{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456405"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456405","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Definiteness without quantification: The definite article and the type of definite descriptions","abstract":"Μια οριστική περιγραφή ταυτόχρονα περιγράφει και ξεχωρίζει. Όταν σε αυτήν αντιστοιχεί ακριβώς ένα πράγμα, οι δύο λειτουργίες δεν χρειάζεται να διακριθούν· όταν δεν αντιστοιχεί τίποτα, ο Russell (1905) υποστήριξε ότι η πρόταση ισχυρίζεται ύπαρξη και μοναδικότητα και είναι ψευδής επειδή αυτές δεν ισχύουν, και ο Strawson (1950) ότι η απαίτηση προϋποτίθεται, οπότε δεν τίθεται καν ζήτημα αλήθειας. Σε μια συνθετική σημασιολογία η διαμάχη γίνεται ερώτημα για μία λέξη, και οι υποψήφιες απαντήσεις διαφέρουν ως προς το τι επιστρέφει το άρθρο: μια ιδιότητα, έναν ποσοδείκτη ή ένα άτομο. Υπερασπίζομαι την πρώτη, στη μορφή που της δίνουν οι Coppock & Beaver (2015). Σύμφωνα με την ανάλυσή τους, το the δηλώνει μια συνάρτηση από ιδιότητες σε ιδιότητες, τύπου ⟨et,et⟩· προϋποθέτει ότι το πολύ ένα πράγμα έχει την ιδιότητα και δεν προϋποθέτει τίποτα για την ύπαρξη· και μια περιγραφή που κατασκευάζεται με αυτόν τον τρόπο φτάνει σε ένα άτομο, σε θέση ορίσματος, μέσω μιας πράξης μετατόπισης τύπου που εφαρμόζεται έξω από το άρθρο, έτσι ώστε η ύπαρξη να είναι συνθήκη για αυτή τη μετατόπιση και όχι για το άρθρο. Το επιχείρημά μου στηρίζεται σε δύο είδη δεδομένων. Οι οριστικές περιγραφές εμφανίζονται σε κατηγορηματική θέση, όπου ένα άρθρο που σχηματίζει ποσοδείκτες, τύπου ⟨et,⟨et,t⟩⟩, δεν μπορεί από μόνο του να δώσει κατηγόρημα· και σε ορισμένες χρήσεις δεν αντιστοιχεί απολύτως τίποτα στην περιγραφή, κι όμως η πρόταση μπορεί να είναι αληθής, ενώ ένα άρθρο που προϋποθέτει ότι κάτι αντιστοιχεί σε αυτήν αφήνει την πρόταση χωρίς τιμή αληθείας. Ένα άρθρο τύπου ⟨et,et⟩, με το βήμα προς την αναφορά να γίνεται έξω από αυτό, είναι η αρχιτεκτονική που επιβάλλουν αυτά τα δεδομένα, και όχι μία επιλογή ανάμεσα σε πολλές. Από εδώ προκύπτει και ένα ακόμη αποτέλεσμα. Η μοναδικότητα πρέπει να ελέγχεται σε σχέση με ό,τι είναι προεξέχον, δηλαδή ό,τι βρίσκεται σε πρώτο πλάνο μέσα στο περικείμενο, και οι Coppock & Beaver προτείνουν, ως έναν τρόπο να γίνει αυτό, τη σχετικοποίηση τριών σημείων ως προς ένα πεδίο περιορισμένο από το περικείμενο, διατυπώνοντας με επιφύλαξη το τρίτο· κατά την ανάλυση που υπερασπίζομαι εδώ ο περιορισμός εφαρμόζεται μία φορά, στο όρισμα του άρθρου, και ό,τι εφαρμόζεται στην έξοδό του τον κληρονομεί. Αυτό λέει πού μπορεί να εντοπιστεί ένας περιορισμός, όχι τι τον παρέχει, και δεν κρίνει τίποτα για τις ελλιπείς περιγραφές.","abstract_html":"Μια οριστική περιγραφή ταυτόχρονα περιγράφει και ξεχωρίζει. Όταν σε αυτήν αντιστοιχεί ακριβώς ένα πράγμα, οι δύο λειτουργίες δεν χρειάζεται να διακριθούν· όταν δεν αντιστοιχεί τίποτα, ο Russell (1905) υποστήριξε ότι η πρόταση ισχυρίζεται ύπαρξη και μοναδικότητα και είναι ψευδής επειδή αυτές δεν ισχύουν, και ο Strawson (1950) ότι η απαίτηση προϋποτίθεται, οπότε δεν τίθεται καν ζήτημα αλήθειας. Σε μια συνθετική σημασιολογία η διαμάχη γίνεται ερώτημα για μία λέξη, και οι υποψήφιες απαντήσεις διαφέρουν ως προς το τι επιστρέφει το άρθρο: μια ιδιότητα, έναν ποσοδείκτη ή ένα άτομο. Υπερασπίζομαι την πρώτη, στη μορφή που της δίνουν οι Coppock &amp; Beaver (2015). Σύμφωνα με την ανάλυσή τους, το the δηλώνει μια συνάρτηση από ιδιότητες σε ιδιότητες, τύπου ⟨et,et⟩· προϋποθέτει ότι το πολύ ένα πράγμα έχει την ιδιότητα και δεν προϋποθέτει τίποτα για την ύπαρξη· και μια περιγραφή που κατασκευάζεται με αυτόν τον τρόπο φτάνει σε ένα άτομο, σε θέση ορίσματος, μέσω μιας πράξης μετατόπισης τύπου που εφαρμόζεται έξω από το άρθρο, έτσι ώστε η ύπαρξη να είναι συνθήκη για αυτή τη μετατόπιση και όχι για το άρθρο. Το επιχείρημά μου στηρίζεται σε δύο είδη δεδομένων. Οι οριστικές περιγραφές εμφανίζονται σε κατηγορηματική θέση, όπου ένα άρθρο που σχηματίζει ποσοδείκτες, τύπου ⟨et,⟨et,t⟩⟩, δεν μπορεί από μόνο του να δώσει κατηγόρημα· και σε ορισμένες χρήσεις δεν αντιστοιχεί απολύτως τίποτα στην περιγραφή, κι όμως η πρόταση μπορεί να είναι αληθής, ενώ ένα άρθρο που προϋποθέτει ότι κάτι αντιστοιχεί σε αυτήν αφήνει την πρόταση χωρίς τιμή αληθείας. Ένα άρθρο τύπου ⟨et,et⟩, με το βήμα προς την αναφορά να γίνεται έξω από αυτό, είναι η αρχιτεκτονική που επιβάλλουν αυτά τα δεδομένα, και όχι μία επιλογή ανάμεσα σε πολλές. Από εδώ προκύπτει και ένα ακόμη αποτέλεσμα. Η μοναδικότητα πρέπει να ελέγχεται σε σχέση με ό,τι είναι προεξέχον, δηλαδή ό,τι βρίσκεται σε πρώτο πλάνο μέσα στο περικείμενο, και οι Coppock &amp; Beaver προτείνουν, ως έναν τρόπο να γίνει αυτό, τη σχετικοποίηση τριών σημείων ως προς ένα πεδίο περιορισμένο από το περικείμενο, διατυπώνοντας με επιφύλαξη το τρίτο· κατά την ανάλυση που υπερασπίζομαι εδώ ο περιορισμός εφαρμόζεται μία φορά, στο όρισμα του άρθρου, και ό,τι εφαρμόζεται στην έξοδό του τον κληρονομεί. Αυτό λέει πού μπορεί να εντοπιστεί ένας περιορισμός, όχι τι τον παρέχει, και δεν κρίνει τίποτα για τις ελλιπείς περιγραφές.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνόπουλος Χριστόφορος","Antonopoulos Christoforos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456405"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456405","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456405","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456405","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456405","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνόπουλος Χριστόφορος","Antonopoulos Christoforos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456405","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456405"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μια οριστική περιγραφή ταυτόχρονα περιγράφει και ξεχωρίζει. Όταν σε αυτήν αντιστοιχεί ακριβώς ένα πράγμα, οι δύο λειτουργίες δεν χρειάζεται να διακριθούν· όταν δεν αντιστοιχεί τίποτα, ο Russell (1905) υποστήριξε ότι η πρόταση ισχυρίζεται ύπαρξη και μοναδικότητα και είναι ψευδής επειδή αυτές δεν ισχύουν, και ο Strawson (1950) ότι η απαίτηση προϋποτίθεται, οπότε δεν τίθεται καν ζήτημα αλήθειας. Σε μια συνθετική σημασιολογία η διαμάχη γίνεται ερώτημα για μία λέξη, και οι υποψήφιες απαντήσεις διαφέρουν ως προς το τι επιστρέφει το άρθρο: μια ιδιότητα, έναν ποσοδείκτη ή ένα άτομο. Υπερασπίζομαι την πρώτη, στη μορφή που της δίνουν οι Coppock & Beaver (2015). Σύμφωνα με την ανάλυσή τους, το the δηλώνει μια συνάρτηση από ιδιότητες σε ιδιότητες, τύπου ⟨et,et⟩· προϋποθέτει ότι το πολύ ένα πράγμα έχει την ιδιότητα και δεν προϋποθέτει τίποτα για την ύπαρξη· και μια περιγραφή που κατασκευάζεται με αυτόν τον τρόπο φτάνει σε ένα άτομο, σε θέση ορίσματος, μέσω μιας πράξης μετατόπισης τύπου που εφαρμόζεται έξω από το άρθρο, έτσι ώστε η ύπαρξη να είναι συνθήκη για αυτή τη μετατόπιση και όχι για το άρθρο. Το επιχείρημά μου στηρίζεται σε δύο είδη δεδομένων. Οι οριστικές περιγραφές εμφανίζονται σε κατηγορηματική θέση, όπου ένα άρθρο που σχηματίζει ποσοδείκτες, τύπου ⟨et,⟨et,t⟩⟩, δεν μπορεί από μόνο του να δώσει κατηγόρημα· και σε ορισμένες χρήσεις δεν αντιστοιχεί απολύτως τίποτα στην περιγραφή, κι όμως η πρόταση μπορεί να είναι αληθής, ενώ ένα άρθρο που προϋποθέτει ότι κάτι αντιστοιχεί σε αυτήν αφήνει την πρόταση χωρίς τιμή αληθείας. Ένα άρθρο τύπου ⟨et,et⟩, με το βήμα προς την αναφορά να γίνεται έξω από αυτό, είναι η αρχιτεκτονική που επιβάλλουν αυτά τα δεδομένα, και όχι μία επιλογή ανάμεσα σε πολλές. Από εδώ προκύπτει και ένα ακόμη αποτέλεσμα. Η μοναδικότητα πρέπει να ελέγχεται σε σχέση με ό,τι είναι προεξέχον, δηλαδή ό,τι βρίσκεται σε πρώτο πλάνο μέσα στο περικείμενο, και οι Coppock & Beaver προτείνουν, ως έναν τρόπο να γίνει αυτό, τη σχετικοποίηση τριών σημείων ως προς ένα πεδίο περιορισμένο από το περικείμενο, διατυπώνοντας με επιφύλαξη το τρίτο· κατά την ανάλυση που υπερασπίζομαι εδώ ο περιορισμός εφαρμόζεται μία φορά, στο όρισμα του άρθρου, και ό,τι εφαρμόζεται στην έξοδό του τον κληρονομεί. Αυτό λέει πού μπορεί να εντοπιστεί ένας περιορισμός, όχι τι τον παρέχει, και δεν κρίνει τίποτα για τις ελλιπείς περιγραφές.","A definite description both describes and picks out. Where exactly one thing answers to it the two jobs need not be separated; where nothing does, Russell (1905) held that the sentence asserts existence and uniqueness and is false because they fail, and Strawson (1950) that the requirement is presupposed, so that no question of truth arises. In a compositional semantics the dispute becomes a question about one word, and the candidate answers differ in what the article returns: a property, a quantifier, or an individual. I defend the first, in the form Coppock & Beaver (2015) give it. On their account, the denotes a function from properties to properties, of type ⟨et,et⟩; it presupposes that at most one thing has the property and presupposes nothing about existence; and a description built in this way reaches an individual, in argument position, by a type-shifting operation applied outside the article, so that existence is a condition on that shift and not on the article. My argument rests on two kinds of data. Definite descriptions occur in predicate position, where a quantifier-forming article, of type ⟨et,⟨et,t⟩⟩, cannot supply a predicate on its own; and on some uses nothing at all answers to the description, yet the sentence can be true, where an article presupposing that something answers to it leaves the sentence without a truth value. An ⟨et,et⟩ article with the step to reference taken outside it is the architecture these data force, and not one option among several. One further result follows. Uniqueness has to be checked relative to what is salient, that is, prominent in the context, and Coppock & Beaver suggest, as one way of doing so, relativizing three sites to a contextually restricted domain, and hedge the third; on the analysis defended here the restriction applies once, to the article’s argument, and anything applied to its output inherits it. That says where a restriction may be located, not what supplies one, and it settles nothing about incomplete descriptions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Definiteness without quantification: The definite article and the type of definite descriptions"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνόπουλος Χριστόφορος","Antonopoulos Christoforos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Μια οριστική περιγραφή ταυτόχρονα περιγράφει και ξεχωρίζει. Όταν σε αυτήν αντιστοιχεί ακριβώς ένα πράγμα, οι δύο λειτουργίες δεν χρειάζεται να διακριθούν· όταν δεν αντιστοιχεί τίποτα, ο Russell (1905) υποστήριξε ότι η πρόταση ισχυρίζεται ύπαρξη και μοναδικότητα και είναι ψευδής επειδή αυτές δεν ισχύουν, και ο Strawson (1950) ότι η απαίτηση προϋποτίθεται, οπότε δεν τίθεται καν ζήτημα αλήθειας. Σε μια συνθετική σημασιολογία η διαμάχη γίνεται ερώτημα για μία λέξη, και οι υποψήφιες απαντήσεις διαφέρουν ως προς το τι επιστρέφει το άρθρο: μια ιδιότητα, έναν ποσοδείκτη ή ένα άτομο. Υπερασπίζομαι την πρώτη, στη μορφή που της δίνουν οι Coppock & Beaver (2015). Σύμφωνα με την ανάλυσή τους, το the δηλώνει μια συνάρτηση από ιδιότητες σε ιδιότητες, τύπου ⟨et,et⟩· προϋποθέτει ότι το πολύ ένα πράγμα έχει την ιδιότητα και δεν προϋποθέτει τίποτα για την ύπαρξη· και μια περιγραφή που κατασκευάζεται με αυτόν τον τρόπο φτάνει σε ένα άτομο, σε θέση ορίσματος, μέσω μιας πράξης μετατόπισης τύπου που εφαρμόζεται έξω από το άρθρο, έτσι ώστε η ύπαρξη να είναι συνθήκη για αυτή τη μετατόπιση και όχι για το άρθρο. Το επιχείρημά μου στηρίζεται σε δύο είδη δεδομένων. Οι οριστικές περιγραφές εμφανίζονται σε κατηγορηματική θέση, όπου ένα άρθρο που σχηματίζει ποσοδείκτες, τύπου ⟨et,⟨et,t⟩⟩, δεν μπορεί από μόνο του να δώσει κατηγόρημα· και σε ορισμένες χρήσεις δεν αντιστοιχεί απολύτως τίποτα στην περιγραφή, κι όμως η πρόταση μπορεί να είναι αληθής, ενώ ένα άρθρο που προϋποθέτει ότι κάτι αντιστοιχεί σε αυτήν αφήνει την πρόταση χωρίς τιμή αληθείας. Ένα άρθρο τύπου ⟨et,et⟩, με το βήμα προς την αναφορά να γίνεται έξω από αυτό, είναι η αρχιτεκτονική που επιβάλλουν αυτά τα δεδομένα, και όχι μία επιλογή ανάμεσα σε πολλές. Από εδώ προκύπτει και ένα ακόμη αποτέλεσμα. Η μοναδικότητα πρέπει να ελέγχεται σε σχέση με ό,τι είναι προεξέχον, δηλαδή ό,τι βρίσκεται σε πρώτο πλάνο μέσα στο περικείμενο, και οι Coppock & Beaver προτείνουν, ως έναν τρόπο να γίνει αυτό, τη σχετικοποίηση τριών σημείων ως προς ένα πεδίο περιορισμένο από το περικείμενο, διατυπώνοντας με επιφύλαξη το τρίτο· κατά την ανάλυση που υπερασπίζομαι εδώ ο περιορισμός εφαρμόζεται μία φορά, στο όρισμα του άρθρου, και ό,τι εφαρμόζεται στην έξοδό του τον κληρονομεί. Αυτό λέει πού μπορεί να εντοπιστεί ένας περιορισμός, όχι τι τον παρέχει, και δεν κρίνει τίποτα για τις ελλιπείς περιγραφές.","A definite description both describes and picks out. Where exactly one thing answers to it the two jobs need not be separated; where nothing does, Russell (1905) held that the sentence asserts existence and uniqueness and is false because they fail, and Strawson (1950) that the requirement is presupposed, so that no question of truth arises. In a compositional semantics the dispute becomes a question about one word, and the candidate answers differ in what the article returns: a property, a quantifier, or an individual. I defend the first, in the form Coppock & Beaver (2015) give it. On their account, the denotes a function from properties to properties, of type ⟨et,et⟩; it presupposes that at most one thing has the property and presupposes nothing about existence; and a description built in this way reaches an individual, in argument position, by a type-shifting operation applied outside the article, so that existence is a condition on that shift and not on the article. My argument rests on two kinds of data. Definite descriptions occur in predicate position, where a quantifier-forming article, of type ⟨et,⟨et,t⟩⟩, cannot supply a predicate on its own; and on some uses nothing at all answers to the description, yet the sentence can be true, where an article presupposing that something answers to it leaves the sentence without a truth value. An ⟨et,et⟩ article with the step to reference taken outside it is the architecture these data force, and not one option among several. One further result follows. Uniqueness has to be checked relative to what is salient, that is, prominent in the context, and Coppock & Beaver suggest, as one way of doing so, relativizing three sites to a contextually restricted domain, and hedge the third; on the analysis defended here the restriction applies once, to the article’s argument, and anything applied to its output inherits it. That says where a restriction may be located, not what supplies one, and it settles nothing about incomplete descriptions."],"dc:identifier":["uoadl:5456405","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456405"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Definiteness without quantification: The definite article and the type of definite descriptions"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z"}