{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456557"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456557","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ευθύνη από διακινδύνευση: Η νομολογιακή διάπλαση ενός γενικού πραγματικού έναντι της αποσπασματικότητας της νομοθετικής ρύθμισης","abstract":"Η καθιέρωση της ευθύνης από διακινδύνευση συνδέεται συχνά, αλλά όχι πάντα, με την αλματώδη εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού του ανθρώπου, από την οποία εκπορεύεται ένα εντελώς καινοφανές «ζημιογόνο δυναμικό», το οποίο αυξάνεται διαρκώς ως προς την έκταση και την καταστροφικότητα που περικλείει. Πράγματι, η τεχνολογική πρόοδος, ιδίως από τη βιομηχανική επανάσταση και εξής, κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη και ευρεία διάδοση δραστηριοτήτων και λειτουργιών οι οποίες, μολονότι ανταποκρίνονται σε σημαντικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, είναι παράλληλα συνυφασμένες με τη δημιουργία αυξημένων κινδύνων για τα έννομα αγαθά τρίτων. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές, ο νομοθέτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη ειδικής ρύθμισης των νέων αυτών μορφών κινδύνου, καθιερώνοντας ειδικό καθεστώς ευθύνης από διακινδύνευση. Η λειτουργία του αυτοκινήτου, η χρήση της πυρηνικής ενέργειας και η εκτόξευση αντικειμένων στο διάστημα αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα δραστηριοτήτων που συνδέονται με την τεχνολογική πρόοδο και ανέδειξαν ένα νέο «ζημιογόνο δυναμικό», έναντι του οποίου ο νομοθέτης προέβη στη θέσπιση ειδικών κανόνων ευθύνης. Ωστόσο, η ευθύνη από διακινδύνευση ρυθμίζεται στο ελληνικό δίκαιο περιπτωσιολογικά, καθώς ο νομοθέτης έχει επιλέξει να ρυθμίσει ορισμένες μόνο μορφές κινδύνου, περιοριζόμενος στη θέσπιση ειδικών κανόνων για συγκεκριμένες δραστηριότητες ή καταστάσεις. Ως εκ τούτου, αναγκαίως ορισμένες άλλες μορφές κινδύνου, ακόμη και ίδιας ή μεγαλύτερης έντασης, καταλείπονται εκτός της ειδικής νομοθετικής ρύθμισης. Η επιλογή αυτή δύναται να δημιουργήσει, εντός του συστήματος της αστικής ευθύνης, μία εντελώς παράδοξη νομική πραγματικότητα αφού ενδέχεται να αντιστοιχεί ελαφρότερο καθεστώς (υποκειμενικής) ευθύνης σε πηγές που ενέχουν μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ, αντιστρόφως, πηγές μικρότερης επικινδυνότητας να υπάγονται σε αυστηρότερο καθεστώς ευθύνης, στο οποίο δεν προϋποτίθεται ούτε πταίσμα ούτε συγκεκριμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Για παράδειγμα, ο κάτοχος μοτοποδηλάτου, σε περίπτωση κατά την οποία προκληθεί ζημία από τη λειτουργία του μοτοποδηλάτου, ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης, δυνάμει του ν. ΓπΝ/1911, δηλαδή ανεξαρτήτως πταίσματος και παρανομίας. Από την άλλη πλευρά, ο κάτοχος τρένου, τραμ ή τελεφερίκ ευθύνεται στη βάση των γενικών διατάξεων του ΑΚ, κατ’ άρθρο 914 ΑΚ. Ομοίως, ο κάτοχος ενός καναρινιού ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης κατά το άρθρο 924 παρ. 1 ΑΚ, ενώ ο κάτοχος ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης ευθύνεται, καταρχήν, με βάση τις γενικές διατάξεις, αφού η αστική ευθύνη του κατόχου τεχνητής νοημοσύνης δεν ρυθμίζεται ειδικά στην έννομη τάξη. Το αντικείμενο της παρούσας αφορά την εξέταση των δυνατοτήτων νομικής αντιμετώπισης των αρρύθμιστων μορφών κινδυνώδους δραστηριότητας, ιδίως υπό το πρίσμα της αναλογικής επέκτασης των λόγων ευθύνης από διακινδύνευση στις αρρύθμιστες περιπτώσεις. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται στην αιχμή της νομικής επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια, καθώς από το 2022 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μία εξόχως ενδιαφέρουσα σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου, με κεντρικό ζήτημα τη δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής του καθεστώτος ευθύνης από διακινδύνευση στην περίπτωση της δραστηριότητας διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Μάλιστα, λίαν προσφάτως, το εν λόγω ζήτημα παραπέμφθηκε, δυνάμει της 138/2026 απόφασης του Αρείου Πάγου (Τμήμα Α3), ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος.","abstract_html":"Η καθιέρωση της ευθύνης από διακινδύνευση συνδέεται συχνά, αλλά όχι πάντα, με την αλματώδη εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού του ανθρώπου, από την οποία εκπορεύεται ένα εντελώς καινοφανές «ζημιογόνο δυναμικό», το οποίο αυξάνεται διαρκώς ως προς την έκταση και την καταστροφικότητα που περικλείει. Πράγματι, η τεχνολογική πρόοδος, ιδίως από τη βιομηχανική επανάσταση και εξής, κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη και ευρεία διάδοση δραστηριοτήτων και λειτουργιών οι οποίες, μολονότι ανταποκρίνονται σε σημαντικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, είναι παράλληλα συνυφασμένες με τη δημιουργία αυξημένων κινδύνων για τα έννομα αγαθά τρίτων. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές, ο νομοθέτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη ειδικής ρύθμισης των νέων αυτών μορφών κινδύνου, καθιερώνοντας ειδικό καθεστώς ευθύνης από διακινδύνευση. Η λειτουργία του αυτοκινήτου, η χρήση της πυρηνικής ενέργειας και η εκτόξευση αντικειμένων στο διάστημα αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα δραστηριοτήτων που συνδέονται με την τεχνολογική πρόοδο και ανέδειξαν ένα νέο «ζημιογόνο δυναμικό», έναντι του οποίου ο νομοθέτης προέβη στη θέσπιση ειδικών κανόνων ευθύνης. Ωστόσο, η ευθύνη από διακινδύνευση ρυθμίζεται στο ελληνικό δίκαιο περιπτωσιολογικά, καθώς ο νομοθέτης έχει επιλέξει να ρυθμίσει ορισμένες μόνο μορφές κινδύνου, περιοριζόμενος στη θέσπιση ειδικών κανόνων για συγκεκριμένες δραστηριότητες ή καταστάσεις. Ως εκ τούτου, αναγκαίως ορισμένες άλλες μορφές κινδύνου, ακόμη και ίδιας ή μεγαλύτερης έντασης, καταλείπονται εκτός της ειδικής νομοθετικής ρύθμισης. Η επιλογή αυτή δύναται να δημιουργήσει, εντός του συστήματος της αστικής ευθύνης, μία εντελώς παράδοξη νομική πραγματικότητα αφού ενδέχεται να αντιστοιχεί ελαφρότερο καθεστώς (υποκειμενικής) ευθύνης σε πηγές που ενέχουν μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ, αντιστρόφως, πηγές μικρότερης επικινδυνότητας να υπάγονται σε αυστηρότερο καθεστώς ευθύνης, στο οποίο δεν προϋποτίθεται ούτε πταίσμα ούτε συγκεκριμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Για παράδειγμα, ο κάτοχος μοτοποδηλάτου, σε περίπτωση κατά την οποία προκληθεί ζημία από τη λειτουργία του μοτοποδηλάτου, ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης, δυνάμει του ν. ΓπΝ/1911, δηλαδή ανεξαρτήτως πταίσματος και παρανομίας. Από την άλλη πλευρά, ο κάτοχος τρένου, τραμ ή τελεφερίκ ευθύνεται στη βάση των γενικών διατάξεων του ΑΚ, κατ’ άρθρο 914 ΑΚ. Ομοίως, ο κάτοχος ενός καναρινιού ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης κατά το άρθρο 924 παρ. 1 ΑΚ, ενώ ο κάτοχος ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης ευθύνεται, καταρχήν, με βάση τις γενικές διατάξεις, αφού η αστική ευθύνη του κατόχου τεχνητής νοημοσύνης δεν ρυθμίζεται ειδικά στην έννομη τάξη. Το αντικείμενο της παρούσας αφορά την εξέταση των δυνατοτήτων νομικής αντιμετώπισης των αρρύθμιστων μορφών κινδυνώδους δραστηριότητας, ιδίως υπό το πρίσμα της αναλογικής επέκτασης των λόγων ευθύνης από διακινδύνευση στις αρρύθμιστες περιπτώσεις. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται στην αιχμή της νομικής επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια, καθώς από το 2022 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μία εξόχως ενδιαφέρουσα σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου, με κεντρικό ζήτημα τη δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής του καθεστώτος ευθύνης από διακινδύνευση στην περίπτωση της δραστηριότητας διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Μάλιστα, λίαν προσφάτως, το εν λόγω ζήτημα παραπέμφθηκε, δυνάμει της 138/2026 απόφασης του Αρείου Πάγου (Τμήμα Α3), ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΣΑΝΑΚΤΣΙΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ","TSANAKTSIDIS MICHAIL"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456557"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456557","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456557","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456557","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456557","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΣΑΝΑΚΤΣΙΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ","TSANAKTSIDIS MICHAIL"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456557","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456557"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η καθιέρωση της ευθύνης από διακινδύνευση συνδέεται συχνά, αλλά όχι πάντα, με την αλματώδη εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού του ανθρώπου, από την οποία εκπορεύεται ένα εντελώς καινοφανές «ζημιογόνο δυναμικό», το οποίο αυξάνεται διαρκώς ως προς την έκταση και την καταστροφικότητα που περικλείει. Πράγματι, η τεχνολογική πρόοδος, ιδίως από τη βιομηχανική επανάσταση και εξής, κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη και ευρεία διάδοση δραστηριοτήτων και λειτουργιών οι οποίες, μολονότι ανταποκρίνονται σε σημαντικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, είναι παράλληλα συνυφασμένες με τη δημιουργία αυξημένων κινδύνων για τα έννομα αγαθά τρίτων. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές, ο νομοθέτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη ειδικής ρύθμισης των νέων αυτών μορφών κινδύνου, καθιερώνοντας ειδικό καθεστώς ευθύνης από διακινδύνευση. Η λειτουργία του αυτοκινήτου, η χρήση της πυρηνικής ενέργειας και η εκτόξευση αντικειμένων στο διάστημα αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα δραστηριοτήτων που συνδέονται με την τεχνολογική πρόοδο και ανέδειξαν ένα νέο «ζημιογόνο δυναμικό», έναντι του οποίου ο νομοθέτης προέβη στη θέσπιση ειδικών κανόνων ευθύνης. Ωστόσο, η ευθύνη από διακινδύνευση ρυθμίζεται στο ελληνικό δίκαιο περιπτωσιολογικά, καθώς ο νομοθέτης έχει επιλέξει να ρυθμίσει ορισμένες μόνο μορφές κινδύνου, περιοριζόμενος στη θέσπιση ειδικών κανόνων για συγκεκριμένες δραστηριότητες ή καταστάσεις. Ως εκ τούτου, αναγκαίως ορισμένες άλλες μορφές κινδύνου, ακόμη και ίδιας ή μεγαλύτερης έντασης, καταλείπονται εκτός της ειδικής νομοθετικής ρύθμισης. Η επιλογή αυτή δύναται να δημιουργήσει, εντός του συστήματος της αστικής ευθύνης, μία εντελώς παράδοξη νομική πραγματικότητα αφού ενδέχεται να αντιστοιχεί ελαφρότερο καθεστώς (υποκειμενικής) ευθύνης σε πηγές που ενέχουν μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ, αντιστρόφως, πηγές μικρότερης επικινδυνότητας να υπάγονται σε αυστηρότερο καθεστώς ευθύνης, στο οποίο δεν προϋποτίθεται ούτε πταίσμα ούτε συγκεκριμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Για παράδειγμα, ο κάτοχος μοτοποδηλάτου, σε περίπτωση κατά την οποία προκληθεί ζημία από τη λειτουργία του μοτοποδηλάτου, ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης, δυνάμει του ν. ΓπΝ/1911, δηλαδή ανεξαρτήτως πταίσματος και παρανομίας. Από την άλλη πλευρά, ο κάτοχος τρένου, τραμ ή τελεφερίκ ευθύνεται στη βάση των γενικών διατάξεων του ΑΚ, κατ’ άρθρο 914 ΑΚ. Ομοίως, ο κάτοχος ενός καναρινιού ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης κατά το άρθρο 924 παρ. 1 ΑΚ, ενώ ο κάτοχος ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης ευθύνεται, καταρχήν, με βάση τις γενικές διατάξεις, αφού η αστική ευθύνη του κατόχου τεχνητής νοημοσύνης δεν ρυθμίζεται ειδικά στην έννομη τάξη. Το αντικείμενο της παρούσας αφορά την εξέταση των δυνατοτήτων νομικής αντιμετώπισης των αρρύθμιστων μορφών κινδυνώδους δραστηριότητας, ιδίως υπό το πρίσμα της αναλογικής επέκτασης των λόγων ευθύνης από διακινδύνευση στις αρρύθμιστες περιπτώσεις. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται στην αιχμή της νομικής επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια, καθώς από το 2022 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μία εξόχως ενδιαφέρουσα σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου, με κεντρικό ζήτημα τη δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής του καθεστώτος ευθύνης από διακινδύνευση στην περίπτωση της δραστηριότητας διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Μάλιστα, λίαν προσφάτως, το εν λόγω ζήτημα παραπέμφθηκε, δυνάμει της 138/2026 απόφασης του Αρείου Πάγου (Τμήμα Α3), ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος.","The establishment of liability based on risk is often, but not invariably, associated with the rapid development of human technological civilisation, from which an entirely novel “damage-producing potential” emerges, one which is constantly increasing in terms of both its scope and its destructive capacity. Indeed, technological progress, particularly since the Industrial Revolution, has made possible the development and widespread dissemination of activities and operations which, although serving important needs of modern society, are simultaneously associated with the creation of increased risks to the legally protected interests of third parties. In many of these cases, the legislator has responded to the need for specific regulation of these new forms of risk by establishing a special regime of liability based on risk. The operation of motor vehicles, the use of nuclear energy and the launching of objects into outer space constitute characteristic examples of activities associated with technological progress which have brought to light a new “damage-producing potential”, in response to which the legislator has proceeded to enact specific rules on liability. Nevertheless, liability based on risk is regulated under Greek law on a case-by-case basis, since the legislator has chosen to regulate only certain forms of risk, limiting itself to the enactment of specific rules governing particular activities or situations. Consequently, certain other forms of risk, even those of equal or greater intensity, necessarily remain outside the scope of specific legislative regulation. This legislative choice may give rise, within the system of civil liability, to an entirely paradoxical legal situation, since a less stringent regime of (fault-based) liability may apply to sources involving greater risks, whereas, conversely, sources of lesser dangerousness may be subject to a stricter regime of liability, which requires neither fault nor any specific human conduct. By way of example, the keeper of a moped, where damage is caused by the operation of the moped, is liable on the basis of the principle of risk, pursuant to Law ΓπΝ/1911, that is, irrespective of fault and unlawfulness. On the other hand, the keeper of a train, tram or cable car is liable under the general provisions of the Greek Civil Code, pursuant to Article 914 thereof. Similarly, the keeper of a canary is liable on the basis of the principle of risk, pursuant to Article 924(1) of the Greek Civil Code, whereas the holder of an artificial intelligence system is, in principle, liable under the general provisions, since the civil liability of the holder of an artificial intelligence system is not specifically regulated within the Greek legal order. The subject matter of the present study concerns the examination of the possibilities for the legal treatment of unregulated forms of risk-generating activity, particularly from the perspective of the analogous extension of the grounds of liability based on risk to unregulated cases. This issue has been at the forefront of contemporary legal debate in recent years, since, from 2022 up to the present day, a particularly interesting series of decisions of the Supreme Court of Greece (Areios Pagos) has been unfolding, with the central issue being the possibility of applying, by analogy, the regime of liability based on risk to the activity of electricity distribution. Indeed, very recently, by virtue of Decision No. 138/2026 of the Supreme Court of Greece (Third Civil Chamber, A3), the aforementioned issue was referred to the Plenary Session of the Supreme Court of Greece, as a matter of general importance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ευθύνη από διακινδύνευση: Η νομολογιακή διάπλαση ενός γενικού πραγματικού έναντι της αποσπασματικότητας της νομοθετικής ρύθμισης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΣΑΝΑΚΤΣΙΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ","TSANAKTSIDIS MICHAIL"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η καθιέρωση της ευθύνης από διακινδύνευση συνδέεται συχνά, αλλά όχι πάντα, με την αλματώδη εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού του ανθρώπου, από την οποία εκπορεύεται ένα εντελώς καινοφανές «ζημιογόνο δυναμικό», το οποίο αυξάνεται διαρκώς ως προς την έκταση και την καταστροφικότητα που περικλείει. Πράγματι, η τεχνολογική πρόοδος, ιδίως από τη βιομηχανική επανάσταση και εξής, κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη και ευρεία διάδοση δραστηριοτήτων και λειτουργιών οι οποίες, μολονότι ανταποκρίνονται σε σημαντικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, είναι παράλληλα συνυφασμένες με τη δημιουργία αυξημένων κινδύνων για τα έννομα αγαθά τρίτων. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές, ο νομοθέτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη ειδικής ρύθμισης των νέων αυτών μορφών κινδύνου, καθιερώνοντας ειδικό καθεστώς ευθύνης από διακινδύνευση. Η λειτουργία του αυτοκινήτου, η χρήση της πυρηνικής ενέργειας και η εκτόξευση αντικειμένων στο διάστημα αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα δραστηριοτήτων που συνδέονται με την τεχνολογική πρόοδο και ανέδειξαν ένα νέο «ζημιογόνο δυναμικό», έναντι του οποίου ο νομοθέτης προέβη στη θέσπιση ειδικών κανόνων ευθύνης. Ωστόσο, η ευθύνη από διακινδύνευση ρυθμίζεται στο ελληνικό δίκαιο περιπτωσιολογικά, καθώς ο νομοθέτης έχει επιλέξει να ρυθμίσει ορισμένες μόνο μορφές κινδύνου, περιοριζόμενος στη θέσπιση ειδικών κανόνων για συγκεκριμένες δραστηριότητες ή καταστάσεις. Ως εκ τούτου, αναγκαίως ορισμένες άλλες μορφές κινδύνου, ακόμη και ίδιας ή μεγαλύτερης έντασης, καταλείπονται εκτός της ειδικής νομοθετικής ρύθμισης. Η επιλογή αυτή δύναται να δημιουργήσει, εντός του συστήματος της αστικής ευθύνης, μία εντελώς παράδοξη νομική πραγματικότητα αφού ενδέχεται να αντιστοιχεί ελαφρότερο καθεστώς (υποκειμενικής) ευθύνης σε πηγές που ενέχουν μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ, αντιστρόφως, πηγές μικρότερης επικινδυνότητας να υπάγονται σε αυστηρότερο καθεστώς ευθύνης, στο οποίο δεν προϋποτίθεται ούτε πταίσμα ούτε συγκεκριμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Για παράδειγμα, ο κάτοχος μοτοποδηλάτου, σε περίπτωση κατά την οποία προκληθεί ζημία από τη λειτουργία του μοτοποδηλάτου, ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης, δυνάμει του ν. ΓπΝ/1911, δηλαδή ανεξαρτήτως πταίσματος και παρανομίας. Από την άλλη πλευρά, ο κάτοχος τρένου, τραμ ή τελεφερίκ ευθύνεται στη βάση των γενικών διατάξεων του ΑΚ, κατ’ άρθρο 914 ΑΚ. Ομοίως, ο κάτοχος ενός καναρινιού ευθύνεται στη βάση της αρχής της διακινδύνευσης κατά το άρθρο 924 παρ. 1 ΑΚ, ενώ ο κάτοχος ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης ευθύνεται, καταρχήν, με βάση τις γενικές διατάξεις, αφού η αστική ευθύνη του κατόχου τεχνητής νοημοσύνης δεν ρυθμίζεται ειδικά στην έννομη τάξη. Το αντικείμενο της παρούσας αφορά την εξέταση των δυνατοτήτων νομικής αντιμετώπισης των αρρύθμιστων μορφών κινδυνώδους δραστηριότητας, ιδίως υπό το πρίσμα της αναλογικής επέκτασης των λόγων ευθύνης από διακινδύνευση στις αρρύθμιστες περιπτώσεις. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται στην αιχμή της νομικής επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια, καθώς από το 2022 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μία εξόχως ενδιαφέρουσα σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου, με κεντρικό ζήτημα τη δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής του καθεστώτος ευθύνης από διακινδύνευση στην περίπτωση της δραστηριότητας διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Μάλιστα, λίαν προσφάτως, το εν λόγω ζήτημα παραπέμφθηκε, δυνάμει της 138/2026 απόφασης του Αρείου Πάγου (Τμήμα Α3), ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος.","The establishment of liability based on risk is often, but not invariably, associated with the rapid development of human technological civilisation, from which an entirely novel “damage-producing potential” emerges, one which is constantly increasing in terms of both its scope and its destructive capacity. Indeed, technological progress, particularly since the Industrial Revolution, has made possible the development and widespread dissemination of activities and operations which, although serving important needs of modern society, are simultaneously associated with the creation of increased risks to the legally protected interests of third parties. In many of these cases, the legislator has responded to the need for specific regulation of these new forms of risk by establishing a special regime of liability based on risk. The operation of motor vehicles, the use of nuclear energy and the launching of objects into outer space constitute characteristic examples of activities associated with technological progress which have brought to light a new “damage-producing potential”, in response to which the legislator has proceeded to enact specific rules on liability. Nevertheless, liability based on risk is regulated under Greek law on a case-by-case basis, since the legislator has chosen to regulate only certain forms of risk, limiting itself to the enactment of specific rules governing particular activities or situations. Consequently, certain other forms of risk, even those of equal or greater intensity, necessarily remain outside the scope of specific legislative regulation. This legislative choice may give rise, within the system of civil liability, to an entirely paradoxical legal situation, since a less stringent regime of (fault-based) liability may apply to sources involving greater risks, whereas, conversely, sources of lesser dangerousness may be subject to a stricter regime of liability, which requires neither fault nor any specific human conduct. By way of example, the keeper of a moped, where damage is caused by the operation of the moped, is liable on the basis of the principle of risk, pursuant to Law ΓπΝ/1911, that is, irrespective of fault and unlawfulness. On the other hand, the keeper of a train, tram or cable car is liable under the general provisions of the Greek Civil Code, pursuant to Article 914 thereof. Similarly, the keeper of a canary is liable on the basis of the principle of risk, pursuant to Article 924(1) of the Greek Civil Code, whereas the holder of an artificial intelligence system is, in principle, liable under the general provisions, since the civil liability of the holder of an artificial intelligence system is not specifically regulated within the Greek legal order. The subject matter of the present study concerns the examination of the possibilities for the legal treatment of unregulated forms of risk-generating activity, particularly from the perspective of the analogous extension of the grounds of liability based on risk to unregulated cases. This issue has been at the forefront of contemporary legal debate in recent years, since, from 2022 up to the present day, a particularly interesting series of decisions of the Supreme Court of Greece (Areios Pagos) has been unfolding, with the central issue being the possibility of applying, by analogy, the regime of liability based on risk to the activity of electricity distribution. Indeed, very recently, by virtue of Decision No. 138/2026 of the Supreme Court of Greece (Third Civil Chamber, A3), the aforementioned issue was referred to the Plenary Session of the Supreme Court of Greece, as a matter of general importance."],"dc:identifier":["uoadl:5456557","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456557"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ευθύνη από διακινδύνευση: Η νομολογιακή διάπλαση ενός γενικού πραγματικού έναντι της αποσπασματικότητας της νομοθετικής ρύθμισης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z"}