{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5455961"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5455961","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Όψεις της Βυζαντινής Ναυτικής Πολιτικής τον 14ο αι. Μία τελευταία απόπειρα αναβίωσης της βυζαντινής ναυτικής ισχύος 1328-1354","abstract":"Η ναυτική πολιτική του ύστερου Βυζαντίου αποτελεί ένα από τα πλέον αφανή ζητήματα στη σύγχρονη έρευνα. Με θεμέλιο το ιστορικό έργο του Ιωάννη Καντακουζηνού επιχειρείται η διερεύνηση βασικών παραμέτρων που επηρέασαν την διάπλαση και χάραξη της ναυτικής πολιτικής των αυτοκρατόρων Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341) και Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού (1347-1354), στο πλαίσιο της στρατηγικής ανασυγκρότησης που ακολούθησαν οι Παλαιολόγοι τον πρώτο αιώνα διακυβέρνησής τους (1261-1354). Συστατικό στοιχείο της αξιοποίησης των ναυτικών δυνάμεων υπήρξε η σύλληψη και εφαρμογή ενιαίας πολιτικής από τις δύο ηγεσίες, σε διαφοροποιημένο ωστόσο πλαίσιο. Επί Ανδρόνικου Γ΄ στόχο αποτελούσε το ανατολικό Αιγαίο, ενώ επί Καντακουζηνού επικεντρώθηκε στην περιοχή των «Στενών». Οι βασικές παράμετροι της ναυτικής πολιτικής που αναδεικνύονται συνθέτουν την εικόνα μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντίληψης και την ευελιξία της βυζαντινής ηγεσίας να διαχειρίζεται κρίσεις σε διαφοροποιημένα περιβάλλοντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο. Καταρχήν, η αναζήτηση επαρκούς χρηματοδότησης αποτέλεσε θεμέλιο της ανασυγκρότησης και αντιμετωπίστηκε ως άμεση προτεραιότητα με καινοφανείς λύσεις οδηγώντας σε νέους διαύλους, όπως η συνεργασία κράτους και ιδιωτών. Παράλληλα, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι σχέσεις με τη Γένουα, την ευνοημένη ιταλική δύναμη, που απομυζούσε τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους, ελέγχοντας τις διεθνείς εμπορικές διαδρομές. Προκειμένου να θέσουν όρια στη δράση της οι Βυζαντινοί στράφηκαν σε άλλες δυνάμεις, όπως την Βενετία και τους Τούρκους. Οι τελευταίοι εξυπηρέτησαν εξαιρετικά τη βυζαντινή πολιτική όσο εκείνη βρισκόταν σε θέση να τους διατηρεί διαιρεμένους και να συντηρεί μία ισορροπία ισχύος μεταξύ των εμιράτων τους. Η ναυτική πολιτική εστιάστηκε στην διαχείριση του τουρκικού παράγοντα ως χρήσιμου εργαλείου έναντι των βαλκάνιων γειτόνων και της Γένουας, δίχως όμως να είναι απαλλαγμένη από δυσχέρειες. Τέλος, οι ναυτικές συγκρούσεις που έλαβαν τη συμβατική ονομασία «πόλεμος των Στενών» (1351/2) επηρέασαν καταλυτικά τις εξελίξεις οδηγώντας σε ανατροπή του ισχύοντος status quo και στην ανάδυση νέων πρωταγωνιστών που έμελλε να κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες, ενώ το Βυζάντιο έπνεε τα λοίσθια, έχοντας απωλέσει το στρατηγικό του πλεονέκτημα. Η πρωτοτυπία έγκειται ακριβώς στην ανάδειξη της ναυτικής πολιτικής ως θεμελίου στρατηγικής επιβίωσης της αυτοκρατορίας. Αξιοποιώντας τη γεωγραφική του θέση ως ενδιάμεσου χώρου το Βυζάντιο ανέπτυξε πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο σχετικά με το ναυτικό σχεδιασμό: α) έναντι των ισχυρών ιταλικών εμπορικών και ναυτικών δυνάμεων· β) έναντι γειτονικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς δίχως ιδιαίτερη εξοικείωση με το θαλάσσιο στοιχείο (Οθωμανοί, Σέρβοι). Τα δύο επίπεδα εμπλέκονταν συχνά μεταξύ τους καταδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αλλά και την ευελιξία μίας ναυτικής πολιτικής που επιχειρούσε να εμβολίσει τον εμπορικό και οικονομικό έλεγχο των Ιταλών και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσει τη στρατηγική επιβίωση από ισχυρές χερσαίες δυνάμεις τις οποίες έστρεφε τη μία εναντίον της άλλης.","abstract_html":"Η ναυτική πολιτική του ύστερου Βυζαντίου αποτελεί ένα από τα πλέον αφανή ζητήματα στη σύγχρονη έρευνα. Με θεμέλιο το ιστορικό έργο του Ιωάννη Καντακουζηνού επιχειρείται η διερεύνηση βασικών παραμέτρων που επηρέασαν την διάπλαση και χάραξη της ναυτικής πολιτικής των αυτοκρατόρων Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341) και Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού (1347-1354), στο πλαίσιο της στρατηγικής ανασυγκρότησης που ακολούθησαν οι Παλαιολόγοι τον πρώτο αιώνα διακυβέρνησής τους (1261-1354). Συστατικό στοιχείο της αξιοποίησης των ναυτικών δυνάμεων υπήρξε η σύλληψη και εφαρμογή ενιαίας πολιτικής από τις δύο ηγεσίες, σε διαφοροποιημένο ωστόσο πλαίσιο. Επί Ανδρόνικου Γ΄ στόχο αποτελούσε το ανατολικό Αιγαίο, ενώ επί Καντακουζηνού επικεντρώθηκε στην περιοχή των «Στενών». Οι βασικές παράμετροι της ναυτικής πολιτικής που αναδεικνύονται συνθέτουν την εικόνα μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντίληψης και την ευελιξία της βυζαντινής ηγεσίας να διαχειρίζεται κρίσεις σε διαφοροποιημένα περιβάλλοντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο. Καταρχήν, η αναζήτηση επαρκούς χρηματοδότησης αποτέλεσε θεμέλιο της ανασυγκρότησης και αντιμετωπίστηκε ως άμεση προτεραιότητα με καινοφανείς λύσεις οδηγώντας σε νέους διαύλους, όπως η συνεργασία κράτους και ιδιωτών. Παράλληλα, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι σχέσεις με τη Γένουα, την ευνοημένη ιταλική δύναμη, που απομυζούσε τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους, ελέγχοντας τις διεθνείς εμπορικές διαδρομές. Προκειμένου να θέσουν όρια στη δράση της οι Βυζαντινοί στράφηκαν σε άλλες δυνάμεις, όπως την Βενετία και τους Τούρκους. Οι τελευταίοι εξυπηρέτησαν εξαιρετικά τη βυζαντινή πολιτική όσο εκείνη βρισκόταν σε θέση να τους διατηρεί διαιρεμένους και να συντηρεί μία ισορροπία ισχύος μεταξύ των εμιράτων τους. Η ναυτική πολιτική εστιάστηκε στην διαχείριση του τουρκικού παράγοντα ως χρήσιμου εργαλείου έναντι των βαλκάνιων γειτόνων και της Γένουας, δίχως όμως να είναι απαλλαγμένη από δυσχέρειες. Τέλος, οι ναυτικές συγκρούσεις που έλαβαν τη συμβατική ονομασία «πόλεμος των Στενών» (1351/2) επηρέασαν καταλυτικά τις εξελίξεις οδηγώντας σε ανατροπή του ισχύοντος status quo και στην ανάδυση νέων πρωταγωνιστών που έμελλε να κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες, ενώ το Βυζάντιο έπνεε τα λοίσθια, έχοντας απωλέσει το στρατηγικό του πλεονέκτημα. Η πρωτοτυπία έγκειται ακριβώς στην ανάδειξη της ναυτικής πολιτικής ως θεμελίου στρατηγικής επιβίωσης της αυτοκρατορίας. Αξιοποιώντας τη γεωγραφική του θέση ως ενδιάμεσου χώρου το Βυζάντιο ανέπτυξε πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο σχετικά με το ναυτικό σχεδιασμό: α) έναντι των ισχυρών ιταλικών εμπορικών και ναυτικών δυνάμεων· β) έναντι γειτονικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς δίχως ιδιαίτερη εξοικείωση με το θαλάσσιο στοιχείο (Οθωμανοί, Σέρβοι). Τα δύο επίπεδα εμπλέκονταν συχνά μεταξύ τους καταδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αλλά και την ευελιξία μίας ναυτικής πολιτικής που επιχειρούσε να εμβολίσει τον εμπορικό και οικονομικό έλεγχο των Ιταλών και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσει τη στρατηγική επιβίωση από ισχυρές χερσαίες δυνάμεις τις οποίες έστρεφε τη μία εναντίον της άλλης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασίου Εμμανουήλ","Athanasiou Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5455961"],"render_values":[{"text":"uoadl:5455961","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5455961","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5455961","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5455961","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασίου Εμμανουήλ","Athanasiou Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5455961","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5455961"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ναυτική πολιτική του ύστερου Βυζαντίου αποτελεί ένα από τα πλέον αφανή ζητήματα στη σύγχρονη έρευνα. Με θεμέλιο το ιστορικό έργο του Ιωάννη Καντακουζηνού επιχειρείται η διερεύνηση βασικών παραμέτρων που επηρέασαν την διάπλαση και χάραξη της ναυτικής πολιτικής των αυτοκρατόρων Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341) και Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού (1347-1354), στο πλαίσιο της στρατηγικής ανασυγκρότησης που ακολούθησαν οι Παλαιολόγοι τον πρώτο αιώνα διακυβέρνησής τους (1261-1354). Συστατικό στοιχείο της αξιοποίησης των ναυτικών δυνάμεων υπήρξε η σύλληψη και εφαρμογή ενιαίας πολιτικής από τις δύο ηγεσίες, σε διαφοροποιημένο ωστόσο πλαίσιο. Επί Ανδρόνικου Γ΄ στόχο αποτελούσε το ανατολικό Αιγαίο, ενώ επί Καντακουζηνού επικεντρώθηκε στην περιοχή των «Στενών». Οι βασικές παράμετροι της ναυτικής πολιτικής που αναδεικνύονται συνθέτουν την εικόνα μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντίληψης και την ευελιξία της βυζαντινής ηγεσίας να διαχειρίζεται κρίσεις σε διαφοροποιημένα περιβάλλοντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο. Καταρχήν, η αναζήτηση επαρκούς χρηματοδότησης αποτέλεσε θεμέλιο της ανασυγκρότησης και αντιμετωπίστηκε ως άμεση προτεραιότητα με καινοφανείς λύσεις οδηγώντας σε νέους διαύλους, όπως η συνεργασία κράτους και ιδιωτών. Παράλληλα, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι σχέσεις με τη Γένουα, την ευνοημένη ιταλική δύναμη, που απομυζούσε τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους, ελέγχοντας τις διεθνείς εμπορικές διαδρομές. Προκειμένου να θέσουν όρια στη δράση της οι Βυζαντινοί στράφηκαν σε άλλες δυνάμεις, όπως την Βενετία και τους Τούρκους. Οι τελευταίοι εξυπηρέτησαν εξαιρετικά τη βυζαντινή πολιτική όσο εκείνη βρισκόταν σε θέση να τους διατηρεί διαιρεμένους και να συντηρεί μία ισορροπία ισχύος μεταξύ των εμιράτων τους. Η ναυτική πολιτική εστιάστηκε στην διαχείριση του τουρκικού παράγοντα ως χρήσιμου εργαλείου έναντι των βαλκάνιων γειτόνων και της Γένουας, δίχως όμως να είναι απαλλαγμένη από δυσχέρειες. Τέλος, οι ναυτικές συγκρούσεις που έλαβαν τη συμβατική ονομασία «πόλεμος των Στενών» (1351/2) επηρέασαν καταλυτικά τις εξελίξεις οδηγώντας σε ανατροπή του ισχύοντος status quo και στην ανάδυση νέων πρωταγωνιστών που έμελλε να κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες, ενώ το Βυζάντιο έπνεε τα λοίσθια, έχοντας απωλέσει το στρατηγικό του πλεονέκτημα. Η πρωτοτυπία έγκειται ακριβώς στην ανάδειξη της ναυτικής πολιτικής ως θεμελίου στρατηγικής επιβίωσης της αυτοκρατορίας. Αξιοποιώντας τη γεωγραφική του θέση ως ενδιάμεσου χώρου το Βυζάντιο ανέπτυξε πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο σχετικά με το ναυτικό σχεδιασμό: α) έναντι των ισχυρών ιταλικών εμπορικών και ναυτικών δυνάμεων· β) έναντι γειτονικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς δίχως ιδιαίτερη εξοικείωση με το θαλάσσιο στοιχείο (Οθωμανοί, Σέρβοι). Τα δύο επίπεδα εμπλέκονταν συχνά μεταξύ τους καταδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αλλά και την ευελιξία μίας ναυτικής πολιτικής που επιχειρούσε να εμβολίσει τον εμπορικό και οικονομικό έλεγχο των Ιταλών και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσει τη στρατηγική επιβίωση από ισχυρές χερσαίες δυνάμεις τις οποίες έστρεφε τη μία εναντίον της άλλης.","The maritime policy of the late Byzantine Empire is one of the least studied topics in contemporary research. Building on the historical work of John Kantakouzenos, this study seeks to explore the key factors that influenced the formation and shaping of the naval policy of emperors Andronikos III Palaiologos (1328–1341) and John VI Kantakouzenos (1347–1354), within the framework of the strategic reorganization pursued by the Palaiologos dynasty during the first century of their reign (1261–1354). A key element in the utilization of naval forces was the formulation and implementation of a unified policy by the two leaderships, albeit within a differentiated framework. Under Andronikos III, the focus was on the eastern Aegean, while under Kantakouzenos, it centered on the region of the “Straits.” The key aspects of maritime policy that emerge paint a picture of a comprehensive strategic vision and the flexibility of the Byzantine leadership to manage crises in diverse environments and take initiatives on two levels. First and foremost, the search for adequate funding was the cornerstone of reconstruction and was treated as an immediate priority, with innovative solutions leading to new avenues, such as cooperation between the state and private entities. At the same time, relations with Genoa, the favored Italian power that was draining available financial resources by controlling international trade routes, took center stage. In order to limit its influence, the Byzantines turned to other powers, such as Venice and the Turks. The latter served Byzantine policy exceptionally well as long as it was able to keep them divided and maintain a balance of power among their emirates. Naval policy focused on managing the Turkish factor as a useful tool against Balkan neighbors and Genoa, though not without difficulties. Finally, the naval conflicts known as the “War of the Straits” (1351/2) had a catalytic effect on events, leading to the overthrow of the existing status quo and the emergence of new protagonists who would come to dominate the following centuries, while Byzantium was on its last legs, having lost its strategic advantage. Its originality lies precisely in the emphasis on maritime policy as the foundation of the empire’s survival strategy. Leveraging its geographical position as an intermediary space, Byzantium developed initiatives on two fronts regarding naval planning: a) against the powerful Italian commercial and naval forces; b) against neighboring medium-range powers with little familiarity with the maritime environment (Ottomans, Serbs). The two levels often intertwined, demonstrating the complexity but also the flexibility of a naval policy that sought to undermine Italian commercial and economic control while simultaneously serving strategic survival against powerful land forces, which it pitted against one another."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Όψεις της Βυζαντινής Ναυτικής Πολιτικής τον 14ο αι. Μία τελευταία απόπειρα αναβίωσης της βυζαντινής ναυτικής ισχύος 1328-1354"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασίου Εμμανουήλ","Athanasiou Emmanouil"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η ναυτική πολιτική του ύστερου Βυζαντίου αποτελεί ένα από τα πλέον αφανή ζητήματα στη σύγχρονη έρευνα. Με θεμέλιο το ιστορικό έργο του Ιωάννη Καντακουζηνού επιχειρείται η διερεύνηση βασικών παραμέτρων που επηρέασαν την διάπλαση και χάραξη της ναυτικής πολιτικής των αυτοκρατόρων Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341) και Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού (1347-1354), στο πλαίσιο της στρατηγικής ανασυγκρότησης που ακολούθησαν οι Παλαιολόγοι τον πρώτο αιώνα διακυβέρνησής τους (1261-1354). Συστατικό στοιχείο της αξιοποίησης των ναυτικών δυνάμεων υπήρξε η σύλληψη και εφαρμογή ενιαίας πολιτικής από τις δύο ηγεσίες, σε διαφοροποιημένο ωστόσο πλαίσιο. Επί Ανδρόνικου Γ΄ στόχο αποτελούσε το ανατολικό Αιγαίο, ενώ επί Καντακουζηνού επικεντρώθηκε στην περιοχή των «Στενών». Οι βασικές παράμετροι της ναυτικής πολιτικής που αναδεικνύονται συνθέτουν την εικόνα μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντίληψης και την ευελιξία της βυζαντινής ηγεσίας να διαχειρίζεται κρίσεις σε διαφοροποιημένα περιβάλλοντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο. Καταρχήν, η αναζήτηση επαρκούς χρηματοδότησης αποτέλεσε θεμέλιο της ανασυγκρότησης και αντιμετωπίστηκε ως άμεση προτεραιότητα με καινοφανείς λύσεις οδηγώντας σε νέους διαύλους, όπως η συνεργασία κράτους και ιδιωτών. Παράλληλα, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι σχέσεις με τη Γένουα, την ευνοημένη ιταλική δύναμη, που απομυζούσε τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους, ελέγχοντας τις διεθνείς εμπορικές διαδρομές. Προκειμένου να θέσουν όρια στη δράση της οι Βυζαντινοί στράφηκαν σε άλλες δυνάμεις, όπως την Βενετία και τους Τούρκους. Οι τελευταίοι εξυπηρέτησαν εξαιρετικά τη βυζαντινή πολιτική όσο εκείνη βρισκόταν σε θέση να τους διατηρεί διαιρεμένους και να συντηρεί μία ισορροπία ισχύος μεταξύ των εμιράτων τους. Η ναυτική πολιτική εστιάστηκε στην διαχείριση του τουρκικού παράγοντα ως χρήσιμου εργαλείου έναντι των βαλκάνιων γειτόνων και της Γένουας, δίχως όμως να είναι απαλλαγμένη από δυσχέρειες. Τέλος, οι ναυτικές συγκρούσεις που έλαβαν τη συμβατική ονομασία «πόλεμος των Στενών» (1351/2) επηρέασαν καταλυτικά τις εξελίξεις οδηγώντας σε ανατροπή του ισχύοντος status quo και στην ανάδυση νέων πρωταγωνιστών που έμελλε να κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες, ενώ το Βυζάντιο έπνεε τα λοίσθια, έχοντας απωλέσει το στρατηγικό του πλεονέκτημα. Η πρωτοτυπία έγκειται ακριβώς στην ανάδειξη της ναυτικής πολιτικής ως θεμελίου στρατηγικής επιβίωσης της αυτοκρατορίας. Αξιοποιώντας τη γεωγραφική του θέση ως ενδιάμεσου χώρου το Βυζάντιο ανέπτυξε πρωτοβουλίες σε διττό επίπεδο σχετικά με το ναυτικό σχεδιασμό: α) έναντι των ισχυρών ιταλικών εμπορικών και ναυτικών δυνάμεων· β) έναντι γειτονικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς δίχως ιδιαίτερη εξοικείωση με το θαλάσσιο στοιχείο (Οθωμανοί, Σέρβοι). Τα δύο επίπεδα εμπλέκονταν συχνά μεταξύ τους καταδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αλλά και την ευελιξία μίας ναυτικής πολιτικής που επιχειρούσε να εμβολίσει τον εμπορικό και οικονομικό έλεγχο των Ιταλών και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσει τη στρατηγική επιβίωση από ισχυρές χερσαίες δυνάμεις τις οποίες έστρεφε τη μία εναντίον της άλλης.","The maritime policy of the late Byzantine Empire is one of the least studied topics in contemporary research. Building on the historical work of John Kantakouzenos, this study seeks to explore the key factors that influenced the formation and shaping of the naval policy of emperors Andronikos III Palaiologos (1328–1341) and John VI Kantakouzenos (1347–1354), within the framework of the strategic reorganization pursued by the Palaiologos dynasty during the first century of their reign (1261–1354). A key element in the utilization of naval forces was the formulation and implementation of a unified policy by the two leaderships, albeit within a differentiated framework. Under Andronikos III, the focus was on the eastern Aegean, while under Kantakouzenos, it centered on the region of the “Straits.” The key aspects of maritime policy that emerge paint a picture of a comprehensive strategic vision and the flexibility of the Byzantine leadership to manage crises in diverse environments and take initiatives on two levels. First and foremost, the search for adequate funding was the cornerstone of reconstruction and was treated as an immediate priority, with innovative solutions leading to new avenues, such as cooperation between the state and private entities. At the same time, relations with Genoa, the favored Italian power that was draining available financial resources by controlling international trade routes, took center stage. In order to limit its influence, the Byzantines turned to other powers, such as Venice and the Turks. The latter served Byzantine policy exceptionally well as long as it was able to keep them divided and maintain a balance of power among their emirates. Naval policy focused on managing the Turkish factor as a useful tool against Balkan neighbors and Genoa, though not without difficulties. Finally, the naval conflicts known as the “War of the Straits” (1351/2) had a catalytic effect on events, leading to the overthrow of the existing status quo and the emergence of new protagonists who would come to dominate the following centuries, while Byzantium was on its last legs, having lost its strategic advantage. Its originality lies precisely in the emphasis on maritime policy as the foundation of the empire’s survival strategy. Leveraging its geographical position as an intermediary space, Byzantium developed initiatives on two fronts regarding naval planning: a) against the powerful Italian commercial and naval forces; b) against neighboring medium-range powers with little familiarity with the maritime environment (Ottomans, Serbs). The two levels often intertwined, demonstrating the complexity but also the flexibility of a naval policy that sought to undermine Italian commercial and economic control while simultaneously serving strategic survival against powerful land forces, which it pitted against one another."],"dc:identifier":["uoadl:5455961","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5455961"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Όψεις της Βυζαντινής Ναυτικής Πολιτικής τον 14ο αι. Μία τελευταία απόπειρα αναβίωσης της βυζαντινής ναυτικής ισχύος 1328-1354"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z"}