{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456119"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456119","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Θεσμική ετικετοποίηση παιδιών προσχολικής ηλικίας: ο ρόλος και η θέση των διαγνώσεων/γνωματεύσεων στην ενταξιακή προσέγγιση της προσχολικής εκπαίδευσης»","abstract":"Η ενταξιακή εκπαίδευση προϋποθέτει τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία του παιδιού προς τις συνθήκες και τα εμπόδια που περιορίζουν τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ωστόσο, η πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε μορφές εκπαιδευτικής υποστήριξης εξακολουθεί να συνδέεται με διαδικασίες αξιολόγησης και επίσημης αναγνώρισης των αναγκών τους. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή διαδραματίζουν τα Κέντρα Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.). Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι πρακτικές και ο θεσμικός λόγος των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. διαμορφώνουν και νοηματοδοτούν τις γνωματεύσεις για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Εξετάστηκαν οι πρακτικές αξιολόγησης, η συνεργασία με το σχολείο και την οικογένεια, οι αντιλήψεις των επαγγελματιών για την ένταξη και την αναπηρία, καθώς και η σχέση της γνωμάτευσης με τη θεσμική ετικετοποίηση και τη διαμόρφωση ταυτότητας του παιδιού. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική προσέγγιση και πραγματοποιήθηκε μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δέκα επαγγελματίες διαφορετικών ειδικοτήτων από δύο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. της Ά και Γ΄ Αθήνας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα ευρήματα ανέδειξαν ότι η αξιολόγηση και η τελική γνωμάτευση επηρεάζονται όχι μόνο από την επιστημονική κρίση των επαγγελματιών, αλλά και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται, τις διαφορετικές επαγγελματικές οπτικές και τις οργανωτικές συνθήκες λειτουργίας των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Παράλληλα, αναδείχθηκε μια βασική αντίφαση ανάμεσα στην αποδοχή της ενταξιακής προοπτικής από τους επαγγελματίες και σε ένα σύστημα στο οποίο η πρόσβαση στην υποστήριξη εξακολουθεί να συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με την επίσημη αναγνώριση και κατηγοριοποίηση της δυσκολίας. Η γνωμάτευση αποκτά διττή λειτουργία, καθώς μπορεί να συμβάλει στην αναγνώριση των αναγκών και στην πρόσβαση σε υποστηρικτικούς πόρους, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να ενισχύσει την κατηγοριοποίηση και να επηρεάσει τις προσδοκίες, τους εκπαιδευτικούς στόχους και τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού. Συνολικά, η έρευνα καταλήγει στο ότι η ουσιαστική ένταξη δεν αποτελεί μόνο ζήτημα βελτίωσης της αξιολογικής διαδικασίας, αλλά προϋποθέτει ευρύτερες αλλαγές στον εκπαιδευτικό και θεσμικό σχεδιασμό και μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία προς τις συνθήκες που διαμορφώνουν τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού.","abstract_html":"Η ενταξιακή εκπαίδευση προϋποθέτει τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία του παιδιού προς τις συνθήκες και τα εμπόδια που περιορίζουν τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ωστόσο, η πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε μορφές εκπαιδευτικής υποστήριξης εξακολουθεί να συνδέεται με διαδικασίες αξιολόγησης και επίσημης αναγνώρισης των αναγκών τους. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή διαδραματίζουν τα Κέντρα Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.). Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι πρακτικές και ο θεσμικός λόγος των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. διαμορφώνουν και νοηματοδοτούν τις γνωματεύσεις για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Εξετάστηκαν οι πρακτικές αξιολόγησης, η συνεργασία με το σχολείο και την οικογένεια, οι αντιλήψεις των επαγγελματιών για την ένταξη και την αναπηρία, καθώς και η σχέση της γνωμάτευσης με τη θεσμική ετικετοποίηση και τη διαμόρφωση ταυτότητας του παιδιού. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική προσέγγιση και πραγματοποιήθηκε μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δέκα επαγγελματίες διαφορετικών ειδικοτήτων από δύο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. της Ά και Γ΄ Αθήνας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα ευρήματα ανέδειξαν ότι η αξιολόγηση και η τελική γνωμάτευση επηρεάζονται όχι μόνο από την επιστημονική κρίση των επαγγελματιών, αλλά και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται, τις διαφορετικές επαγγελματικές οπτικές και τις οργανωτικές συνθήκες λειτουργίας των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Παράλληλα, αναδείχθηκε μια βασική αντίφαση ανάμεσα στην αποδοχή της ενταξιακής προοπτικής από τους επαγγελματίες και σε ένα σύστημα στο οποίο η πρόσβαση στην υποστήριξη εξακολουθεί να συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με την επίσημη αναγνώριση και κατηγοριοποίηση της δυσκολίας. Η γνωμάτευση αποκτά διττή λειτουργία, καθώς μπορεί να συμβάλει στην αναγνώριση των αναγκών και στην πρόσβαση σε υποστηρικτικούς πόρους, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να ενισχύσει την κατηγοριοποίηση και να επηρεάσει τις προσδοκίες, τους εκπαιδευτικούς στόχους και τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού. Συνολικά, η έρευνα καταλήγει στο ότι η ουσιαστική ένταξη δεν αποτελεί μόνο ζήτημα βελτίωσης της αξιολογικής διαδικασίας, αλλά προϋποθέτει ευρύτερες αλλαγές στον εκπαιδευτικό και θεσμικό σχεδιασμό και μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία προς τις συνθήκες που διαμορφώνουν τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ","PAPOUTSI VASILIKI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456119"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456119","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456119","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456119","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456119","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ","PAPOUTSI VASILIKI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456119"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ενταξιακή εκπαίδευση προϋποθέτει τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία του παιδιού προς τις συνθήκες και τα εμπόδια που περιορίζουν τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ωστόσο, η πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε μορφές εκπαιδευτικής υποστήριξης εξακολουθεί να συνδέεται με διαδικασίες αξιολόγησης και επίσημης αναγνώρισης των αναγκών τους. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή διαδραματίζουν τα Κέντρα Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.). Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι πρακτικές και ο θεσμικός λόγος των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. διαμορφώνουν και νοηματοδοτούν τις γνωματεύσεις για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Εξετάστηκαν οι πρακτικές αξιολόγησης, η συνεργασία με το σχολείο και την οικογένεια, οι αντιλήψεις των επαγγελματιών για την ένταξη και την αναπηρία, καθώς και η σχέση της γνωμάτευσης με τη θεσμική ετικετοποίηση και τη διαμόρφωση ταυτότητας του παιδιού. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική προσέγγιση και πραγματοποιήθηκε μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δέκα επαγγελματίες διαφορετικών ειδικοτήτων από δύο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. της Ά και Γ΄ Αθήνας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα ευρήματα ανέδειξαν ότι η αξιολόγηση και η τελική γνωμάτευση επηρεάζονται όχι μόνο από την επιστημονική κρίση των επαγγελματιών, αλλά και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται, τις διαφορετικές επαγγελματικές οπτικές και τις οργανωτικές συνθήκες λειτουργίας των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Παράλληλα, αναδείχθηκε μια βασική αντίφαση ανάμεσα στην αποδοχή της ενταξιακής προοπτικής από τους επαγγελματίες και σε ένα σύστημα στο οποίο η πρόσβαση στην υποστήριξη εξακολουθεί να συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με την επίσημη αναγνώριση και κατηγοριοποίηση της δυσκολίας. Η γνωμάτευση αποκτά διττή λειτουργία, καθώς μπορεί να συμβάλει στην αναγνώριση των αναγκών και στην πρόσβαση σε υποστηρικτικούς πόρους, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να ενισχύσει την κατηγοριοποίηση και να επηρεάσει τις προσδοκίες, τους εκπαιδευτικούς στόχους και τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού. Συνολικά, η έρευνα καταλήγει στο ότι η ουσιαστική ένταξη δεν αποτελεί μόνο ζήτημα βελτίωσης της αξιολογικής διαδικασίας, αλλά προϋποθέτει ευρύτερες αλλαγές στον εκπαιδευτικό και θεσμικό σχεδιασμό και μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία προς τις συνθήκες που διαμορφώνουν τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού.","Inclusive education requires a shift in focus from the individual difficulties of the child to the conditions and barriers that restrict participation within the educational environment. However, access to specific forms of educational support for children with disabilities and/or special educational needs continues to be linked to processes of assessment and the formal recognition of their needs. In the Greek educational system, a central role in this process is played by the Centres for Interdisciplinary Assessment, Counselling and Support (KEDASY). The aim of the present study was to investigate how the practices and institutional discourse of KEDASY shape and give meaning to assessments concerning preschool children. More specifically, the study examined assessment practices, collaboration with schools and families, professionals’ understandings of inclusion and disability, and the relationship between formal assessment, institutional labelling and the formation of a child’s identity. A qualitative research design was adopted, based on semi-structured interviews with ten professionals from different disciplines working in two KEDASY centres in Athens. The data were analysed using thematic analysis. The findings showed that assessment and the final formal evaluation are shaped not only by professional judgement, but also by the context in which assessment takes place, by differing professional perspectives, and by the organisational conditions under which KEDASY operate. At the same time, a central contradiction emerged between professionals’ endorsement of inclusive principles and a system in which access to support remains, to a significant extent, dependent on the formal recognition and categorisation of a child’s difficulty. The formal assessment therefore assumes a dual function: it can contribute to the recognition of children’s needs and facilitate access to support and resources, while at the same time reinforcing categorisation and influencing the expectations, educational goals and opportunities for participation attributed to the child. Overall, the study concludes that meaningful inclusion cannot be achieved solely through improvements in assessment procedures, but requires broader changes in educational and institutional planning, together with a shift in focus from individual difficulty to the conditions that shape the child’s opportunities for participation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Θεσμική ετικετοποίηση παιδιών προσχολικής ηλικίας: ο ρόλος και η θέση των διαγνώσεων/γνωματεύσεων στην ενταξιακή προσέγγιση της προσχολικής εκπαίδευσης»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ","PAPOUTSI VASILIKI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η ενταξιακή εκπαίδευση προϋποθέτει τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία του παιδιού προς τις συνθήκες και τα εμπόδια που περιορίζουν τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ωστόσο, η πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε μορφές εκπαιδευτικής υποστήριξης εξακολουθεί να συνδέεται με διαδικασίες αξιολόγησης και επίσημης αναγνώρισης των αναγκών τους. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή διαδραματίζουν τα Κέντρα Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.). Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι πρακτικές και ο θεσμικός λόγος των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. διαμορφώνουν και νοηματοδοτούν τις γνωματεύσεις για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Εξετάστηκαν οι πρακτικές αξιολόγησης, η συνεργασία με το σχολείο και την οικογένεια, οι αντιλήψεις των επαγγελματιών για την ένταξη και την αναπηρία, καθώς και η σχέση της γνωμάτευσης με τη θεσμική ετικετοποίηση και τη διαμόρφωση ταυτότητας του παιδιού. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική προσέγγιση και πραγματοποιήθηκε μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δέκα επαγγελματίες διαφορετικών ειδικοτήτων από δύο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. της Ά και Γ΄ Αθήνας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα ευρήματα ανέδειξαν ότι η αξιολόγηση και η τελική γνωμάτευση επηρεάζονται όχι μόνο από την επιστημονική κρίση των επαγγελματιών, αλλά και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται, τις διαφορετικές επαγγελματικές οπτικές και τις οργανωτικές συνθήκες λειτουργίας των ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Παράλληλα, αναδείχθηκε μια βασική αντίφαση ανάμεσα στην αποδοχή της ενταξιακής προοπτικής από τους επαγγελματίες και σε ένα σύστημα στο οποίο η πρόσβαση στην υποστήριξη εξακολουθεί να συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με την επίσημη αναγνώριση και κατηγοριοποίηση της δυσκολίας. Η γνωμάτευση αποκτά διττή λειτουργία, καθώς μπορεί να συμβάλει στην αναγνώριση των αναγκών και στην πρόσβαση σε υποστηρικτικούς πόρους, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να ενισχύσει την κατηγοριοποίηση και να επηρεάσει τις προσδοκίες, τους εκπαιδευτικούς στόχους και τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού. Συνολικά, η έρευνα καταλήγει στο ότι η ουσιαστική ένταξη δεν αποτελεί μόνο ζήτημα βελτίωσης της αξιολογικής διαδικασίας, αλλά προϋποθέτει ευρύτερες αλλαγές στον εκπαιδευτικό και θεσμικό σχεδιασμό και μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την ατομική δυσκολία προς τις συνθήκες που διαμορφώνουν τις δυνατότητες συμμετοχής του παιδιού.","Inclusive education requires a shift in focus from the individual difficulties of the child to the conditions and barriers that restrict participation within the educational environment. However, access to specific forms of educational support for children with disabilities and/or special educational needs continues to be linked to processes of assessment and the formal recognition of their needs. In the Greek educational system, a central role in this process is played by the Centres for Interdisciplinary Assessment, Counselling and Support (KEDASY). The aim of the present study was to investigate how the practices and institutional discourse of KEDASY shape and give meaning to assessments concerning preschool children. More specifically, the study examined assessment practices, collaboration with schools and families, professionals’ understandings of inclusion and disability, and the relationship between formal assessment, institutional labelling and the formation of a child’s identity. A qualitative research design was adopted, based on semi-structured interviews with ten professionals from different disciplines working in two KEDASY centres in Athens. The data were analysed using thematic analysis. The findings showed that assessment and the final formal evaluation are shaped not only by professional judgement, but also by the context in which assessment takes place, by differing professional perspectives, and by the organisational conditions under which KEDASY operate. At the same time, a central contradiction emerged between professionals’ endorsement of inclusive principles and a system in which access to support remains, to a significant extent, dependent on the formal recognition and categorisation of a child’s difficulty. The formal assessment therefore assumes a dual function: it can contribute to the recognition of children’s needs and facilitate access to support and resources, while at the same time reinforcing categorisation and influencing the expectations, educational goals and opportunities for participation attributed to the child. Overall, the study concludes that meaningful inclusion cannot be achieved solely through improvements in assessment procedures, but requires broader changes in educational and institutional planning, together with a shift in focus from individual difficulty to the conditions that shape the child’s opportunities for participation."],"dc:identifier":["uoadl:5456119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456119"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["«Θεσμική ετικετοποίηση παιδιών προσχολικής ηλικίας: ο ρόλος και η θέση των διαγνώσεων/γνωματεύσεων στην ενταξιακή προσέγγιση της προσχολικής εκπαίδευσης»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z"}