τα ιστοπαθολογικά κριτήρια διάγνωσης. Παράλληλα, είναι δύσκολο να απομονωθεί το πραγματικό ποσοστό των RIF που οφείλονται αποκλειστικά σε ενδομητρικά αίτια. Εάν εφαρμοστούν καθολικά πρωτόκολλα ελέγχου, ελλοχεύει ο κίνδυνος υπερδιάγνωσης. Η επακόλουθη αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών απειλεί το φυσιολογικό μικροβίωμα της μήτρας. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τον καθολικό έλεγχο των ασυμπτωματικών γυναικών πριν από την έναρξη του κύκλου IVF. Η ΧΕ αποτελεί πράγματι μείζονα αιτία αναπαραγωγικής αποτυχίας, όμως η διαγνωστική προσέγγιση οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη. Ενδείξεις για έλεγχο αποτελούν το ιστορικό RIF ή RPL, οι πρόσφατες αποβολές πρώτου τριμήνου και η παρουσία ανατομικών βλαβών, όπως οι πολύποδες και οι ενδομήτριες συμφύσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκοζίτα Έλενα","Gozhita Elena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5453223"],"render_values":[{"text":"uoadl:5453223","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453223","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453223","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5453223","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκοζίτα Έλενα","Gozhita Elena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5453223","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453223"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επίτευξη κύησης μέσω των τεχνικών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής προϋποθέτει τον αυστηρό μοριακό και κυτταρικό συγχρονισμό μεταξύ του εμβρύου και του δεκτικού ενδομητρίου. Η ραγδαία εξέλιξη των εργαστηριακών τεχνικών δεν έχει εξαλείψει το υψηλό ποσοστό αποτυχημένων εμβρυομεταφορών. Το γεγονός αυτό στρέφει το κλινικό ενδιαφέρον στο μικροπεριβάλλον του ενδομητρίου. Η Χρόνια Ενδομητρίτιδα (ΧΕ) αποτελεί μια υποκλινική, επίμονη φλεγμονή του βλεννογόνου. Η συγκεκριμένη πάθηση εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε γυναίκες που διαγιγνώσκονται με Επανειλημμένες Αποτυχίες Εμφύτευσης (RIF) και Καθ' Έξιν Αποβολές (RPL). Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την παθοφυσιολογία της ΧΕ και τη συγκεκριμένη επίδρασή της στις εκβάσεις της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Αναλύουμε ένα άμεσο κλινικό ερώτημα: επαρκούν τα τρέχοντα βιβλιογραφικά δεδομένα για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ρουτίνας στον γενικό υπογόνιμο πληθυσμό; Σε επίπεδο ιστών, η μικροβιακή δυσβίωση της μητρικής κοιλότητας οδηγεί σε διήθηση του στρώματος από πλασματοκύτταρα. Η διεργασία αυτή πυροδοτεί μια εκτεταμένη τοπική ανοσολογική εκτροπή. Η φυσιολογική φθαρτοποίηση αναστέλλεται. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη διαταραχή της ισορροπίας Th17/Treg κυττάρων, την παρατεταμένη ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τον μεταβολικό επαναπρογραμματισμό των κυττάρων. Ταυτόχρονα, παρατηρείται παθολογική υπερέκφραση των στεροειδικών υποδοχέων ακριβώς κατά το παράθυρο εμφύτευσης. Το μικροπεριβάλλον που δημιουργείται απορρίπτει ενεργά το έμβρυο. Από την άλλη πλευρά, η χορήγηση στοχευμένης αντιβιοτικής αγωγής εκριζώνει τη φλεγμονή. Μετά τη θεραπεία, τα ποσοστά ζώντων νεογνών (LBRs) επανέρχονται στα επίπεδα των υγιών ομάδων ελέγχου. Η κλινική διαχείριση της νόσου παρουσιάζει αρκετές προκλήσεις. Δεν υφίσταται ομοφωνία ως προς τα ιστοπαθολογικά κριτήρια διάγνωσης. Παράλληλα, είναι δύσκολο να απομονωθεί το πραγματικό ποσοστό των RIF που οφείλονται αποκλειστικά σε ενδομητρικά αίτια. Εάν εφαρμοστούν καθολικά πρωτόκολλα ελέγχου, ελλοχεύει ο κίνδυνος υπερδιάγνωσης. Η επακόλουθη αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών απειλεί το φυσιολογικό μικροβίωμα της μήτρας. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τον καθολικό έλεγχο των ασυμπτωματικών γυναικών πριν από την έναρξη του κύκλου IVF. Η ΧΕ αποτελεί πράγματι μείζονα αιτία αναπαραγωγικής αποτυχίας, όμως η διαγνωστική προσέγγιση οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη. Ενδείξεις για έλεγχο αποτελούν το ιστορικό RIF ή RPL, οι πρόσφατες αποβολές πρώτου τριμήνου και η παρουσία ανατομικών βλαβών, όπως οι πολύποδες και οι ενδομήτριες συμφύσεις.","Embryo quality alone cannot guarantee success in Assisted Reproductive Technology (ART). A receptive endometrium is equally essential. While laboratory techniques have improved dramatically, implantation failure remains a major bottleneck, shifting the clinical focus toward the endometrial microenvironment. Chronic Endometritis (CE) is a persistent, subclinical inflammation of the mucosal lining and frequently complicates cases of Recurrent Implantation Failure (RIF) and Recurrent Pregnancy Loss (RPL). The present thesis investigates the pathophysiology of CE and its exact toll on IVF outcomes. We address a specific clinical dilemma: should routine CE screening be implemented across the general infertile population? At the tissue level, microbial dysbiosis drives plasma cells into the endometrial stroma. This infiltration sparks a cascade of immune disruptions. Normal decidualization breaks down due to skewed Th17/Treg ratios, sustained NLRP3 inflammasome activation, and aberrant cellular metabolism. Furthermore, steroid receptor expression becomes dysregulated precisely during the window of implantation. The resulting microenvironment actively rejects the embryo. However, eradicating the infection via targeted antibiotic therapy reverses this inflammatory state. Following treatment, live birth rates typically rebound to match those of healthy controls. The clinical management of CE poses significant diagnostic challenges. Pathologists still lack universally accepted diagnostic criteria for CE. Additionally, the true incidence of RIF caused strictly by endometrial defects is difficult to isolate. Broad screening protocols may lead to overdiagnosis and the overuse of antibiotics, which in turn threatens the commensal uterine microbiome. Ultimately, the evidence does not justify screening every asymptomatic woman before IVF. CE is undeniably a major cause of reproductive failure, but testing must remain highly selective. Evaluation should be strictly reserved for patients presenting with RIF, RPL, prior first-trimester miscarriages, or concurrent structural anomalies like polyps and adhesions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χρόνια ενδομητρίτιδα και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή: τεκμηριώνεται η ανάγκη για έλεγχο ρουτίνας;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκοζίτα Έλενα","Gozhita Elena"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η επίτευξη κύησης μέσω των τεχνικών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής προϋποθέτει τον αυστηρό μοριακό και κυτταρικό συγχρονισμό μεταξύ του εμβρύου και του δεκτικού ενδομητρίου. Η ραγδαία εξέλιξη των εργαστηριακών τεχνικών δεν έχει εξαλείψει το υψηλό ποσοστό αποτυχημένων εμβρυομεταφορών. Το γεγονός αυτό στρέφει το κλινικό ενδιαφέρον στο μικροπεριβάλλον του ενδομητρίου. Η Χρόνια Ενδομητρίτιδα (ΧΕ) αποτελεί μια υποκλινική, επίμονη φλεγμονή του βλεννογόνου. Η συγκεκριμένη πάθηση εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε γυναίκες που διαγιγνώσκονται με Επανειλημμένες Αποτυχίες Εμφύτευσης (RIF) και Καθ' Έξιν Αποβολές (RPL). Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την παθοφυσιολογία της ΧΕ και τη συγκεκριμένη επίδρασή της στις εκβάσεις της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Αναλύουμε ένα άμεσο κλινικό ερώτημα: επαρκούν τα τρέχοντα βιβλιογραφικά δεδομένα για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ρουτίνας στον γενικό υπογόνιμο πληθυσμό; Σε επίπεδο ιστών, η μικροβιακή δυσβίωση της μητρικής κοιλότητας οδηγεί σε διήθηση του στρώματος από πλασματοκύτταρα. Η διεργασία αυτή πυροδοτεί μια εκτεταμένη τοπική ανοσολογική εκτροπή. Η φυσιολογική φθαρτοποίηση αναστέλλεται. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη διαταραχή της ισορροπίας Th17/Treg κυττάρων, την παρατεταμένη ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος NLRP3 και τον μεταβολικό επαναπρογραμματισμό των κυττάρων. Ταυτόχρονα, παρατηρείται παθολογική υπερέκφραση των στεροειδικών υποδοχέων ακριβώς κατά το παράθυρο εμφύτευσης. Το μικροπεριβάλλον που δημιουργείται απορρίπτει ενεργά το έμβρυο. Από την άλλη πλευρά, η χορήγηση στοχευμένης αντιβιοτικής αγωγής εκριζώνει τη φλεγμονή. Μετά τη θεραπεία, τα ποσοστά ζώντων νεογνών (LBRs) επανέρχονται στα επίπεδα των υγιών ομάδων ελέγχου. Η κλινική διαχείριση της νόσου παρουσιάζει αρκετές προκλήσεις. Δεν υφίσταται ομοφωνία ως προς τα ιστοπαθολογικά κριτήρια διάγνωσης. Παράλληλα, είναι δύσκολο να απομονωθεί το πραγματικό ποσοστό των RIF που οφείλονται αποκλειστικά σε ενδομητρικά αίτια. Εάν εφαρμοστούν καθολικά πρωτόκολλα ελέγχου, ελλοχεύει ο κίνδυνος υπερδιάγνωσης. Η επακόλουθη αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών απειλεί το φυσιολογικό μικροβίωμα της μήτρας. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τον καθολικό έλεγχο των ασυμπτωματικών γυναικών πριν από την έναρξη του κύκλου IVF. Η ΧΕ αποτελεί πράγματι μείζονα αιτία αναπαραγωγικής αποτυχίας, όμως η διαγνωστική προσέγγιση οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη. Ενδείξεις για έλεγχο αποτελούν το ιστορικό RIF ή RPL, οι πρόσφατες αποβολές πρώτου τριμήνου και η παρουσία ανατομικών βλαβών, όπως οι πολύποδες και οι ενδομήτριες συμφύσεις.","Embryo quality alone cannot guarantee success in Assisted Reproductive Technology (ART). A receptive endometrium is equally essential. While laboratory techniques have improved dramatically, implantation failure remains a major bottleneck, shifting the clinical focus toward the endometrial microenvironment. Chronic Endometritis (CE) is a persistent, subclinical inflammation of the mucosal lining and frequently complicates cases of Recurrent Implantation Failure (RIF) and Recurrent Pregnancy Loss (RPL). The present thesis investigates the pathophysiology of CE and its exact toll on IVF outcomes. We address a specific clinical dilemma: should routine CE screening be implemented across the general infertile population? At the tissue level, microbial dysbiosis drives plasma cells into the endometrial stroma. This infiltration sparks a cascade of immune disruptions. Normal decidualization breaks down due to skewed Th17/Treg ratios, sustained NLRP3 inflammasome activation, and aberrant cellular metabolism. Furthermore, steroid receptor expression becomes dysregulated precisely during the window of implantation. The resulting microenvironment actively rejects the embryo. However, eradicating the infection via targeted antibiotic therapy reverses this inflammatory state. Following treatment, live birth rates typically rebound to match those of healthy controls. The clinical management of CE poses significant diagnostic challenges. Pathologists still lack universally accepted diagnostic criteria for CE. Additionally, the true incidence of RIF caused strictly by endometrial defects is difficult to isolate. Broad screening protocols may lead to overdiagnosis and the overuse of antibiotics, which in turn threatens the commensal uterine microbiome. Ultimately, the evidence does not justify screening every asymptomatic woman before IVF. CE is undeniably a major cause of reproductive failure, but testing must remain highly selective. Evaluation should be strictly reserved for patients presenting with RIF, RPL, prior first-trimester miscarriages, or concurrent structural anomalies like polyps and adhesions."],"dc:identifier":["uoadl:5453223","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5453223"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χρόνια ενδομητρίτιδα και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή: τεκμηριώνεται η ανάγκη για έλεγχο ρουτίνας;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z"}