{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456500"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456500","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της χιλιομετρικής απόστασης και της υψομετρικής διαφοράς στη σύσταση σώματος, στη μηχανική απόκριση, στην ισχύ των κάτω άκρων και στην καρδιακή μεταβλητότητα αθλητών ορεινού τρεξίματος","abstract":"Το ορεινό τρέξιμο χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη μεταβολική και νευρομυϊκή επιβάρυνση, η οποία επηρεάζεται από τη διάρκεια του αγώνα, τις συνεχείς εναλλαγές κλίσης και την έκκεντρη φόρτιση που συνοδεύει ιδιαίτερα τα κατηφορικά τμήματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες νευρομυϊκές, μυοσκελετικές, μεταβολικές και καρδιακές αυτόνομες αποκρίσεις αθλητών ορεινού τρεξίματος μετά από αγώνες 21 km και 40 km, με θετική υψομετρική διαφορά 1.050 m και 2.700 m, αντίστοιχα. Πραγματοποιήθηκε μελέτη παρατήρησης πριν–μετά στο πλαίσιο του Metsovo Ursa Trail 2022. Από τους 34 αρχικά ενταχθέντες αθλητές, δύο δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα και αποκλείστηκαν, με αποτέλεσμα το τελικό δείγμα να αποτελείται από 32 αθλητές (26 άνδρες, 6 γυναίκες). Πριν και αμέσως μετά τον αγώνα αξιολογήθηκαν ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), το ύψος άλματος και ο χρόνος επαφής κατά το διποδικό και μονοποδικό άλμα πτώσης από ύψος (drop jump, DJ), η ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας (δοκιμασία McCall), η δύναμη λαβής, η κινητικότητα ισχίου και ποδοκνημικής, η συγκέντρωση γαλακτικού, η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και η σύσταση σώματος. Οι μεταβολές αναλύθηκαν με γραμμικά μικτά μοντέλα, με τον χρόνο και την αγωνιστική ομάδα ως κύριους παράγοντες. Το διποδικό RSI μειώθηκε σημαντικά μετά και από τους δύο αγώνες (συνολική εκτιμώμενη μεταβολή −0,268 m/s, p<0,001), χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p=0,278). Η μείωση συνοδεύτηκε από χαμηλότερο ύψος άλματος και μεγαλύτερο χρόνο επαφής, ενώ το μονοποδικό RSI μειώθηκε συνολικά κατά περίπου 25%. Αντίθετα, η μέγιστη ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας παρουσίασε σαφή επίδραση της αγωνιστικής επιβάρυνσης, όπου στα 40 km μειώθηκε κατά περίπου 28-29%, έναντι 6-10% στα 21 km, με σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p<0,001). Το RMSSD μειώθηκε κατά 72,4% και 78,1% μετά τα 21 και 40 km, αντίστοιχα, χωρίς διαφορά μεταξύ των αγώνων. Η συγκέντρωση γαλακτικού αυξήθηκε περισσότερο μετά τα 21 km. Συμπερασματικά, οι δύο αγώνες ορεινού τρεξίματος προκάλεσαν σημαντική οξεία νευρομυϊκή και αυτόνομη επιβάρυνση και στις δύο αποστάσεις, όμως η μεγαλύτερη αγωνιστική επιβάρυνση των 40 km αποτυπώθηκε κυρίως στη σημαντικότερη απώλεια ισομετρικής δύναμης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη πολυπαραγοντικής αξιολόγησης της μετα-αγωνιστικής κόπωσης, καθώς διαφορετικοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση της απόστασης και της υψομετρικής επιβάρυνσης.","abstract_html":"Το ορεινό τρέξιμο χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη μεταβολική και νευρομυϊκή επιβάρυνση, η οποία επηρεάζεται από τη διάρκεια του αγώνα, τις συνεχείς εναλλαγές κλίσης και την έκκεντρη φόρτιση που συνοδεύει ιδιαίτερα τα κατηφορικά τμήματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες νευρομυϊκές, μυοσκελετικές, μεταβολικές και καρδιακές αυτόνομες αποκρίσεις αθλητών ορεινού τρεξίματος μετά από αγώνες 21 km και 40 km, με θετική υψομετρική διαφορά 1.050 m και 2.700 m, αντίστοιχα. Πραγματοποιήθηκε μελέτη παρατήρησης πριν–μετά στο πλαίσιο του Metsovo Ursa Trail 2022. Από τους 34 αρχικά ενταχθέντες αθλητές, δύο δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα και αποκλείστηκαν, με αποτέλεσμα το τελικό δείγμα να αποτελείται από 32 αθλητές (26 άνδρες, 6 γυναίκες). Πριν και αμέσως μετά τον αγώνα αξιολογήθηκαν ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), το ύψος άλματος και ο χρόνος επαφής κατά το διποδικό και μονοποδικό άλμα πτώσης από ύψος (drop jump, DJ), η ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας (δοκιμασία McCall), η δύναμη λαβής, η κινητικότητα ισχίου και ποδοκνημικής, η συγκέντρωση γαλακτικού, η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και η σύσταση σώματος. Οι μεταβολές αναλύθηκαν με γραμμικά μικτά μοντέλα, με τον χρόνο και την αγωνιστική ομάδα ως κύριους παράγοντες. Το διποδικό RSI μειώθηκε σημαντικά μετά και από τους δύο αγώνες (συνολική εκτιμώμενη μεταβολή −0,268 m/s, p&lt;0,001), χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p=0,278). Η μείωση συνοδεύτηκε από χαμηλότερο ύψος άλματος και μεγαλύτερο χρόνο επαφής, ενώ το μονοποδικό RSI μειώθηκε συνολικά κατά περίπου 25%. Αντίθετα, η μέγιστη ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας παρουσίασε σαφή επίδραση της αγωνιστικής επιβάρυνσης, όπου στα 40 km μειώθηκε κατά περίπου 28-29%, έναντι 6-10% στα 21 km, με σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p&lt;0,001). Το RMSSD μειώθηκε κατά 72,4% και 78,1% μετά τα 21 και 40 km, αντίστοιχα, χωρίς διαφορά μεταξύ των αγώνων. Η συγκέντρωση γαλακτικού αυξήθηκε περισσότερο μετά τα 21 km. Συμπερασματικά, οι δύο αγώνες ορεινού τρεξίματος προκάλεσαν σημαντική οξεία νευρομυϊκή και αυτόνομη επιβάρυνση και στις δύο αποστάσεις, όμως η μεγαλύτερη αγωνιστική επιβάρυνση των 40 km αποτυπώθηκε κυρίως στη σημαντικότερη απώλεια ισομετρικής δύναμης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη πολυπαραγοντικής αξιολόγησης της μετα-αγωνιστικής κόπωσης, καθώς διαφορετικοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση της απόστασης και της υψομετρικής επιβάρυνσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαβιώτης Θεόδωρος","Daviotis Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456500"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456500","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456500","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456500","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456500","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαβιώτης Θεόδωρος","Daviotis Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456500","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456500"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ορεινό τρέξιμο χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη μεταβολική και νευρομυϊκή επιβάρυνση, η οποία επηρεάζεται από τη διάρκεια του αγώνα, τις συνεχείς εναλλαγές κλίσης και την έκκεντρη φόρτιση που συνοδεύει ιδιαίτερα τα κατηφορικά τμήματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες νευρομυϊκές, μυοσκελετικές, μεταβολικές και καρδιακές αυτόνομες αποκρίσεις αθλητών ορεινού τρεξίματος μετά από αγώνες 21 km και 40 km, με θετική υψομετρική διαφορά 1.050 m και 2.700 m, αντίστοιχα. Πραγματοποιήθηκε μελέτη παρατήρησης πριν–μετά στο πλαίσιο του Metsovo Ursa Trail 2022. Από τους 34 αρχικά ενταχθέντες αθλητές, δύο δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα και αποκλείστηκαν, με αποτέλεσμα το τελικό δείγμα να αποτελείται από 32 αθλητές (26 άνδρες, 6 γυναίκες). Πριν και αμέσως μετά τον αγώνα αξιολογήθηκαν ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), το ύψος άλματος και ο χρόνος επαφής κατά το διποδικό και μονοποδικό άλμα πτώσης από ύψος (drop jump, DJ), η ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας (δοκιμασία McCall), η δύναμη λαβής, η κινητικότητα ισχίου και ποδοκνημικής, η συγκέντρωση γαλακτικού, η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και η σύσταση σώματος. Οι μεταβολές αναλύθηκαν με γραμμικά μικτά μοντέλα, με τον χρόνο και την αγωνιστική ομάδα ως κύριους παράγοντες. Το διποδικό RSI μειώθηκε σημαντικά μετά και από τους δύο αγώνες (συνολική εκτιμώμενη μεταβολή −0,268 m/s, p<0,001), χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p=0,278). Η μείωση συνοδεύτηκε από χαμηλότερο ύψος άλματος και μεγαλύτερο χρόνο επαφής, ενώ το μονοποδικό RSI μειώθηκε συνολικά κατά περίπου 25%. Αντίθετα, η μέγιστη ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας παρουσίασε σαφή επίδραση της αγωνιστικής επιβάρυνσης, όπου στα 40 km μειώθηκε κατά περίπου 28-29%, έναντι 6-10% στα 21 km, με σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p<0,001). Το RMSSD μειώθηκε κατά 72,4% και 78,1% μετά τα 21 και 40 km, αντίστοιχα, χωρίς διαφορά μεταξύ των αγώνων. Η συγκέντρωση γαλακτικού αυξήθηκε περισσότερο μετά τα 21 km. Συμπερασματικά, οι δύο αγώνες ορεινού τρεξίματος προκάλεσαν σημαντική οξεία νευρομυϊκή και αυτόνομη επιβάρυνση και στις δύο αποστάσεις, όμως η μεγαλύτερη αγωνιστική επιβάρυνση των 40 km αποτυπώθηκε κυρίως στη σημαντικότερη απώλεια ισομετρικής δύναμης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη πολυπαραγοντικής αξιολόγησης της μετα-αγωνιστικής κόπωσης, καθώς διαφορετικοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση της απόστασης και της υψομετρικής επιβάρυνσης.","Trail running is characterized by prolonged metabolic and neuromuscular demands, which are influenced by race duration, continuous changes in gradient, and the eccentric loading associated particularly with downhill sections. The aim of the present study was to investigate the acute neuromuscular, musculoskeletal, metabolic, and cardiac autonomic responses of trail runners following 21-km and 40-km races, with 1,050 m and 2,700 m of positive elevation gain, respectively. A pre–post observational study was conducted during the 2022 Metsovo Ursa Trail. Of the 34 athletes initially enrolled, two did not complete the race and were excluded, resulting in a final sample of 32 athletes (26 men and 6 women). Before and immediately after the race, the Reactive Strength Index (RSI), jump height, and contact time during bilateral and unilateral drop jumps (DJ), isometric posterior-chain strength (McCall test), handgrip strength, hip and ankle mobility, blood lactate concentration, heart rate variability, and body composition were assessed. Changes were analyzed using linear mixed-effects models, with time and race group as the main factors. Bilateral RSI decreased significantly following both races (overall estimated change: −0.268 m/s, p<0.001), with no significant time × race interaction (p=0.278). This reduction was accompanied by lower jump height and longer contact time, while unilateral RSI decreased overall by approximately 25%. In contrast, maximal isometric posterior-chain strength demonstrated a clear race-load effect, decreasing by approximately 28–29% following the 40-km race compared with 6–10% following the 21-km race, with a significant time × race interaction (p<0.001). RMSSD decreased by 72.4% and 78.1% following the 21-km and 40-km races, respectively, with no significant difference between race groups. Blood lactate concentration increased to a greater extent following the 21-km race. In conclusion, both trail-running races induced marked acute neuromuscular and autonomic disturbances; however, the greater overall race load of the 40-km event was primarily reflected in the larger loss of isometric strength. These findings support the need for a multidimensional assessment of post-race fatigue, as different physiological and neuromuscular markers do not respond uniformly to increases in race distance and elevation gain."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της χιλιομετρικής απόστασης και της υψομετρικής διαφοράς στη σύσταση σώματος, στη μηχανική απόκριση, στην ισχύ των κάτω άκρων και στην καρδιακή μεταβλητότητα αθλητών ορεινού τρεξίματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαβιώτης Θεόδωρος","Daviotis Theodoros"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το ορεινό τρέξιμο χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη μεταβολική και νευρομυϊκή επιβάρυνση, η οποία επηρεάζεται από τη διάρκεια του αγώνα, τις συνεχείς εναλλαγές κλίσης και την έκκεντρη φόρτιση που συνοδεύει ιδιαίτερα τα κατηφορικά τμήματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες νευρομυϊκές, μυοσκελετικές, μεταβολικές και καρδιακές αυτόνομες αποκρίσεις αθλητών ορεινού τρεξίματος μετά από αγώνες 21 km και 40 km, με θετική υψομετρική διαφορά 1.050 m και 2.700 m, αντίστοιχα. Πραγματοποιήθηκε μελέτη παρατήρησης πριν–μετά στο πλαίσιο του Metsovo Ursa Trail 2022. Από τους 34 αρχικά ενταχθέντες αθλητές, δύο δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα και αποκλείστηκαν, με αποτέλεσμα το τελικό δείγμα να αποτελείται από 32 αθλητές (26 άνδρες, 6 γυναίκες). Πριν και αμέσως μετά τον αγώνα αξιολογήθηκαν ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), το ύψος άλματος και ο χρόνος επαφής κατά το διποδικό και μονοποδικό άλμα πτώσης από ύψος (drop jump, DJ), η ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας (δοκιμασία McCall), η δύναμη λαβής, η κινητικότητα ισχίου και ποδοκνημικής, η συγκέντρωση γαλακτικού, η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και η σύσταση σώματος. Οι μεταβολές αναλύθηκαν με γραμμικά μικτά μοντέλα, με τον χρόνο και την αγωνιστική ομάδα ως κύριους παράγοντες. Το διποδικό RSI μειώθηκε σημαντικά μετά και από τους δύο αγώνες (συνολική εκτιμώμενη μεταβολή −0,268 m/s, p<0,001), χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p=0,278). Η μείωση συνοδεύτηκε από χαμηλότερο ύψος άλματος και μεγαλύτερο χρόνο επαφής, ενώ το μονοποδικό RSI μειώθηκε συνολικά κατά περίπου 25%. Αντίθετα, η μέγιστη ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας παρουσίασε σαφή επίδραση της αγωνιστικής επιβάρυνσης, όπου στα 40 km μειώθηκε κατά περίπου 28-29%, έναντι 6-10% στα 21 km, με σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p<0,001). Το RMSSD μειώθηκε κατά 72,4% και 78,1% μετά τα 21 και 40 km, αντίστοιχα, χωρίς διαφορά μεταξύ των αγώνων. Η συγκέντρωση γαλακτικού αυξήθηκε περισσότερο μετά τα 21 km. Συμπερασματικά, οι δύο αγώνες ορεινού τρεξίματος προκάλεσαν σημαντική οξεία νευρομυϊκή και αυτόνομη επιβάρυνση και στις δύο αποστάσεις, όμως η μεγαλύτερη αγωνιστική επιβάρυνση των 40 km αποτυπώθηκε κυρίως στη σημαντικότερη απώλεια ισομετρικής δύναμης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη πολυπαραγοντικής αξιολόγησης της μετα-αγωνιστικής κόπωσης, καθώς διαφορετικοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση της απόστασης και της υψομετρικής επιβάρυνσης.","Trail running is characterized by prolonged metabolic and neuromuscular demands, which are influenced by race duration, continuous changes in gradient, and the eccentric loading associated particularly with downhill sections. The aim of the present study was to investigate the acute neuromuscular, musculoskeletal, metabolic, and cardiac autonomic responses of trail runners following 21-km and 40-km races, with 1,050 m and 2,700 m of positive elevation gain, respectively. A pre–post observational study was conducted during the 2022 Metsovo Ursa Trail. Of the 34 athletes initially enrolled, two did not complete the race and were excluded, resulting in a final sample of 32 athletes (26 men and 6 women). Before and immediately after the race, the Reactive Strength Index (RSI), jump height, and contact time during bilateral and unilateral drop jumps (DJ), isometric posterior-chain strength (McCall test), handgrip strength, hip and ankle mobility, blood lactate concentration, heart rate variability, and body composition were assessed. Changes were analyzed using linear mixed-effects models, with time and race group as the main factors. Bilateral RSI decreased significantly following both races (overall estimated change: −0.268 m/s, p<0.001), with no significant time × race interaction (p=0.278). This reduction was accompanied by lower jump height and longer contact time, while unilateral RSI decreased overall by approximately 25%. In contrast, maximal isometric posterior-chain strength demonstrated a clear race-load effect, decreasing by approximately 28–29% following the 40-km race compared with 6–10% following the 21-km race, with a significant time × race interaction (p<0.001). RMSSD decreased by 72.4% and 78.1% following the 21-km and 40-km races, respectively, with no significant difference between race groups. Blood lactate concentration increased to a greater extent following the 21-km race. In conclusion, both trail-running races induced marked acute neuromuscular and autonomic disturbances; however, the greater overall race load of the 40-km event was primarily reflected in the larger loss of isometric strength. These findings support the need for a multidimensional assessment of post-race fatigue, as different physiological and neuromuscular markers do not respond uniformly to increases in race distance and elevation gain."],"dc:identifier":["uoadl:5456500","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456500"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της χιλιομετρικής απόστασης και της υψομετρικής διαφοράς στη σύσταση σώματος, στη μηχανική απόκριση, στην ισχύ των κάτω άκρων και στην καρδιακή μεταβλητότητα αθλητών ορεινού τρεξίματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z"}