{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456048"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456048","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"A Genealogy of Socratic Ignorance: Classical Representations and Hellenistic Reception","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η σωκρατική αποποίηση της γνώσης έγινε η φράση «ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα» (το γνωστό «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα»). Αντιμετωπίζει τη σωκρατική άγνοια ως μοτίβο που διαμορφώθηκε μέσα από μια παράδοση κειμένων και όχι ως παγιωμένο δόγμα. Ακολουθώντας την ερμηνευτική του Gadamer, θέτει σε κάθε συγγραφέα τρία ερωτήματα: τι του επέτρεπε να πει για τον Σωκράτη το είδος στο οποίο έγραφε, ποια προκατανόηση έφερε στο πορτρέτο του και τι πέτυχε με αυτό. Το πρώτο μέρος εξετάζει τις κλασικές αναπαραστάσεις. Στις Νεφέλες του Αριστοφάνη ο Σωκράτης διεκδικεί γνώση των ουρανίων και των θείων. Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα δεν ομολογεί άγνοια, αλλά περιορίζει όσα μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Στην Απολογία του Πλάτωνα οι επιστημικές του αξιώσεις κατανέμονται σε τέσσερα ρήματα (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), και η στάση δεύτερης τάξης στο 21d είναι δοξαστική, όχι επιστημική. Ο Αριστοτέλης καταγράφει την αποποίηση μόνο ως στοιχείο μεθόδου. Το δεύτερο μέρος εξετάζει την ελληνιστική πρόσληψη. Για τη Στοά, η άγνοια είναι ελαττωματική διάθεση της συγκατάθεσης. Η σχολή έπλασε τον Σωκράτη της κυρίως από τον Ξενοφώντα και παρέκαμψε την αποποίηση, αν και ο ενδιάμεσος όρος της, η κατάληψη (κατάληψις), θα μπορούσε να χωρέσει τον πλατωνικό Σωκράτη. Η σκεπτική Ακαδημία έκανε τον Σωκράτη πρόγονο της ἐποχῆς, δηλαδή της αναστολής της κρίσης. Κατά τον Κικέρωνα, ο Αρκεσίλαος ριζοσπαστικοποίησε την αποποίηση, ενώ ο Καρνεάδης πρόσφερε, με το πιθανόν, ένα κριτήριο για πράξη χωρίς γνώση. Ο Κικέρων συμπυκνώνει τα ελληνικά ρήματα στο scire. Στα Academica 1.16 και 1.45 δίνει στη φράση την καθοριστική της μορφή και αφηγείται την ιστορία της. Ο Διογένης Λαέρτιος (2.32) παρουσιάζει την ίδια συμπύκνωση στα ελληνικά. Γι' αυτό η εργασία καταλήγει ότι η φράση είναι ελληνιστική κατασκευή που παρήγαγε η δοξογραφία και ότι η αρχαιότερη μαρτυρημένη μορφή της είναι λατινική.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η σωκρατική αποποίηση της γνώσης έγινε η φράση «ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα» (το γνωστό «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα»). Αντιμετωπίζει τη σωκρατική άγνοια ως μοτίβο που διαμορφώθηκε μέσα από μια παράδοση κειμένων και όχι ως παγιωμένο δόγμα. Ακολουθώντας την ερμηνευτική του Gadamer, θέτει σε κάθε συγγραφέα τρία ερωτήματα: τι του επέτρεπε να πει για τον Σωκράτη το είδος στο οποίο έγραφε, ποια προκατανόηση έφερε στο πορτρέτο του και τι πέτυχε με αυτό. Το πρώτο μέρος εξετάζει τις κλασικές αναπαραστάσεις. Στις Νεφέλες του Αριστοφάνη ο Σωκράτης διεκδικεί γνώση των ουρανίων και των θείων. Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα δεν ομολογεί άγνοια, αλλά περιορίζει όσα μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Στην Απολογία του Πλάτωνα οι επιστημικές του αξιώσεις κατανέμονται σε τέσσερα ρήματα (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), και η στάση δεύτερης τάξης στο 21d είναι δοξαστική, όχι επιστημική. Ο Αριστοτέλης καταγράφει την αποποίηση μόνο ως στοιχείο μεθόδου. Το δεύτερο μέρος εξετάζει την ελληνιστική πρόσληψη. Για τη Στοά, η άγνοια είναι ελαττωματική διάθεση της συγκατάθεσης. Η σχολή έπλασε τον Σωκράτη της κυρίως από τον Ξενοφώντα και παρέκαμψε την αποποίηση, αν και ο ενδιάμεσος όρος της, η κατάληψη (κατάληψις), θα μπορούσε να χωρέσει τον πλατωνικό Σωκράτη. Η σκεπτική Ακαδημία έκανε τον Σωκράτη πρόγονο της ἐποχῆς, δηλαδή της αναστολής της κρίσης. Κατά τον Κικέρωνα, ο Αρκεσίλαος ριζοσπαστικοποίησε την αποποίηση, ενώ ο Καρνεάδης πρόσφερε, με το πιθανόν, ένα κριτήριο για πράξη χωρίς γνώση. Ο Κικέρων συμπυκνώνει τα ελληνικά ρήματα στο scire. Στα Academica 1.16 και 1.45 δίνει στη φράση την καθοριστική της μορφή και αφηγείται την ιστορία της. Ο Διογένης Λαέρτιος (2.32) παρουσιάζει την ίδια συμπύκνωση στα ελληνικά. Γι&#x27; αυτό η εργασία καταλήγει ότι η φράση είναι ελληνιστική κατασκευή που παρήγαγε η δοξογραφία και ότι η αρχαιότερη μαρτυρημένη μορφή της είναι λατινική.","abstract_has_math":false,"creators":["Rodriguez Alonso Jesus"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456048"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456048","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456048","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456048","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456048","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Rodriguez Alonso Jesus"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456048","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456048"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η σωκρατική αποποίηση της γνώσης έγινε η φράση «ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα» (το γνωστό «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα»). Αντιμετωπίζει τη σωκρατική άγνοια ως μοτίβο που διαμορφώθηκε μέσα από μια παράδοση κειμένων και όχι ως παγιωμένο δόγμα. Ακολουθώντας την ερμηνευτική του Gadamer, θέτει σε κάθε συγγραφέα τρία ερωτήματα: τι του επέτρεπε να πει για τον Σωκράτη το είδος στο οποίο έγραφε, ποια προκατανόηση έφερε στο πορτρέτο του και τι πέτυχε με αυτό. Το πρώτο μέρος εξετάζει τις κλασικές αναπαραστάσεις. Στις Νεφέλες του Αριστοφάνη ο Σωκράτης διεκδικεί γνώση των ουρανίων και των θείων. Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα δεν ομολογεί άγνοια, αλλά περιορίζει όσα μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Στην Απολογία του Πλάτωνα οι επιστημικές του αξιώσεις κατανέμονται σε τέσσερα ρήματα (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), και η στάση δεύτερης τάξης στο 21d είναι δοξαστική, όχι επιστημική. Ο Αριστοτέλης καταγράφει την αποποίηση μόνο ως στοιχείο μεθόδου. Το δεύτερο μέρος εξετάζει την ελληνιστική πρόσληψη. Για τη Στοά, η άγνοια είναι ελαττωματική διάθεση της συγκατάθεσης. Η σχολή έπλασε τον Σωκράτη της κυρίως από τον Ξενοφώντα και παρέκαμψε την αποποίηση, αν και ο ενδιάμεσος όρος της, η κατάληψη (κατάληψις), θα μπορούσε να χωρέσει τον πλατωνικό Σωκράτη. Η σκεπτική Ακαδημία έκανε τον Σωκράτη πρόγονο της ἐποχῆς, δηλαδή της αναστολής της κρίσης. Κατά τον Κικέρωνα, ο Αρκεσίλαος ριζοσπαστικοποίησε την αποποίηση, ενώ ο Καρνεάδης πρόσφερε, με το πιθανόν, ένα κριτήριο για πράξη χωρίς γνώση. Ο Κικέρων συμπυκνώνει τα ελληνικά ρήματα στο scire. Στα Academica 1.16 και 1.45 δίνει στη φράση την καθοριστική της μορφή και αφηγείται την ιστορία της. Ο Διογένης Λαέρτιος (2.32) παρουσιάζει την ίδια συμπύκνωση στα ελληνικά. Γι' αυτό η εργασία καταλήγει ότι η φράση είναι ελληνιστική κατασκευή που παρήγαγε η δοξογραφία και ότι η αρχαιότερη μαρτυρημένη μορφή της είναι λατινική.","This thesis traces how the Socratic disavowal of knowledge became the formula “I know that I know nothing.” It treats Socratic ignorance as a motif shaped by a tradition of texts rather than as a fixed doctrine. Following Gadamer’s hermeneutics, it asks three questions of each author: what his genre allowed him to say about Socrates, what prior understanding he brought to the portrait, and what the portrait achieved for him. Part 1 examines the classical representations. Aristophanes’ Clouds presents a Socrates who claims knowledge of celestial and divine matters. Xenophon’s Memorabilia does not have him profess ignorance; it restricts what human beings can know. Plato’s Apology distributes his epistemic claims among four verbs (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), and the second-order attitude at 21d is doxastic, not epistemic. Aristotle records the disavowal only as a feature of method. Part 2 examines the Hellenistic reception. For the Stoa, ignorance is a vicious disposition of assent. The school built its Socrates chiefly from Xenophon and passed over the disavowal, although its middle term, κατάληψις, could have accommodated the Platonic Socrates. The sceptical Academy made Socrates the ancestor of suspension of judgement. On Cicero’s account, Arcesilaus radicalized the disavowal, and Carneades supplied in τὸ πιθανόν a criterion for acting without knowledge. Cicero condenses the Greek verbs into scire. In Academica 1.16 and 1.45 he gives the formula its decisive form and narrates its history. Diogenes Laertius (2.32) shows the same compression in Greek. The thesis therefore concludes that the formula is a Hellenistic construction produced by doxography, and that its earliest attested form is Latin."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["A Genealogy of Socratic Ignorance: Classical Representations and Hellenistic Reception"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Rodriguez Alonso Jesus"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η σωκρατική αποποίηση της γνώσης έγινε η φράση «ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα» (το γνωστό «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα»). Αντιμετωπίζει τη σωκρατική άγνοια ως μοτίβο που διαμορφώθηκε μέσα από μια παράδοση κειμένων και όχι ως παγιωμένο δόγμα. Ακολουθώντας την ερμηνευτική του Gadamer, θέτει σε κάθε συγγραφέα τρία ερωτήματα: τι του επέτρεπε να πει για τον Σωκράτη το είδος στο οποίο έγραφε, ποια προκατανόηση έφερε στο πορτρέτο του και τι πέτυχε με αυτό. Το πρώτο μέρος εξετάζει τις κλασικές αναπαραστάσεις. Στις Νεφέλες του Αριστοφάνη ο Σωκράτης διεκδικεί γνώση των ουρανίων και των θείων. Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα δεν ομολογεί άγνοια, αλλά περιορίζει όσα μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Στην Απολογία του Πλάτωνα οι επιστημικές του αξιώσεις κατανέμονται σε τέσσερα ρήματα (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), και η στάση δεύτερης τάξης στο 21d είναι δοξαστική, όχι επιστημική. Ο Αριστοτέλης καταγράφει την αποποίηση μόνο ως στοιχείο μεθόδου. Το δεύτερο μέρος εξετάζει την ελληνιστική πρόσληψη. Για τη Στοά, η άγνοια είναι ελαττωματική διάθεση της συγκατάθεσης. Η σχολή έπλασε τον Σωκράτη της κυρίως από τον Ξενοφώντα και παρέκαμψε την αποποίηση, αν και ο ενδιάμεσος όρος της, η κατάληψη (κατάληψις), θα μπορούσε να χωρέσει τον πλατωνικό Σωκράτη. Η σκεπτική Ακαδημία έκανε τον Σωκράτη πρόγονο της ἐποχῆς, δηλαδή της αναστολής της κρίσης. Κατά τον Κικέρωνα, ο Αρκεσίλαος ριζοσπαστικοποίησε την αποποίηση, ενώ ο Καρνεάδης πρόσφερε, με το πιθανόν, ένα κριτήριο για πράξη χωρίς γνώση. Ο Κικέρων συμπυκνώνει τα ελληνικά ρήματα στο scire. Στα Academica 1.16 και 1.45 δίνει στη φράση την καθοριστική της μορφή και αφηγείται την ιστορία της. Ο Διογένης Λαέρτιος (2.32) παρουσιάζει την ίδια συμπύκνωση στα ελληνικά. Γι' αυτό η εργασία καταλήγει ότι η φράση είναι ελληνιστική κατασκευή που παρήγαγε η δοξογραφία και ότι η αρχαιότερη μαρτυρημένη μορφή της είναι λατινική.","This thesis traces how the Socratic disavowal of knowledge became the formula “I know that I know nothing.” It treats Socratic ignorance as a motif shaped by a tradition of texts rather than as a fixed doctrine. Following Gadamer’s hermeneutics, it asks three questions of each author: what his genre allowed him to say about Socrates, what prior understanding he brought to the portrait, and what the portrait achieved for him. Part 1 examines the classical representations. Aristophanes’ Clouds presents a Socrates who claims knowledge of celestial and divine matters. Xenophon’s Memorabilia does not have him profess ignorance; it restricts what human beings can know. Plato’s Apology distributes his epistemic claims among four verbs (οἶδα, σύνοιδα, οἴομαι, ἐπίσταμαι), and the second-order attitude at 21d is doxastic, not epistemic. Aristotle records the disavowal only as a feature of method. Part 2 examines the Hellenistic reception. For the Stoa, ignorance is a vicious disposition of assent. The school built its Socrates chiefly from Xenophon and passed over the disavowal, although its middle term, κατάληψις, could have accommodated the Platonic Socrates. The sceptical Academy made Socrates the ancestor of suspension of judgement. On Cicero’s account, Arcesilaus radicalized the disavowal, and Carneades supplied in τὸ πιθανόν a criterion for acting without knowledge. Cicero condenses the Greek verbs into scire. In Academica 1.16 and 1.45 he gives the formula its decisive form and narrates its history. Diogenes Laertius (2.32) shows the same compression in Greek. The thesis therefore concludes that the formula is a Hellenistic construction produced by doxography, and that its earliest attested form is Latin."],"dc:identifier":["uoadl:5456048","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456048"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["A Genealogy of Socratic Ignorance: Classical Representations and Hellenistic Reception"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z"}