{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456772"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456772","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ενδιαφέρων χαρακτήρας του πρωτοκόλλου διέγερσης ωοθηκών με προετοιμασία προγεστερόνης στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή","abstract":"Η εφαρμογή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με σύγχρονη χορήγηση προγεστερόνης αποτέλεσε μια σημαντική και επαναστατική προσθήκη στον χώρο της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και στα πρωτόκολλα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Πρόσφατη μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τη σύγκριση με διάφορα πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης έδειξε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης, με συγχορήγηση προγεστερόνης, στην αναστολή της εκλυτικής αιχμής της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH), ιδιαίτερα σε γυναίκες με αναμενόμενη χαμηλή ωοθηκική ανταπόκριση (DOR). Επίσης ελήφθησαν περισσότερα ΜΙΙ ωάρια σε σχέση με τις υπο-ομάδες με αναμενόμενη χαμηλή και φυσιολογική ωοθηκική απάντηση. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά, όσον αφορά τα ποσοστά ανάπτυξης ευπλοϊδικών εμβρύων, κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών. Επίσης παρατηρήθηκε μειωμένο ποσοστό εκδήλωσης συνδρόμου υπερδιέγερσης σε σχέση με τα συμβατικά πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης, σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Οι Kuang και συνεργάτες ήταν οι πρώτοι που ανέδειξαν την κλινική χρησιμότητα του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με συγχορήγηση προγεστερόνης και το συνέκριναν με το βραχύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε μια προοπτική μελέτη ελέγχου. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ικανοποιητική καταστολή της εκλυτικής αιχμής της LH με το πρωτόκολλο αυτό, υψηλότερος αριθμός ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις εμβρυολογικές παραμέτρους, στα ποσοστά και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, στο σωματικό βάρος γέννησης των νεογνών και σε τυχόν επιπλοκές και ανεπιθύμητα συμβάματα, όπως για παράδειγμα εκδήλωση συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και συγγενείς ανωμαλίες νεογνών. Οι Zhu και συνεργάτες σε μια αναδρομική μελέτη ελέγχου, συνέκριναν παρόμοια το πρωτόκολλο της προγεστερόνης με του βραχέως αγωνιστή και βρήκαν συγκρίσιμα κλινικά αποτελέσματα ενώ υπήρχε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου της προγεστερόνης στον σχηματισμό ζώντων εμβρύων, καλύτερης ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, ενώ η συνολική δόση γοναδοτροπίνης που χορηγήθηκε ήταν συγκριτικά ελαττωμένη . Οι Wang και συνεργάτες σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε την σύγκριση των δύο πρωτοκόλλων σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) έδειξαν ότι η συνολική δόση γοναδοτροπινών που χορηγήθηκε στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν υψηλότερο, όμως σημαντικό εύρημα ήταν επίσης ότι το ποσοστό συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης ανά εμβρυομεταφορά ήταν υψηλότερο στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο του βραχέως αγωνιστή. Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το μακρύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, Οι Chen και συνεργάτες έδειξαν ότι το ποσοστό χρήσιμων ωαρίων και το ποσοστό καλής ποιότητας εμβρύων ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το εύρημα αυτό ήταν στατιστικά σημαντικό. Οι Xu και συνεργάτες συνέκριναν τα δύο πρωτόκολλα σε γυναίκες με αναμενόμενη φυσιολογική ωοθηκική απάντηση σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη και βρήκαν ότι η συνολική δόση καθώς και η διάρκεια χορήγησης γοναδοτροπίνης ήταν μειωμένα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο. Επίσης στατιστικά σημαντικό εύρημα ήταν ότι τα επίπεδα της ωχρινοτρόπου (LH) ήταν σημαντικά υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν μικρότερος σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, το πρωτόκολλο της προγεστερόνης είχε μικρότερο ποσοστό συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα όσον αφορά το ποσοστό κλινικής εγκυμοσύνης και αποβολής πρώτου τριμήνου.Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης, οι Yang και συνεργάτες διεξήγαγαν μια κοόρτια μελέτη παρατήρησης σε γυναίκες με ενδομητρίωμα και στατιστικά σημαντικά ευρήματα ήταν ότι στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης παρατηρήθηκαν χαμηλότερα ποσοστά εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών σε σχέση με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο, ενώ το ποσοστό αποβολής δευτέρου τριμήνου ήταν υψηλότερο. Αναφορικά με την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, οι Wang και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τόσο τυχαιοποιημένες, όσο και μη τυχαιοποιημένες μελέτες ελέγχου και στα ευρήματα δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών και αυτό επιβεβαιώθηκε και στην ανάλυση υποομάδων με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες. Όσον αφορά την επίπτωση του συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε πέντε μελέτες που αφορούσαν γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR), παρατηρήθηκε μικρότερη επίπτωση στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Η διάρκεια και η συνολική δόση χορήγησης γοναδοτροπινών ήταν υψηλότερες στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης στην υπό-ομάδα με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR). Το πάχος του ενδομητρίου ήταν λεπτότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο ανταγωνιστή στην υποομάδα με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (DOR). Στο πρωτόκολλο προγεστερόνης παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικά πιο ώριμα έμβρυα στην υπό-ομάδα με φυσιολογικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR) αλλά όχι στις υπόλοιπες υπό-ομάδες. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με άλλες παραμέτρους συμπεριλαμβανόμενων του ποσοστού εμφύτευσης, του ποσοστού επίτευξης κλινικής, συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και του ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών. Σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη που πραγματοποίησαν οι Zhou και συνεργάτες και αφορούσε την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή και περιλάμβανε και τις τρεις υπό-ομάδες με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR,POR,PCOS) παρατηρήθηκε ότι η διάρκεια της διέγερσης, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν, ο αριθμός και το ποσοστό των βλαστοκύστεων καλής ποιότητας, το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών, ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή στις (NOR) γυναίκες. Στις γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR) ο χρόνος διέγερσης και ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ήταν παρόμοια υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, ενώ η ποιότητα των βλαστοκύστεων ήταν καλύτερη στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών είχε μια τάση να είναι υψηλότερο στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή αλλά αυτή η συσχέτιση δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Όσον αφορά τις γυναίκες με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (POR), το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ήταν συγκρίσιμο ανάμεσα στο πρωτόκολλο προγεστερόνης και στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Οι Cai H και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη μη-κατωτερότητας ώστε να απαντήσουν στο ερώτημα: είναι το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα με το πρωτόκολλο προγεστερόνης μη-κατώτερο αυτού με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες που υπόκεινται σε κύκλους κατάψυξης εμβρύων στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή;. Το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα ήταν χαμηλότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης αλλά η διαφορά δεν πληρούσε το κριτήριο μη κατωτερότητας όπως. Οι παράμετροι που αφορούσαν τα ωάρια και τα έμβρυα δεν είχαν επίσης στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή φάνηκε να υπερτερεί και να είναι προτιμητέο του πρωτοκόλλου προγεστερόνης στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών στις αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες. Οι Chen και συνεργάτες επικεντρώθηκαν από την άλλη σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες και παρατήρησαν ότι τα επίπεδα οιστραδιόλης και LH ήταν υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Το πάχος του ενδομητρίου την ημέρα του triggering ήταν ελαττωμένο στην ομάδα του πρωτοκόλλου προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα του πρωτοκόλλου του ανταγωνιστή και αυτή η διαφορά ήταν επίσης στατιστικά σημαντική. Δεν παρατηρήθηκαν περιστατικά μετρίου ή σοβαρού βαθμού συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και στις δύο ομάδες, ενώ ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ή των ωαρίων που γονιμοποιήθηκαν, των καλής ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, των βλαστοκύστεων που αναπτύχθηκαν και καταψύχθηκαν ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες. Παρόμοια ήταν τα ποσοστά κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αποβολής, πολύδυμης κύησης. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, μετά τον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, καθώς και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα. Η ηλικία κύησης κατά την γέννηση, το σωματικό βάρος γέννησης, τα ποσοστά πρόωρου τοκετού, παθολογίας κύησης, όπως σακχαρώδης διαβήτης κύησης και υπέρταση κύησης, συγγενών ανωμαλιών των νεογνών, δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η ηλικία της γυναίκας και η διάρκεια της υπό-γονιμότητας ήταν οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες που επηρέαζαν τα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών στον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, μετά από ανάλυση παλινδρόμησης όλων των πιθανών συγχυτικών παραγόντων. Οι Tu X και συνεργάτες σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη συνέκριναν τα αναπαραγωγικά αποτελέσματα, σε γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες, μετά τον πρώτο τους IVF/ICSI κύκλο, ανάμεσα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το ήπιο πρωτόκολλο διέγερσης με κιτρική κλομιφαίνη και χαμηλότερη δόση γοναδοτροπίνης. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στο ποσοστό εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αυτόματης έκτρωσης, ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών και αθροιστικού ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών.","abstract_html":"Η εφαρμογή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με σύγχρονη χορήγηση προγεστερόνης αποτέλεσε μια σημαντική και επαναστατική προσθήκη στον χώρο της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και στα πρωτόκολλα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Πρόσφατη μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τη σύγκριση με διάφορα πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης έδειξε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης, με συγχορήγηση προγεστερόνης, στην αναστολή της εκλυτικής αιχμής της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH), ιδιαίτερα σε γυναίκες με αναμενόμενη χαμηλή ωοθηκική ανταπόκριση (DOR). Επίσης ελήφθησαν περισσότερα ΜΙΙ ωάρια σε σχέση με τις υπο-ομάδες με αναμενόμενη χαμηλή και φυσιολογική ωοθηκική απάντηση. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά, όσον αφορά τα ποσοστά ανάπτυξης ευπλοϊδικών εμβρύων, κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών. Επίσης παρατηρήθηκε μειωμένο ποσοστό εκδήλωσης συνδρόμου υπερδιέγερσης σε σχέση με τα συμβατικά πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης, σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Οι Kuang και συνεργάτες ήταν οι πρώτοι που ανέδειξαν την κλινική χρησιμότητα του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με συγχορήγηση προγεστερόνης και το συνέκριναν με το βραχύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε μια προοπτική μελέτη ελέγχου. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ικανοποιητική καταστολή της εκλυτικής αιχμής της LH με το πρωτόκολλο αυτό, υψηλότερος αριθμός ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις εμβρυολογικές παραμέτρους, στα ποσοστά και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, στο σωματικό βάρος γέννησης των νεογνών και σε τυχόν επιπλοκές και ανεπιθύμητα συμβάματα, όπως για παράδειγμα εκδήλωση συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και συγγενείς ανωμαλίες νεογνών. Οι Zhu και συνεργάτες σε μια αναδρομική μελέτη ελέγχου, συνέκριναν παρόμοια το πρωτόκολλο της προγεστερόνης με του βραχέως αγωνιστή και βρήκαν συγκρίσιμα κλινικά αποτελέσματα ενώ υπήρχε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου της προγεστερόνης στον σχηματισμό ζώντων εμβρύων, καλύτερης ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, ενώ η συνολική δόση γοναδοτροπίνης που χορηγήθηκε ήταν συγκριτικά ελαττωμένη . Οι Wang και συνεργάτες σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε την σύγκριση των δύο πρωτοκόλλων σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) έδειξαν ότι η συνολική δόση γοναδοτροπινών που χορηγήθηκε στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν υψηλότερο, όμως σημαντικό εύρημα ήταν επίσης ότι το ποσοστό συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης ανά εμβρυομεταφορά ήταν υψηλότερο στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο του βραχέως αγωνιστή. Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το μακρύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, Οι Chen και συνεργάτες έδειξαν ότι το ποσοστό χρήσιμων ωαρίων και το ποσοστό καλής ποιότητας εμβρύων ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το εύρημα αυτό ήταν στατιστικά σημαντικό. Οι Xu και συνεργάτες συνέκριναν τα δύο πρωτόκολλα σε γυναίκες με αναμενόμενη φυσιολογική ωοθηκική απάντηση σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη και βρήκαν ότι η συνολική δόση καθώς και η διάρκεια χορήγησης γοναδοτροπίνης ήταν μειωμένα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο. Επίσης στατιστικά σημαντικό εύρημα ήταν ότι τα επίπεδα της ωχρινοτρόπου (LH) ήταν σημαντικά υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν μικρότερος σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, το πρωτόκολλο της προγεστερόνης είχε μικρότερο ποσοστό συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα όσον αφορά το ποσοστό κλινικής εγκυμοσύνης και αποβολής πρώτου τριμήνου.Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης, οι Yang και συνεργάτες διεξήγαγαν μια κοόρτια μελέτη παρατήρησης σε γυναίκες με ενδομητρίωμα και στατιστικά σημαντικά ευρήματα ήταν ότι στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης παρατηρήθηκαν χαμηλότερα ποσοστά εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών σε σχέση με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο, ενώ το ποσοστό αποβολής δευτέρου τριμήνου ήταν υψηλότερο. Αναφορικά με την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, οι Wang και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τόσο τυχαιοποιημένες, όσο και μη τυχαιοποιημένες μελέτες ελέγχου και στα ευρήματα δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών και αυτό επιβεβαιώθηκε και στην ανάλυση υποομάδων με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες. Όσον αφορά την επίπτωση του συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε πέντε μελέτες που αφορούσαν γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR), παρατηρήθηκε μικρότερη επίπτωση στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Η διάρκεια και η συνολική δόση χορήγησης γοναδοτροπινών ήταν υψηλότερες στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης στην υπό-ομάδα με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR). Το πάχος του ενδομητρίου ήταν λεπτότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο ανταγωνιστή στην υποομάδα με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (DOR). Στο πρωτόκολλο προγεστερόνης παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικά πιο ώριμα έμβρυα στην υπό-ομάδα με φυσιολογικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR) αλλά όχι στις υπόλοιπες υπό-ομάδες. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με άλλες παραμέτρους συμπεριλαμβανόμενων του ποσοστού εμφύτευσης, του ποσοστού επίτευξης κλινικής, συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και του ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών. Σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη που πραγματοποίησαν οι Zhou και συνεργάτες και αφορούσε την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή και περιλάμβανε και τις τρεις υπό-ομάδες με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR,POR,PCOS) παρατηρήθηκε ότι η διάρκεια της διέγερσης, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν, ο αριθμός και το ποσοστό των βλαστοκύστεων καλής ποιότητας, το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών, ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή στις (NOR) γυναίκες. Στις γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR) ο χρόνος διέγερσης και ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ήταν παρόμοια υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, ενώ η ποιότητα των βλαστοκύστεων ήταν καλύτερη στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών είχε μια τάση να είναι υψηλότερο στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή αλλά αυτή η συσχέτιση δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Όσον αφορά τις γυναίκες με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (POR), το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ήταν συγκρίσιμο ανάμεσα στο πρωτόκολλο προγεστερόνης και στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Οι Cai H και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη μη-κατωτερότητας ώστε να απαντήσουν στο ερώτημα: είναι το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα με το πρωτόκολλο προγεστερόνης μη-κατώτερο αυτού με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες που υπόκεινται σε κύκλους κατάψυξης εμβρύων στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή;. Το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα ήταν χαμηλότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης αλλά η διαφορά δεν πληρούσε το κριτήριο μη κατωτερότητας όπως. Οι παράμετροι που αφορούσαν τα ωάρια και τα έμβρυα δεν είχαν επίσης στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή φάνηκε να υπερτερεί και να είναι προτιμητέο του πρωτοκόλλου προγεστερόνης στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών στις αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες. Οι Chen και συνεργάτες επικεντρώθηκαν από την άλλη σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες και παρατήρησαν ότι τα επίπεδα οιστραδιόλης και LH ήταν υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Το πάχος του ενδομητρίου την ημέρα του triggering ήταν ελαττωμένο στην ομάδα του πρωτοκόλλου προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα του πρωτοκόλλου του ανταγωνιστή και αυτή η διαφορά ήταν επίσης στατιστικά σημαντική. Δεν παρατηρήθηκαν περιστατικά μετρίου ή σοβαρού βαθμού συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και στις δύο ομάδες, ενώ ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ή των ωαρίων που γονιμοποιήθηκαν, των καλής ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, των βλαστοκύστεων που αναπτύχθηκαν και καταψύχθηκαν ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες. Παρόμοια ήταν τα ποσοστά κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αποβολής, πολύδυμης κύησης. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, μετά τον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, καθώς και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα. Η ηλικία κύησης κατά την γέννηση, το σωματικό βάρος γέννησης, τα ποσοστά πρόωρου τοκετού, παθολογίας κύησης, όπως σακχαρώδης διαβήτης κύησης και υπέρταση κύησης, συγγενών ανωμαλιών των νεογνών, δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η ηλικία της γυναίκας και η διάρκεια της υπό-γονιμότητας ήταν οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες που επηρέαζαν τα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών στον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, μετά από ανάλυση παλινδρόμησης όλων των πιθανών συγχυτικών παραγόντων. Οι Tu X και συνεργάτες σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη συνέκριναν τα αναπαραγωγικά αποτελέσματα, σε γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες, μετά τον πρώτο τους IVF/ICSI κύκλο, ανάμεσα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το ήπιο πρωτόκολλο διέγερσης με κιτρική κλομιφαίνη και χαμηλότερη δόση γοναδοτροπίνης. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στο ποσοστό εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αυτόματης έκτρωσης, ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών και αθροιστικού ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών.","abstract_has_math":false,"creators":["Σύγγελος Νικόλαος","Syngelos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456772"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456772","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456772","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456772","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456772","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σύγγελος Νικόλαος","Syngelos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456772","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456772"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εφαρμογή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με σύγχρονη χορήγηση προγεστερόνης αποτέλεσε μια σημαντική και επαναστατική προσθήκη στον χώρο της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και στα πρωτόκολλα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Πρόσφατη μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τη σύγκριση με διάφορα πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης έδειξε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης, με συγχορήγηση προγεστερόνης, στην αναστολή της εκλυτικής αιχμής της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH), ιδιαίτερα σε γυναίκες με αναμενόμενη χαμηλή ωοθηκική ανταπόκριση (DOR). Επίσης ελήφθησαν περισσότερα ΜΙΙ ωάρια σε σχέση με τις υπο-ομάδες με αναμενόμενη χαμηλή και φυσιολογική ωοθηκική απάντηση. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά, όσον αφορά τα ποσοστά ανάπτυξης ευπλοϊδικών εμβρύων, κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών. Επίσης παρατηρήθηκε μειωμένο ποσοστό εκδήλωσης συνδρόμου υπερδιέγερσης σε σχέση με τα συμβατικά πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης, σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Οι Kuang και συνεργάτες ήταν οι πρώτοι που ανέδειξαν την κλινική χρησιμότητα του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με συγχορήγηση προγεστερόνης και το συνέκριναν με το βραχύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε μια προοπτική μελέτη ελέγχου. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ικανοποιητική καταστολή της εκλυτικής αιχμής της LH με το πρωτόκολλο αυτό, υψηλότερος αριθμός ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις εμβρυολογικές παραμέτρους, στα ποσοστά και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, στο σωματικό βάρος γέννησης των νεογνών και σε τυχόν επιπλοκές και ανεπιθύμητα συμβάματα, όπως για παράδειγμα εκδήλωση συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και συγγενείς ανωμαλίες νεογνών. Οι Zhu και συνεργάτες σε μια αναδρομική μελέτη ελέγχου, συνέκριναν παρόμοια το πρωτόκολλο της προγεστερόνης με του βραχέως αγωνιστή και βρήκαν συγκρίσιμα κλινικά αποτελέσματα ενώ υπήρχε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου της προγεστερόνης στον σχηματισμό ζώντων εμβρύων, καλύτερης ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, ενώ η συνολική δόση γοναδοτροπίνης που χορηγήθηκε ήταν συγκριτικά ελαττωμένη . Οι Wang και συνεργάτες σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε την σύγκριση των δύο πρωτοκόλλων σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) έδειξαν ότι η συνολική δόση γοναδοτροπινών που χορηγήθηκε στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν υψηλότερο, όμως σημαντικό εύρημα ήταν επίσης ότι το ποσοστό συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης ανά εμβρυομεταφορά ήταν υψηλότερο στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο του βραχέως αγωνιστή. Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το μακρύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, Οι Chen και συνεργάτες έδειξαν ότι το ποσοστό χρήσιμων ωαρίων και το ποσοστό καλής ποιότητας εμβρύων ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το εύρημα αυτό ήταν στατιστικά σημαντικό. Οι Xu και συνεργάτες συνέκριναν τα δύο πρωτόκολλα σε γυναίκες με αναμενόμενη φυσιολογική ωοθηκική απάντηση σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη και βρήκαν ότι η συνολική δόση καθώς και η διάρκεια χορήγησης γοναδοτροπίνης ήταν μειωμένα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο. Επίσης στατιστικά σημαντικό εύρημα ήταν ότι τα επίπεδα της ωχρινοτρόπου (LH) ήταν σημαντικά υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν μικρότερος σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, το πρωτόκολλο της προγεστερόνης είχε μικρότερο ποσοστό συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα όσον αφορά το ποσοστό κλινικής εγκυμοσύνης και αποβολής πρώτου τριμήνου.Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης, οι Yang και συνεργάτες διεξήγαγαν μια κοόρτια μελέτη παρατήρησης σε γυναίκες με ενδομητρίωμα και στατιστικά σημαντικά ευρήματα ήταν ότι στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης παρατηρήθηκαν χαμηλότερα ποσοστά εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών σε σχέση με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο, ενώ το ποσοστό αποβολής δευτέρου τριμήνου ήταν υψηλότερο. Αναφορικά με την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, οι Wang και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τόσο τυχαιοποιημένες, όσο και μη τυχαιοποιημένες μελέτες ελέγχου και στα ευρήματα δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών και αυτό επιβεβαιώθηκε και στην ανάλυση υποομάδων με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες. Όσον αφορά την επίπτωση του συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε πέντε μελέτες που αφορούσαν γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR), παρατηρήθηκε μικρότερη επίπτωση στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Η διάρκεια και η συνολική δόση χορήγησης γοναδοτροπινών ήταν υψηλότερες στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης στην υπό-ομάδα με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR). Το πάχος του ενδομητρίου ήταν λεπτότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο ανταγωνιστή στην υποομάδα με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (DOR). Στο πρωτόκολλο προγεστερόνης παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικά πιο ώριμα έμβρυα στην υπό-ομάδα με φυσιολογικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR) αλλά όχι στις υπόλοιπες υπό-ομάδες. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με άλλες παραμέτρους συμπεριλαμβανόμενων του ποσοστού εμφύτευσης, του ποσοστού επίτευξης κλινικής, συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και του ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών. Σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη που πραγματοποίησαν οι Zhou και συνεργάτες και αφορούσε την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή και περιλάμβανε και τις τρεις υπό-ομάδες με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR,POR,PCOS) παρατηρήθηκε ότι η διάρκεια της διέγερσης, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν, ο αριθμός και το ποσοστό των βλαστοκύστεων καλής ποιότητας, το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών, ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή στις (NOR) γυναίκες. Στις γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR) ο χρόνος διέγερσης και ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ήταν παρόμοια υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, ενώ η ποιότητα των βλαστοκύστεων ήταν καλύτερη στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών είχε μια τάση να είναι υψηλότερο στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή αλλά αυτή η συσχέτιση δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Όσον αφορά τις γυναίκες με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (POR), το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ήταν συγκρίσιμο ανάμεσα στο πρωτόκολλο προγεστερόνης και στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Οι Cai H και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη μη-κατωτερότητας ώστε να απαντήσουν στο ερώτημα: είναι το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα με το πρωτόκολλο προγεστερόνης μη-κατώτερο αυτού με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες που υπόκεινται σε κύκλους κατάψυξης εμβρύων στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή;. Το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα ήταν χαμηλότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης αλλά η διαφορά δεν πληρούσε το κριτήριο μη κατωτερότητας όπως. Οι παράμετροι που αφορούσαν τα ωάρια και τα έμβρυα δεν είχαν επίσης στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή φάνηκε να υπερτερεί και να είναι προτιμητέο του πρωτοκόλλου προγεστερόνης στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών στις αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες. Οι Chen και συνεργάτες επικεντρώθηκαν από την άλλη σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες και παρατήρησαν ότι τα επίπεδα οιστραδιόλης και LH ήταν υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Το πάχος του ενδομητρίου την ημέρα του triggering ήταν ελαττωμένο στην ομάδα του πρωτοκόλλου προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα του πρωτοκόλλου του ανταγωνιστή και αυτή η διαφορά ήταν επίσης στατιστικά σημαντική. Δεν παρατηρήθηκαν περιστατικά μετρίου ή σοβαρού βαθμού συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και στις δύο ομάδες, ενώ ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ή των ωαρίων που γονιμοποιήθηκαν, των καλής ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, των βλαστοκύστεων που αναπτύχθηκαν και καταψύχθηκαν ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες. Παρόμοια ήταν τα ποσοστά κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αποβολής, πολύδυμης κύησης. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, μετά τον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, καθώς και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα. Η ηλικία κύησης κατά την γέννηση, το σωματικό βάρος γέννησης, τα ποσοστά πρόωρου τοκετού, παθολογίας κύησης, όπως σακχαρώδης διαβήτης κύησης και υπέρταση κύησης, συγγενών ανωμαλιών των νεογνών, δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η ηλικία της γυναίκας και η διάρκεια της υπό-γονιμότητας ήταν οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες που επηρέαζαν τα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών στον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, μετά από ανάλυση παλινδρόμησης όλων των πιθανών συγχυτικών παραγόντων. Οι Tu X και συνεργάτες σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη συνέκριναν τα αναπαραγωγικά αποτελέσματα, σε γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες, μετά τον πρώτο τους IVF/ICSI κύκλο, ανάμεσα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το ήπιο πρωτόκολλο διέγερσης με κιτρική κλομιφαίνη και χαμηλότερη δόση γοναδοτροπίνης. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στο ποσοστό εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αυτόματης έκτρωσης, ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών και αθροιστικού ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών.","The implementation of the progesterone-induced ovarian stimulation protocol was an important and revolutionary addition to the field of Assisted Reproduction and Assisted Reproduction protocols. Recent meta-analysis involving comparison with various ovarian stimulation protocols demonstrated a superiority of the ovarian stimulation protocol, with concomitant administration of progesterone, in inhibiting luteinizing hormone (LH) releasing peak, particularly in women with expected low ovarian response (DOR). Also, more MII eggs were obtained than the sub-groups with expected low and normal ovarian response. There was no statistically significant difference in the rates of development of euploid embryos, clinical pregnancy and live births. A reduced rate of hyperstimulation syndrome was also observed compared to conventional ovarian stimulation protocols in women with polycystic ovary syndrome (PCOS). Kuang and colleagues were the first to highlight the clinical utility of the progesterone-co-administered ovarian stimulation protocol and compared it to the short agonist protocol in a prospective control study. For the first time in the history of Assisted Reproduction, satisfactory suppression of the LH release peak was observed with this protocol, a higher number of eggs obtained with the progesterone protocol, no statistically significant differences were observed in embryological parameters, live birth rates and cumulative birth rates, neonatal birth weight and any complications and adverse events, such as ovarian hyperstimulation syndrome and congenital neonatal abnormalities. Zhu and colleagues in a retrospective control study similarly compared the progesterone protocol with that of the short agonist and found comparable clinical results while there was a predominance of the progesterone protocol in the formation of live embryos, better quality third-day embryos, while the total dose of gonadotropin administered was comparatively reduced. Wang and colleagues in a randomized study comparing the two protocols in women with polycystic ovary syndrome (PCOS) showed that the total dose of gonadotropins administered in the progesterone protocol was higher, but an important finding was also that the rate of continuing clinical pregnancy per embryo transfer was higher in the progesterone protocol than in the short agonist protocol. In terms of comparing the progesterone protocol with the long agonist protocol in expected poor responders of advanced reproductive age, Chen and colleagues showed that the percentage of useful eggs and the percentage of good embryo quality were higher in the progesterone protocol, and this finding was statistically significant. Xu and colleagues compared the τwo protocols in women with expected normal ovarian response in a retrospective cohort study and found that the total dose as well as duration of gonadotropin administration were reduced in the progesterone protocol compared to the long protocol. Also a statistically significant finding was that luteal hormone (LH) levels were significantly higher on the day of triggering in the progesterone protocol than in the long protocol, the number of eggs retrieved with the progesterone protocol was smaller than in the long protocol, the progesterone protocol had a lower rate of ovarian hyperstimulation syndrome than in the long ovarian stimulation protocol. There was no statistically significant difference between the two protocols in terms of clinical pregnancy and first trimester miscarriage rate. In terms of comparing the progesterone protocol with the ultra-long ovarian stimulation protocol, Yang and colleagues conducted a cohort observational study in women with endometrioma, and statistically significant findings were that lower implantation rates were observed in the progesterone protocol, clinical pregnancy, evolving clinical pregnancy, and live birth relative to the ultra-long protocol, while the second-trimester miscarriage rate was higher. Regarding the comparison of the progesterone protocol with the antagonist's protocol, Wang and colleagues performed a meta-analysis that included both randomized and non-randomized control studies, and in the findings there was no statistically significant difference in the birth rate of live newborns, and this was confirmed in the analysis of subgroups with different ovarian reserves. In terms of the incidence of ovarian hyperstimulation syndrome in five studies involving women with high ovarian reserves (HOR), a lower incidence on progesterone protocol was observed than in the control group, and this difference was statistically significant. The duration and total dose of gonadotropin administration were higher in the progesterone protocol in the sub-group with high ovarian reserves (HOR). Endometrial thickness was thinner in the progesterone protocol than in the antagonist protocol in the subgroup with low ovarian reserves (DOR). In the progesterone protocol, statistically significantly more mature embryos were observed in the sub-group with normal ovarian reserves (NOR) but not in the other sub-groups. No statistically significant differences were observed with regard to other parameters including implantation rate, clinical attainment rate, ongoing clinical pregnancy and live birth rate. In a retrospective cohort study conducted by Zhou and colleagues, which involved the comparison of the progesterone protocol with the antagonist's protocol and included all three sub-groups with different ovarian reserves (NOR,POR,PCOS) it was observed that the duration of stimulation, the number of eggs obtained, the number and percentage of good quality blastocysts, the cumulative live newborn birth rate was higher in the antagonist protocol in (NOR) women. In women with high ovarian reserves (HOR) the stimulation time and the number of eggs obtained were similarly higher in the antagonist's protocol, while blastocyst quality was better in the antagonist's protocol. The cumulative live newborn birth rate tended to be higher in the antagonist's protocol, but this correlation was not statistically significant. For women with low ovarian reserves (POR), the cumulative live birth rate was comparable between the progesterone protocol and the antagonist protocol. Cai H and colleagues conducted a randomized non-inferiority study to answer the question: is the birth rate of live newborns per woman with the progesterone protocol non-inferior to that of the antagonist in expected poor responders undergoing embryo freezing cycles in Assisted Reproduction? The birth rate of live newborns per woman was lower on the progesterone protocol, but the difference did not meet the criterion of non-inferiority, just as the parameters concerning eggs and embryos also did not have statistically significant differences between them. The antagonist protocol appeared to outperform and be preferable to the progesterone protocol in the live newborn birth rate in the expected poor responders. Chen and colleagues focused on a randomized study involving women with high ovarian reserves and observed that estradiol and LH levels were higher on the day of triggering in the progesterone protocol, and this difference was statistically significant. Endometrial thickness on the day of triggering was reduced in the progesterone protocol group compared to the antagonist protocol group, and this difference was also statistically significant. No cases of moderate or severe ovarian hyperstimulation syndrome were observed in either group, while the number of eggs obtained or fertilized, good quality third-day embryos, blastocysts developed and frozen were similar in the two groups. Similar were the rates of clinical pregnancy, progressing clinical pregnancy, miscarriage, multiple pregnancies. There was no statistically significant difference in live newborn birth rates after the first frozen embryo-transfer cycle, as well as in cumulative live newborn birth rates between the two protocols. Gestational age at birth, birth body weight, rates of preterm birth, gestational pathology, such as gestational diabetes mellitus and gestational hypertension, congenital abnormalities of the newborns, did not show statistically significant differences between the two groups. The woman's age and the duration of infertility were the only determinants that influenced the birth rates of live newborns in the first frozen embryo-transfer cycle, after a regression analysis of all possible confounding factors. Tu X and colleagues in a retrospective cohort study compared reproductive outcomes, in women of advanced reproductive age, with low ovarian reserves, after their first IVF/ICSI cycle, between the progesterone protocol and the mild stimulation protocol with clomiphene citrate and a lower dose of gonadotropin. No statistically significant differences were observed in the implantation rate, clinical pregnancy rate, evolving clinical pregnancy rate, spontaneous abortion, live newborn birth rate, and cumulative live newborn birth rate."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ενδιαφέρων χαρακτήρας του πρωτοκόλλου διέγερσης ωοθηκών με προετοιμασία προγεστερόνης στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σύγγελος Νικόλαος","Syngelos Nikolaos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η εφαρμογή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με σύγχρονη χορήγηση προγεστερόνης αποτέλεσε μια σημαντική και επαναστατική προσθήκη στον χώρο της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και στα πρωτόκολλα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Πρόσφατη μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τη σύγκριση με διάφορα πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης έδειξε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης, με συγχορήγηση προγεστερόνης, στην αναστολή της εκλυτικής αιχμής της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH), ιδιαίτερα σε γυναίκες με αναμενόμενη χαμηλή ωοθηκική ανταπόκριση (DOR). Επίσης ελήφθησαν περισσότερα ΜΙΙ ωάρια σε σχέση με τις υπο-ομάδες με αναμενόμενη χαμηλή και φυσιολογική ωοθηκική απάντηση. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά, όσον αφορά τα ποσοστά ανάπτυξης ευπλοϊδικών εμβρύων, κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών. Επίσης παρατηρήθηκε μειωμένο ποσοστό εκδήλωσης συνδρόμου υπερδιέγερσης σε σχέση με τα συμβατικά πρωτόκολλα ωοθηκικής διέγερσης, σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Οι Kuang και συνεργάτες ήταν οι πρώτοι που ανέδειξαν την κλινική χρησιμότητα του πρωτοκόλλου ωοθηκικής διέγερσης με συγχορήγηση προγεστερόνης και το συνέκριναν με το βραχύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε μια προοπτική μελέτη ελέγχου. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ικανοποιητική καταστολή της εκλυτικής αιχμής της LH με το πρωτόκολλο αυτό, υψηλότερος αριθμός ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις εμβρυολογικές παραμέτρους, στα ποσοστά και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, στο σωματικό βάρος γέννησης των νεογνών και σε τυχόν επιπλοκές και ανεπιθύμητα συμβάματα, όπως για παράδειγμα εκδήλωση συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και συγγενείς ανωμαλίες νεογνών. Οι Zhu και συνεργάτες σε μια αναδρομική μελέτη ελέγχου, συνέκριναν παρόμοια το πρωτόκολλο της προγεστερόνης με του βραχέως αγωνιστή και βρήκαν συγκρίσιμα κλινικά αποτελέσματα ενώ υπήρχε μια υπεροχή του πρωτοκόλλου της προγεστερόνης στον σχηματισμό ζώντων εμβρύων, καλύτερης ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, ενώ η συνολική δόση γοναδοτροπίνης που χορηγήθηκε ήταν συγκριτικά ελαττωμένη . Οι Wang και συνεργάτες σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε την σύγκριση των δύο πρωτοκόλλων σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) έδειξαν ότι η συνολική δόση γοναδοτροπινών που χορηγήθηκε στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν υψηλότερο, όμως σημαντικό εύρημα ήταν επίσης ότι το ποσοστό συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης ανά εμβρυομεταφορά ήταν υψηλότερο στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο του βραχέως αγωνιστή. Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το μακρύ πρωτόκολλο αγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, Οι Chen και συνεργάτες έδειξαν ότι το ποσοστό χρήσιμων ωαρίων και το ποσοστό καλής ποιότητας εμβρύων ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το εύρημα αυτό ήταν στατιστικά σημαντικό. Οι Xu και συνεργάτες συνέκριναν τα δύο πρωτόκολλα σε γυναίκες με αναμενόμενη φυσιολογική ωοθηκική απάντηση σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη και βρήκαν ότι η συνολική δόση καθώς και η διάρκεια χορήγησης γοναδοτροπίνης ήταν μειωμένα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο. Επίσης στατιστικά σημαντικό εύρημα ήταν ότι τα επίπεδα της ωχρινοτρόπου (LH) ήταν σημαντικά υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν με το πρωτόκολλο της προγεστερόνης ήταν μικρότερος σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο, το πρωτόκολλο της προγεστερόνης είχε μικρότερο ποσοστό συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε σχέση με το μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα όσον αφορά το ποσοστό κλινικής εγκυμοσύνης και αποβολής πρώτου τριμήνου.Όσον αφορά την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης, οι Yang και συνεργάτες διεξήγαγαν μια κοόρτια μελέτη παρατήρησης σε γυναίκες με ενδομητρίωμα και στατιστικά σημαντικά ευρήματα ήταν ότι στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης παρατηρήθηκαν χαμηλότερα ποσοστά εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και γέννησης ζώντων νεογνών σε σχέση με το υπέρ-μακρύ πρωτόκολλο, ενώ το ποσοστό αποβολής δευτέρου τριμήνου ήταν υψηλότερο. Αναφορικά με την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, οι Wang και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια μετά-ανάλυση που περιλάμβανε τόσο τυχαιοποιημένες, όσο και μη τυχαιοποιημένες μελέτες ελέγχου και στα ευρήματα δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών και αυτό επιβεβαιώθηκε και στην ανάλυση υποομάδων με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες. Όσον αφορά την επίπτωση του συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών σε πέντε μελέτες που αφορούσαν γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR), παρατηρήθηκε μικρότερη επίπτωση στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Η διάρκεια και η συνολική δόση χορήγησης γοναδοτροπινών ήταν υψηλότερες στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης στην υπό-ομάδα με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR). Το πάχος του ενδομητρίου ήταν λεπτότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης σε σχέση με το πρωτόκολλο ανταγωνιστή στην υποομάδα με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (DOR). Στο πρωτόκολλο προγεστερόνης παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικά πιο ώριμα έμβρυα στην υπό-ομάδα με φυσιολογικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR) αλλά όχι στις υπόλοιπες υπό-ομάδες. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με άλλες παραμέτρους συμπεριλαμβανόμενων του ποσοστού εμφύτευσης, του ποσοστού επίτευξης κλινικής, συνεχιζόμενης κλινικής εγκυμοσύνης και του ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών. Σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη που πραγματοποίησαν οι Zhou και συνεργάτες και αφορούσε την σύγκριση του πρωτοκόλλου προγεστερόνης με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή και περιλάμβανε και τις τρεις υπό-ομάδες με διαφορετικές ωοθηκικές εφεδρείες (NOR,POR,PCOS) παρατηρήθηκε ότι η διάρκεια της διέγερσης, ο αριθμός των ωαρίων που ελήφθησαν, ο αριθμός και το ποσοστό των βλαστοκύστεων καλής ποιότητας, το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών, ήταν υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή στις (NOR) γυναίκες. Στις γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες (HOR) ο χρόνος διέγερσης και ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ήταν παρόμοια υψηλότερα στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή, ενώ η ποιότητα των βλαστοκύστεων ήταν καλύτερη στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών είχε μια τάση να είναι υψηλότερο στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή αλλά αυτή η συσχέτιση δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Όσον αφορά τις γυναίκες με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες (POR), το αθροιστικό ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ήταν συγκρίσιμο ανάμεσα στο πρωτόκολλο προγεστερόνης και στο πρωτόκολλο του ανταγωνιστή. Οι Cai H και συνεργάτες πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη μη-κατωτερότητας ώστε να απαντήσουν στο ερώτημα: είναι το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα με το πρωτόκολλο προγεστερόνης μη-κατώτερο αυτού με το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή σε αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες που υπόκεινται σε κύκλους κατάψυξης εμβρύων στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή;. Το ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών ανά γυναίκα ήταν χαμηλότερο στο πρωτόκολλο προγεστερόνης αλλά η διαφορά δεν πληρούσε το κριτήριο μη κατωτερότητας όπως. Οι παράμετροι που αφορούσαν τα ωάρια και τα έμβρυα δεν είχαν επίσης στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Το πρωτόκολλο του ανταγωνιστή φάνηκε να υπερτερεί και να είναι προτιμητέο του πρωτοκόλλου προγεστερόνης στο ποσοστό γέννησης ζώντων νεογνών στις αναμενόμενες πτωχές απαντήτριες. Οι Chen και συνεργάτες επικεντρώθηκαν από την άλλη σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη που αφορούσε γυναίκες με υψηλές ωοθηκικές εφεδρείες και παρατήρησαν ότι τα επίπεδα οιστραδιόλης και LH ήταν υψηλότερα την ημέρα του triggering στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και αυτή η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Το πάχος του ενδομητρίου την ημέρα του triggering ήταν ελαττωμένο στην ομάδα του πρωτοκόλλου προγεστερόνης σε σχέση με την ομάδα του πρωτοκόλλου του ανταγωνιστή και αυτή η διαφορά ήταν επίσης στατιστικά σημαντική. Δεν παρατηρήθηκαν περιστατικά μετρίου ή σοβαρού βαθμού συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών και στις δύο ομάδες, ενώ ο αριθμός των ληφθέντων ωαρίων ή των ωαρίων που γονιμοποιήθηκαν, των καλής ποιότητας εμβρύων τρίτης ημέρας, των βλαστοκύστεων που αναπτύχθηκαν και καταψύχθηκαν ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες. Παρόμοια ήταν τα ποσοστά κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αποβολής, πολύδυμης κύησης. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών, μετά τον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, καθώς και στα αθροιστικά ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών ανάμεσα στα δύο πρωτόκολλα. Η ηλικία κύησης κατά την γέννηση, το σωματικό βάρος γέννησης, τα ποσοστά πρόωρου τοκετού, παθολογίας κύησης, όπως σακχαρώδης διαβήτης κύησης και υπέρταση κύησης, συγγενών ανωμαλιών των νεογνών, δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η ηλικία της γυναίκας και η διάρκεια της υπό-γονιμότητας ήταν οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες που επηρέαζαν τα ποσοστά γέννησης ζώντων νεογνών στον πρώτο κατεψυγμένο κύκλο έμβρυο-μεταφοράς, μετά από ανάλυση παλινδρόμησης όλων των πιθανών συγχυτικών παραγόντων. Οι Tu X και συνεργάτες σε μια αναδρομική κοόρτια μελέτη συνέκριναν τα αναπαραγωγικά αποτελέσματα, σε γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας, με χαμηλές ωοθηκικές εφεδρείες, μετά τον πρώτο τους IVF/ICSI κύκλο, ανάμεσα στο πρωτόκολλο της προγεστερόνης και το ήπιο πρωτόκολλο διέγερσης με κιτρική κλομιφαίνη και χαμηλότερη δόση γοναδοτροπίνης. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στο ποσοστό εμφύτευσης, κλινικής εγκυμοσύνης, εξελισσόμενης κλινικής εγκυμοσύνης, αυτόματης έκτρωσης, ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών και αθροιστικού ποσοστού γέννησης ζώντων νεογνών.","The implementation of the progesterone-induced ovarian stimulation protocol was an important and revolutionary addition to the field of Assisted Reproduction and Assisted Reproduction protocols. Recent meta-analysis involving comparison with various ovarian stimulation protocols demonstrated a superiority of the ovarian stimulation protocol, with concomitant administration of progesterone, in inhibiting luteinizing hormone (LH) releasing peak, particularly in women with expected low ovarian response (DOR). Also, more MII eggs were obtained than the sub-groups with expected low and normal ovarian response. There was no statistically significant difference in the rates of development of euploid embryos, clinical pregnancy and live births. A reduced rate of hyperstimulation syndrome was also observed compared to conventional ovarian stimulation protocols in women with polycystic ovary syndrome (PCOS). Kuang and colleagues were the first to highlight the clinical utility of the progesterone-co-administered ovarian stimulation protocol and compared it to the short agonist protocol in a prospective control study. For the first time in the history of Assisted Reproduction, satisfactory suppression of the LH release peak was observed with this protocol, a higher number of eggs obtained with the progesterone protocol, no statistically significant differences were observed in embryological parameters, live birth rates and cumulative birth rates, neonatal birth weight and any complications and adverse events, such as ovarian hyperstimulation syndrome and congenital neonatal abnormalities. Zhu and colleagues in a retrospective control study similarly compared the progesterone protocol with that of the short agonist and found comparable clinical results while there was a predominance of the progesterone protocol in the formation of live embryos, better quality third-day embryos, while the total dose of gonadotropin administered was comparatively reduced. Wang and colleagues in a randomized study comparing the two protocols in women with polycystic ovary syndrome (PCOS) showed that the total dose of gonadotropins administered in the progesterone protocol was higher, but an important finding was also that the rate of continuing clinical pregnancy per embryo transfer was higher in the progesterone protocol than in the short agonist protocol. In terms of comparing the progesterone protocol with the long agonist protocol in expected poor responders of advanced reproductive age, Chen and colleagues showed that the percentage of useful eggs and the percentage of good embryo quality were higher in the progesterone protocol, and this finding was statistically significant. Xu and colleagues compared the τwo protocols in women with expected normal ovarian response in a retrospective cohort study and found that the total dose as well as duration of gonadotropin administration were reduced in the progesterone protocol compared to the long protocol. Also a statistically significant finding was that luteal hormone (LH) levels were significantly higher on the day of triggering in the progesterone protocol than in the long protocol, the number of eggs retrieved with the progesterone protocol was smaller than in the long protocol, the progesterone protocol had a lower rate of ovarian hyperstimulation syndrome than in the long ovarian stimulation protocol. There was no statistically significant difference between the two protocols in terms of clinical pregnancy and first trimester miscarriage rate. In terms of comparing the progesterone protocol with the ultra-long ovarian stimulation protocol, Yang and colleagues conducted a cohort observational study in women with endometrioma, and statistically significant findings were that lower implantation rates were observed in the progesterone protocol, clinical pregnancy, evolving clinical pregnancy, and live birth relative to the ultra-long protocol, while the second-trimester miscarriage rate was higher. Regarding the comparison of the progesterone protocol with the antagonist's protocol, Wang and colleagues performed a meta-analysis that included both randomized and non-randomized control studies, and in the findings there was no statistically significant difference in the birth rate of live newborns, and this was confirmed in the analysis of subgroups with different ovarian reserves. In terms of the incidence of ovarian hyperstimulation syndrome in five studies involving women with high ovarian reserves (HOR), a lower incidence on progesterone protocol was observed than in the control group, and this difference was statistically significant. The duration and total dose of gonadotropin administration were higher in the progesterone protocol in the sub-group with high ovarian reserves (HOR). Endometrial thickness was thinner in the progesterone protocol than in the antagonist protocol in the subgroup with low ovarian reserves (DOR). In the progesterone protocol, statistically significantly more mature embryos were observed in the sub-group with normal ovarian reserves (NOR) but not in the other sub-groups. No statistically significant differences were observed with regard to other parameters including implantation rate, clinical attainment rate, ongoing clinical pregnancy and live birth rate. In a retrospective cohort study conducted by Zhou and colleagues, which involved the comparison of the progesterone protocol with the antagonist's protocol and included all three sub-groups with different ovarian reserves (NOR,POR,PCOS) it was observed that the duration of stimulation, the number of eggs obtained, the number and percentage of good quality blastocysts, the cumulative live newborn birth rate was higher in the antagonist protocol in (NOR) women. In women with high ovarian reserves (HOR) the stimulation time and the number of eggs obtained were similarly higher in the antagonist's protocol, while blastocyst quality was better in the antagonist's protocol. The cumulative live newborn birth rate tended to be higher in the antagonist's protocol, but this correlation was not statistically significant. For women with low ovarian reserves (POR), the cumulative live birth rate was comparable between the progesterone protocol and the antagonist protocol. Cai H and colleagues conducted a randomized non-inferiority study to answer the question: is the birth rate of live newborns per woman with the progesterone protocol non-inferior to that of the antagonist in expected poor responders undergoing embryo freezing cycles in Assisted Reproduction? The birth rate of live newborns per woman was lower on the progesterone protocol, but the difference did not meet the criterion of non-inferiority, just as the parameters concerning eggs and embryos also did not have statistically significant differences between them. The antagonist protocol appeared to outperform and be preferable to the progesterone protocol in the live newborn birth rate in the expected poor responders. Chen and colleagues focused on a randomized study involving women with high ovarian reserves and observed that estradiol and LH levels were higher on the day of triggering in the progesterone protocol, and this difference was statistically significant. Endometrial thickness on the day of triggering was reduced in the progesterone protocol group compared to the antagonist protocol group, and this difference was also statistically significant. No cases of moderate or severe ovarian hyperstimulation syndrome were observed in either group, while the number of eggs obtained or fertilized, good quality third-day embryos, blastocysts developed and frozen were similar in the two groups. Similar were the rates of clinical pregnancy, progressing clinical pregnancy, miscarriage, multiple pregnancies. There was no statistically significant difference in live newborn birth rates after the first frozen embryo-transfer cycle, as well as in cumulative live newborn birth rates between the two protocols. Gestational age at birth, birth body weight, rates of preterm birth, gestational pathology, such as gestational diabetes mellitus and gestational hypertension, congenital abnormalities of the newborns, did not show statistically significant differences between the two groups. The woman's age and the duration of infertility were the only determinants that influenced the birth rates of live newborns in the first frozen embryo-transfer cycle, after a regression analysis of all possible confounding factors. Tu X and colleagues in a retrospective cohort study compared reproductive outcomes, in women of advanced reproductive age, with low ovarian reserves, after their first IVF/ICSI cycle, between the progesterone protocol and the mild stimulation protocol with clomiphene citrate and a lower dose of gonadotropin. No statistically significant differences were observed in the implantation rate, clinical pregnancy rate, evolving clinical pregnancy rate, spontaneous abortion, live newborn birth rate, and cumulative live newborn birth rate."],"dc:identifier":["uoadl:5456772","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456772"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ενδιαφέρων χαρακτήρας του πρωτοκόλλου διέγερσης ωοθηκών με προετοιμασία προγεστερόνης στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:56Z"}