{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456054"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456054","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Όψεις της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών (1275-1372)","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά την παλαιολόγεια περίοδο της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Το σωζόμενο δια των αντιγραφών τμήμα του αρχείου της μονής, σε συνδυασμό με την εύρεση του τυπικού της παλαιολόγειας περιόδου και τις οικοδομικές φάσεις του μοναστικού συγκροτήματος, επιτρέπουν τη διάκριση της παλαιολόγειας περιόδου της μονής σε τρεις φάσεις που αντιστοιχούσαν στις μοναστικές διοικήσεις των κτητόρων Ιωαννίκιου και Ιωακείμ, καθώς και στις διάδοχες μορφές μοναστικής διοίκησης που τερματίστηκαν με την είσοδο της μονής στην οθωμανική της περίοδο, το 1372. Στη μοναστική διοίκηση Ιωαννίκιου (π. 1275-1300) πιστώνεται η επανίδρυση της μονής στο Μενοίκιο Όρος των Σερρών, κατόπιν στάθμισης των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της θέσης. Η ανάγκη αντιμετώπισης των μειονεκτημάτων καθόρισε τη διαμόρφωση στρατηγικών, οι όψεις των οποίων εδράζονταν στις τοπικές ιδιαιτερότητες και συγκυρίες. Βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη της περιουσίας της μονής εγγύτερα του αστικού κέντρου των Σερρών. Οι στρατηγικές πέτυχαν εν μέρει το βασικό αυτό στόχο, καθώς από τη μία πλευρά εξοικονόμησαν κεφάλαιο για την ανάπτυξη του μοναστικού συγκροτήματος, από την άλλη όμως δεν ξέφυγαν από ένα περιοριστικό πλαίσιο λιτότητας. Η μοναστική διοίκηση Ιωακείμ (π. 1300-1333) εκμεταλλεύτηκε τις ευνοϊκότερες συγκυρίες εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη πολιτική στήριξη και προσελκύοντας περισσότερες δωρεές. Τα παραπάνω της επέτρεψαν να αναπτύξει μια αυτόνομη, ενεργή και πολυδιάστατη κοινωνικοπολιτική στρατηγική. Η επιτυχία της παραπάνω στρατηγικής αποτέλεσε πρόκριμα για τη στροφή σε μια οικονομική στρατηγική επιθετικής επένδυσης του κεφαλαίου της μονής. Και οι δύο στρατηγικές ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στο βασικό στόχο της μοναστικής διοίκησης για ανάπτυξη του κεφαλαίου και της περιουσίας της μονής. Οι μοναστικές διοικήσεις από το θάνατο του Ιωακείμ μέχρι την οθωμανική κατάκτηση (1333-1372) ήρθαν σε γόνιμο διάλογο με τη διοικητική κληρονομιά του δεύτερου κτήτορα της παλαιολόγειας περιόδου. Οι περισσότερες στρατηγικές της προηγούμενης μοναστικής διοίκησης συνέχισαν να εφαρμόζονται, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση των περιουσιακών στοιχείων της μονής. Ωστόσο, ο θάνατος των δύο κτητόρων και η έλλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας έδωσε χώρο σε νέες ιδέες και προτάσεις για τη διοίκηση της μονής. Οι ανακατατάξεις στο γεωπολιτικό σκηνικό και η μειούμενη βυζαντινή παρουσία στον μακεδονικό χώρο οδήγησαν τις μοναστικές διοικήσεις του Προδρόμου σε αναζήτηση συμμαχίας με τους Σέρβους. Η σερβική κατάληψη των Σερρών, το 1345, έδωσε παράταση ζωής στην αναπτυξιακή δυναμική της μονής. Ωστόσο, οι δομικές αδυναμίες των νέων στρατηγικών των μοναστικών της διοικήσεων είχαν ως αποτέλεσμα την είσοδό της σε μια πορεία γενικής παρακμής. Τελικά, η έλευση των Οθωμανών στην περιοχή το 1372 σηματοδότησε το τέλος της παλαιολόγειας περιόδου της μονής, του αυτοδιοίκητού της αλλά πολύ περισσότερο της ικανότητας των διοικήσεών της να αναπτύσσουν τις δικές τους στρατηγικές, γεγονός που αποτελούσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας της μονής λόγω του έντονου αντιπαραθετικού στοιχείου που προηγείτο της διαμόρφωσής τους.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά την παλαιολόγεια περίοδο της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Το σωζόμενο δια των αντιγραφών τμήμα του αρχείου της μονής, σε συνδυασμό με την εύρεση του τυπικού της παλαιολόγειας περιόδου και τις οικοδομικές φάσεις του μοναστικού συγκροτήματος, επιτρέπουν τη διάκριση της παλαιολόγειας περιόδου της μονής σε τρεις φάσεις που αντιστοιχούσαν στις μοναστικές διοικήσεις των κτητόρων Ιωαννίκιου και Ιωακείμ, καθώς και στις διάδοχες μορφές μοναστικής διοίκησης που τερματίστηκαν με την είσοδο της μονής στην οθωμανική της περίοδο, το 1372. Στη μοναστική διοίκηση Ιωαννίκιου (π. 1275-1300) πιστώνεται η επανίδρυση της μονής στο Μενοίκιο Όρος των Σερρών, κατόπιν στάθμισης των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της θέσης. Η ανάγκη αντιμετώπισης των μειονεκτημάτων καθόρισε τη διαμόρφωση στρατηγικών, οι όψεις των οποίων εδράζονταν στις τοπικές ιδιαιτερότητες και συγκυρίες. Βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη της περιουσίας της μονής εγγύτερα του αστικού κέντρου των Σερρών. Οι στρατηγικές πέτυχαν εν μέρει το βασικό αυτό στόχο, καθώς από τη μία πλευρά εξοικονόμησαν κεφάλαιο για την ανάπτυξη του μοναστικού συγκροτήματος, από την άλλη όμως δεν ξέφυγαν από ένα περιοριστικό πλαίσιο λιτότητας. Η μοναστική διοίκηση Ιωακείμ (π. 1300-1333) εκμεταλλεύτηκε τις ευνοϊκότερες συγκυρίες εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη πολιτική στήριξη και προσελκύοντας περισσότερες δωρεές. Τα παραπάνω της επέτρεψαν να αναπτύξει μια αυτόνομη, ενεργή και πολυδιάστατη κοινωνικοπολιτική στρατηγική. Η επιτυχία της παραπάνω στρατηγικής αποτέλεσε πρόκριμα για τη στροφή σε μια οικονομική στρατηγική επιθετικής επένδυσης του κεφαλαίου της μονής. Και οι δύο στρατηγικές ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στο βασικό στόχο της μοναστικής διοίκησης για ανάπτυξη του κεφαλαίου και της περιουσίας της μονής. Οι μοναστικές διοικήσεις από το θάνατο του Ιωακείμ μέχρι την οθωμανική κατάκτηση (1333-1372) ήρθαν σε γόνιμο διάλογο με τη διοικητική κληρονομιά του δεύτερου κτήτορα της παλαιολόγειας περιόδου. Οι περισσότερες στρατηγικές της προηγούμενης μοναστικής διοίκησης συνέχισαν να εφαρμόζονται, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση των περιουσιακών στοιχείων της μονής. Ωστόσο, ο θάνατος των δύο κτητόρων και η έλλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας έδωσε χώρο σε νέες ιδέες και προτάσεις για τη διοίκηση της μονής. Οι ανακατατάξεις στο γεωπολιτικό σκηνικό και η μειούμενη βυζαντινή παρουσία στον μακεδονικό χώρο οδήγησαν τις μοναστικές διοικήσεις του Προδρόμου σε αναζήτηση συμμαχίας με τους Σέρβους. Η σερβική κατάληψη των Σερρών, το 1345, έδωσε παράταση ζωής στην αναπτυξιακή δυναμική της μονής. Ωστόσο, οι δομικές αδυναμίες των νέων στρατηγικών των μοναστικών της διοικήσεων είχαν ως αποτέλεσμα την είσοδό της σε μια πορεία γενικής παρακμής. Τελικά, η έλευση των Οθωμανών στην περιοχή το 1372 σηματοδότησε το τέλος της παλαιολόγειας περιόδου της μονής, του αυτοδιοίκητού της αλλά πολύ περισσότερο της ικανότητας των διοικήσεών της να αναπτύσσουν τις δικές τους στρατηγικές, γεγονός που αποτελούσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας της μονής λόγω του έντονου αντιπαραθετικού στοιχείου που προηγείτο της διαμόρφωσής τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κασκαρέλης Αλκιβιάδης","Kaskarelis Alkiviadis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456054"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456054","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456054","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456054","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456054","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κασκαρέλης Αλκιβιάδης","Kaskarelis Alkiviadis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456054","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456054"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά την παλαιολόγεια περίοδο της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Το σωζόμενο δια των αντιγραφών τμήμα του αρχείου της μονής, σε συνδυασμό με την εύρεση του τυπικού της παλαιολόγειας περιόδου και τις οικοδομικές φάσεις του μοναστικού συγκροτήματος, επιτρέπουν τη διάκριση της παλαιολόγειας περιόδου της μονής σε τρεις φάσεις που αντιστοιχούσαν στις μοναστικές διοικήσεις των κτητόρων Ιωαννίκιου και Ιωακείμ, καθώς και στις διάδοχες μορφές μοναστικής διοίκησης που τερματίστηκαν με την είσοδο της μονής στην οθωμανική της περίοδο, το 1372. Στη μοναστική διοίκηση Ιωαννίκιου (π. 1275-1300) πιστώνεται η επανίδρυση της μονής στο Μενοίκιο Όρος των Σερρών, κατόπιν στάθμισης των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της θέσης. Η ανάγκη αντιμετώπισης των μειονεκτημάτων καθόρισε τη διαμόρφωση στρατηγικών, οι όψεις των οποίων εδράζονταν στις τοπικές ιδιαιτερότητες και συγκυρίες. Βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη της περιουσίας της μονής εγγύτερα του αστικού κέντρου των Σερρών. Οι στρατηγικές πέτυχαν εν μέρει το βασικό αυτό στόχο, καθώς από τη μία πλευρά εξοικονόμησαν κεφάλαιο για την ανάπτυξη του μοναστικού συγκροτήματος, από την άλλη όμως δεν ξέφυγαν από ένα περιοριστικό πλαίσιο λιτότητας. Η μοναστική διοίκηση Ιωακείμ (π. 1300-1333) εκμεταλλεύτηκε τις ευνοϊκότερες συγκυρίες εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη πολιτική στήριξη και προσελκύοντας περισσότερες δωρεές. Τα παραπάνω της επέτρεψαν να αναπτύξει μια αυτόνομη, ενεργή και πολυδιάστατη κοινωνικοπολιτική στρατηγική. Η επιτυχία της παραπάνω στρατηγικής αποτέλεσε πρόκριμα για τη στροφή σε μια οικονομική στρατηγική επιθετικής επένδυσης του κεφαλαίου της μονής. Και οι δύο στρατηγικές ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στο βασικό στόχο της μοναστικής διοίκησης για ανάπτυξη του κεφαλαίου και της περιουσίας της μονής. Οι μοναστικές διοικήσεις από το θάνατο του Ιωακείμ μέχρι την οθωμανική κατάκτηση (1333-1372) ήρθαν σε γόνιμο διάλογο με τη διοικητική κληρονομιά του δεύτερου κτήτορα της παλαιολόγειας περιόδου. Οι περισσότερες στρατηγικές της προηγούμενης μοναστικής διοίκησης συνέχισαν να εφαρμόζονται, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση των περιουσιακών στοιχείων της μονής. Ωστόσο, ο θάνατος των δύο κτητόρων και η έλλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας έδωσε χώρο σε νέες ιδέες και προτάσεις για τη διοίκηση της μονής. Οι ανακατατάξεις στο γεωπολιτικό σκηνικό και η μειούμενη βυζαντινή παρουσία στον μακεδονικό χώρο οδήγησαν τις μοναστικές διοικήσεις του Προδρόμου σε αναζήτηση συμμαχίας με τους Σέρβους. Η σερβική κατάληψη των Σερρών, το 1345, έδωσε παράταση ζωής στην αναπτυξιακή δυναμική της μονής. Ωστόσο, οι δομικές αδυναμίες των νέων στρατηγικών των μοναστικών της διοικήσεων είχαν ως αποτέλεσμα την είσοδό της σε μια πορεία γενικής παρακμής. Τελικά, η έλευση των Οθωμανών στην περιοχή το 1372 σηματοδότησε το τέλος της παλαιολόγειας περιόδου της μονής, του αυτοδιοίκητού της αλλά πολύ περισσότερο της ικανότητας των διοικήσεών της να αναπτύσσουν τις δικές τους στρατηγικές, γεγονός που αποτελούσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας της μονής λόγω του έντονου αντιπαραθετικού στοιχείου που προηγείτο της διαμόρφωσής τους.","This master thesis examines the palaeologan period of the monastery of Saint John the Forerunner in Serres. The survived via copies part of monastery’s archive in association with the discovery of the palaeologan charter (typicon) and the observe of different architectural phases within the monastic complex, permit the distinction of monastery’s palaeologan period in three phases, associated with monastic administrations of the founders (ktetors) Ioannikios and Ioakeim as well as the successive forms of monastic administration which ended up with the monastery’s entrance in its ottoman period, in 1372. Ioannikios’ monastic administration (ca. 1275-1300) was responsible for the re-establishment of the monastery in Mount Menoikion of Serres, after weighing the benefits and drawbacks of its location. The necessity to overcome the drawbacks shaped strategies, the sights of which were based on local circumstances and peculiarities. The main goal was the expansion of monastery’s property closer to the urban center of Serres. The strategies partially achieved this main goal, as on the one side they saved up capital for the monastery’s complex development, on the other side they did not manage to overcome a restrictive framework of austerity. Ioakeim’s monastic administration (ca. 1300-1333) took advantage of more favorable circumstances to guarantee a wider political support and engage more donations. The latter allowed the development of an autonomous, active and multidimensional socio-political strategy. The success of the latter strategy was decisive for the pivot to an economic strategy of aggressive investment of monastery’s capital. Both strategies succeeded in monastic administration’s main goal of the expansion of monastery’s capital and property. The monastic administrations after Ioakeim’s death and up to the ottoman conquest (1333-1372) dealt creatively with the administrative legacy of the second founder of the palaeologan period. The majority of the preceding monastic administration’s strategies remained in effect, which led to accumulation of monastery’s property. However, the death of both founders and the lack of a leading figure opened the door for new administrative ideas and proposals. The geopolitical shifts and the decreased byzantine presence in Macedonian region led the monastic administrations of the Forerunner to seek an alliance with the Serbs. The Serbian conquest of Serres, in 1345, continued monastery’s prosperity. However, the functional inabilities of monastic administrations’ strategies resulted in its entrance into a path of general decline. Thus, Ottomans’ arrival in the region in 1372 marked the end of monastery’s palaeologan period, its self-governance and, primarily, the ability of monastic administrations to develop their own strategies, which was a highlighted aspect of monastery’s history because of the intense debates prior to their implementation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Όψεις της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών (1275-1372)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κασκαρέλης Αλκιβιάδης","Kaskarelis Alkiviadis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά την παλαιολόγεια περίοδο της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Το σωζόμενο δια των αντιγραφών τμήμα του αρχείου της μονής, σε συνδυασμό με την εύρεση του τυπικού της παλαιολόγειας περιόδου και τις οικοδομικές φάσεις του μοναστικού συγκροτήματος, επιτρέπουν τη διάκριση της παλαιολόγειας περιόδου της μονής σε τρεις φάσεις που αντιστοιχούσαν στις μοναστικές διοικήσεις των κτητόρων Ιωαννίκιου και Ιωακείμ, καθώς και στις διάδοχες μορφές μοναστικής διοίκησης που τερματίστηκαν με την είσοδο της μονής στην οθωμανική της περίοδο, το 1372. Στη μοναστική διοίκηση Ιωαννίκιου (π. 1275-1300) πιστώνεται η επανίδρυση της μονής στο Μενοίκιο Όρος των Σερρών, κατόπιν στάθμισης των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της θέσης. Η ανάγκη αντιμετώπισης των μειονεκτημάτων καθόρισε τη διαμόρφωση στρατηγικών, οι όψεις των οποίων εδράζονταν στις τοπικές ιδιαιτερότητες και συγκυρίες. Βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη της περιουσίας της μονής εγγύτερα του αστικού κέντρου των Σερρών. Οι στρατηγικές πέτυχαν εν μέρει το βασικό αυτό στόχο, καθώς από τη μία πλευρά εξοικονόμησαν κεφάλαιο για την ανάπτυξη του μοναστικού συγκροτήματος, από την άλλη όμως δεν ξέφυγαν από ένα περιοριστικό πλαίσιο λιτότητας. Η μοναστική διοίκηση Ιωακείμ (π. 1300-1333) εκμεταλλεύτηκε τις ευνοϊκότερες συγκυρίες εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη πολιτική στήριξη και προσελκύοντας περισσότερες δωρεές. Τα παραπάνω της επέτρεψαν να αναπτύξει μια αυτόνομη, ενεργή και πολυδιάστατη κοινωνικοπολιτική στρατηγική. Η επιτυχία της παραπάνω στρατηγικής αποτέλεσε πρόκριμα για τη στροφή σε μια οικονομική στρατηγική επιθετικής επένδυσης του κεφαλαίου της μονής. Και οι δύο στρατηγικές ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στο βασικό στόχο της μοναστικής διοίκησης για ανάπτυξη του κεφαλαίου και της περιουσίας της μονής. Οι μοναστικές διοικήσεις από το θάνατο του Ιωακείμ μέχρι την οθωμανική κατάκτηση (1333-1372) ήρθαν σε γόνιμο διάλογο με τη διοικητική κληρονομιά του δεύτερου κτήτορα της παλαιολόγειας περιόδου. Οι περισσότερες στρατηγικές της προηγούμενης μοναστικής διοίκησης συνέχισαν να εφαρμόζονται, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση των περιουσιακών στοιχείων της μονής. Ωστόσο, ο θάνατος των δύο κτητόρων και η έλλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας έδωσε χώρο σε νέες ιδέες και προτάσεις για τη διοίκηση της μονής. Οι ανακατατάξεις στο γεωπολιτικό σκηνικό και η μειούμενη βυζαντινή παρουσία στον μακεδονικό χώρο οδήγησαν τις μοναστικές διοικήσεις του Προδρόμου σε αναζήτηση συμμαχίας με τους Σέρβους. Η σερβική κατάληψη των Σερρών, το 1345, έδωσε παράταση ζωής στην αναπτυξιακή δυναμική της μονής. Ωστόσο, οι δομικές αδυναμίες των νέων στρατηγικών των μοναστικών της διοικήσεων είχαν ως αποτέλεσμα την είσοδό της σε μια πορεία γενικής παρακμής. Τελικά, η έλευση των Οθωμανών στην περιοχή το 1372 σηματοδότησε το τέλος της παλαιολόγειας περιόδου της μονής, του αυτοδιοίκητού της αλλά πολύ περισσότερο της ικανότητας των διοικήσεών της να αναπτύσσουν τις δικές τους στρατηγικές, γεγονός που αποτελούσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας της μονής λόγω του έντονου αντιπαραθετικού στοιχείου που προηγείτο της διαμόρφωσής τους.","This master thesis examines the palaeologan period of the monastery of Saint John the Forerunner in Serres. The survived via copies part of monastery’s archive in association with the discovery of the palaeologan charter (typicon) and the observe of different architectural phases within the monastic complex, permit the distinction of monastery’s palaeologan period in three phases, associated with monastic administrations of the founders (ktetors) Ioannikios and Ioakeim as well as the successive forms of monastic administration which ended up with the monastery’s entrance in its ottoman period, in 1372. Ioannikios’ monastic administration (ca. 1275-1300) was responsible for the re-establishment of the monastery in Mount Menoikion of Serres, after weighing the benefits and drawbacks of its location. The necessity to overcome the drawbacks shaped strategies, the sights of which were based on local circumstances and peculiarities. The main goal was the expansion of monastery’s property closer to the urban center of Serres. The strategies partially achieved this main goal, as on the one side they saved up capital for the monastery’s complex development, on the other side they did not manage to overcome a restrictive framework of austerity. Ioakeim’s monastic administration (ca. 1300-1333) took advantage of more favorable circumstances to guarantee a wider political support and engage more donations. The latter allowed the development of an autonomous, active and multidimensional socio-political strategy. The success of the latter strategy was decisive for the pivot to an economic strategy of aggressive investment of monastery’s capital. Both strategies succeeded in monastic administration’s main goal of the expansion of monastery’s capital and property. The monastic administrations after Ioakeim’s death and up to the ottoman conquest (1333-1372) dealt creatively with the administrative legacy of the second founder of the palaeologan period. The majority of the preceding monastic administration’s strategies remained in effect, which led to accumulation of monastery’s property. However, the death of both founders and the lack of a leading figure opened the door for new administrative ideas and proposals. The geopolitical shifts and the decreased byzantine presence in Macedonian region led the monastic administrations of the Forerunner to seek an alliance with the Serbs. The Serbian conquest of Serres, in 1345, continued monastery’s prosperity. However, the functional inabilities of monastic administrations’ strategies resulted in its entrance into a path of general decline. Thus, Ottomans’ arrival in the region in 1372 marked the end of monastery’s palaeologan period, its self-governance and, primarily, the ability of monastic administrations to develop their own strategies, which was a highlighted aspect of monastery’s history because of the intense debates prior to their implementation."],"dc:identifier":["uoadl:5456054","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456054"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Όψεις της μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών (1275-1372)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:55Z"}