{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456955"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456955","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική αξιολόγηση προετοιμασίας κυτταρικών δειγμάτων για τη μελέτη της ενδοκυττάριας έκθεσης αποδομητών της πρωτεΐνης MYC και της αντίστοιχης φαρμακοδυναμικής απόκρισης","abstract":"Η φαρμακολογική δράση μικρομοριακών ενώσεων με ενδοκυττάριους στόχους εξαρτάται από την ικανότητά τους να φθάνουν στο εσωτερικό του κυττάρου και να προκαλούν την επιθυμητή απόκριση στον μοριακό στόχο. Η προετοιμασία του κυτταρικού δείγματος αποτελεί κρίσιμο στάδιο της διαδικασίας αυτής, καθώς μπορεί να επηρεάσει τόσο την ποσοτικοποίηση μικρομοριακών αναλυτών όσο και τη δυνατότητα αξιοποίησης του ίδιου δείγματος σε πρωτεϊνικές ή άλλες μοριακές αναλύσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση διαφορετικών στρατηγικών προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος και η επιλογή των καταλληλότερων για μια περισσότερο ολοκληρωμένη αξιολόγηση της φαρμακολογικής απόκρισης σε κυτταρικό επίπεδο. Ως πειραματικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα ανθρώπινου καρκίνου του προστάτη (PC3) και ως πρότυπη υπό μελέτη ένωση ο αποδομητής της πρωτεΐνης MYC, MYCi361. Συγκρίθηκαν τρεις διαφορετικές στρατηγικές προετοιμασίας: ενζυμική αποκόλληση με τρυψίνη και αιθυλενοδιαμινοτετραοξικό οξύ (Trypsin EDTA) και συλλογή κυτταρικού ιζήματος με επακόλουθη λύση σε ρυθμιστικό διάλυμα ραδιοανοσοκατακρήμνισης (Radio-Immunoprecipitation Assay, RIPA), άμεση εκχύλιση με μεθανόλη/νερό (MeOH/H₂O) και επακόλουθη ανασύσταση σε RIPA, και άμεση εκχύλιση με ακετονιτρίλιο/νερό (ACN/H₂O). Παράλληλα, αναπτύχθηκε σύντομη ισοκρατική χρωματογραφική μέθοδος υγρής χρωματογραφίας συζευγμένης με διαδοχική φασματομετρία μαζών (LC-MS/MS) για τον ποσοτικό προσδιορισμό του MYCi361. Η ενδοκυττάρια έκθεση αξιολογήθηκε σε διαδοχικούς χρόνους επώασης, ενώ η φαρμακοδυναμική απόκριση προσδιορίστηκε μέσω της ανάλυσης των επιπέδων της MYC με Western blot. Επιπλέον, επιλεγμένα πρωτόκολλα εφαρμόστηκαν σε μία αντιπροσωπευτική ένωση χίμαιρας στόχευσης πρωτεόλυσης (Proteolysis-Targeting Chimera, PROTAC) ως δεύτερο μικρομοριακό αναλύτη. Συμπληρωματικά, διερευνήθηκε η δυνατότητα στοχευμένου προσδιορισμού της MYC με ανάλυση LC-MS/MS σε λειτουργία παρακολούθησης πολλαπλών αντιδράσεων (MRM) (LC-MRM/MS) μέσω χαρακτηριστικών πρωτεοτυπικών πεπτιδίων. Και τα τρία πρωτόκολλα κατέγραψαν προοδευτική αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης του MYCi361 με τον χρόνο και, παρά τις ποσοτικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, διατήρησαν την ίδια βασική βιολογική τάση. Το Πρωτόκολλο Γ απέδωσε υψηλότερες προσδιοριζόμενες τιμές στο τελικό χρονικό σημείο, ενώ η συνολική έκθεση κατά τη διάρκεια του πειράματος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών προσεγγίσεων. Αντίστοιχα, η ανάλυση με Western blot έδειξε χαμηλότερη σχετική έκφραση της MYC μετά τη χορήγηση του MYCi361 και με τα τρία πρωτόκολλα, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η συνολική αξιολόγηση ανέδειξε διαφορετικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση, τα οποία σχετίζονταν με τον τρόπο συλλογής και επεξεργασίας του κυτταρικού υλικού και με τη συμβατότητα του τελικού δείγματος με διαφορετικές επακόλουθες αναλύσεις. Το Πρωτόκολλο Γ ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στη μικρομοριακή εκχύλιση, ενώ τα Πρωτόκολλα Α και Β παρουσίασαν ευρύτερη δυνατότητα συνδυαστικής αξιοποίησης. Η εφαρμογή των Α και Β στην αντιπροσωπευτική ένωση PROTAC κατέδειξε επίσης χρονικά εξαρτώμενη αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης, παρέχοντας μια πρώτη ένδειξη εφαρμοσιμότητας των δύο στρατηγικών και σε διαφορετικό μικρομοριακό αναλύτη. Στη στοχευμένη ανάλυση με LC-MRM/MS τα επιλεγμένα πεπτίδια παρουσίασαν ικανοποιητική γραμμική αναλυτική απόκριση και το DQIPELENNEK ανιχνεύθηκε σε δείγματα εμπλουτισμένα με ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη MYC με ετικέτα ιστιδίνης (His-MYC). Ωστόσο, η ενδογενής MYC δεν ανιχνεύθηκε αξιόπιστα στα μη εμπλουτισμένα κυτταρικά δείγματα. Συνολικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην απόδοση ως προς έναν επιμέρους αναλύτη, αλλά και στη δυνατότητα υποστήριξης πολλαπλών και συμπληρωματικών αναλυτικών εφαρμογών. Τα Πρωτόκολλα Α και Β αναδείχθηκαν ως οι περισσότερο ευέλικτες στρατηγικές για περαιτέρω ανάπτυξη προς μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της κυτταρικής φαρμακολογικής απόκρισης, με δυνατότητα συνδυασμού δεδομένων ενδοκυττάριας έκθεσης, πρωτεϊνικής απόκρισης και πρόσθετων μοριακών δεικτών.","abstract_html":"Η φαρμακολογική δράση μικρομοριακών ενώσεων με ενδοκυττάριους στόχους εξαρτάται από την ικανότητά τους να φθάνουν στο εσωτερικό του κυττάρου και να προκαλούν την επιθυμητή απόκριση στον μοριακό στόχο. Η προετοιμασία του κυτταρικού δείγματος αποτελεί κρίσιμο στάδιο της διαδικασίας αυτής, καθώς μπορεί να επηρεάσει τόσο την ποσοτικοποίηση μικρομοριακών αναλυτών όσο και τη δυνατότητα αξιοποίησης του ίδιου δείγματος σε πρωτεϊνικές ή άλλες μοριακές αναλύσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση διαφορετικών στρατηγικών προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος και η επιλογή των καταλληλότερων για μια περισσότερο ολοκληρωμένη αξιολόγηση της φαρμακολογικής απόκρισης σε κυτταρικό επίπεδο. Ως πειραματικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα ανθρώπινου καρκίνου του προστάτη (PC3) και ως πρότυπη υπό μελέτη ένωση ο αποδομητής της πρωτεΐνης MYC, MYCi361. Συγκρίθηκαν τρεις διαφορετικές στρατηγικές προετοιμασίας: ενζυμική αποκόλληση με τρυψίνη και αιθυλενοδιαμινοτετραοξικό οξύ (Trypsin EDTA) και συλλογή κυτταρικού ιζήματος με επακόλουθη λύση σε ρυθμιστικό διάλυμα ραδιοανοσοκατακρήμνισης (Radio-Immunoprecipitation Assay, RIPA), άμεση εκχύλιση με μεθανόλη/νερό (MeOH/H₂O) και επακόλουθη ανασύσταση σε RIPA, και άμεση εκχύλιση με ακετονιτρίλιο/νερό (ACN/H₂O). Παράλληλα, αναπτύχθηκε σύντομη ισοκρατική χρωματογραφική μέθοδος υγρής χρωματογραφίας συζευγμένης με διαδοχική φασματομετρία μαζών (LC-MS/MS) για τον ποσοτικό προσδιορισμό του MYCi361. Η ενδοκυττάρια έκθεση αξιολογήθηκε σε διαδοχικούς χρόνους επώασης, ενώ η φαρμακοδυναμική απόκριση προσδιορίστηκε μέσω της ανάλυσης των επιπέδων της MYC με Western blot. Επιπλέον, επιλεγμένα πρωτόκολλα εφαρμόστηκαν σε μία αντιπροσωπευτική ένωση χίμαιρας στόχευσης πρωτεόλυσης (Proteolysis-Targeting Chimera, PROTAC) ως δεύτερο μικρομοριακό αναλύτη. Συμπληρωματικά, διερευνήθηκε η δυνατότητα στοχευμένου προσδιορισμού της MYC με ανάλυση LC-MS/MS σε λειτουργία παρακολούθησης πολλαπλών αντιδράσεων (MRM) (LC-MRM/MS) μέσω χαρακτηριστικών πρωτεοτυπικών πεπτιδίων. Και τα τρία πρωτόκολλα κατέγραψαν προοδευτική αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης του MYCi361 με τον χρόνο και, παρά τις ποσοτικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, διατήρησαν την ίδια βασική βιολογική τάση. Το Πρωτόκολλο Γ απέδωσε υψηλότερες προσδιοριζόμενες τιμές στο τελικό χρονικό σημείο, ενώ η συνολική έκθεση κατά τη διάρκεια του πειράματος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών προσεγγίσεων. Αντίστοιχα, η ανάλυση με Western blot έδειξε χαμηλότερη σχετική έκφραση της MYC μετά τη χορήγηση του MYCi361 και με τα τρία πρωτόκολλα, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η συνολική αξιολόγηση ανέδειξε διαφορετικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση, τα οποία σχετίζονταν με τον τρόπο συλλογής και επεξεργασίας του κυτταρικού υλικού και με τη συμβατότητα του τελικού δείγματος με διαφορετικές επακόλουθες αναλύσεις. Το Πρωτόκολλο Γ ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στη μικρομοριακή εκχύλιση, ενώ τα Πρωτόκολλα Α και Β παρουσίασαν ευρύτερη δυνατότητα συνδυαστικής αξιοποίησης. Η εφαρμογή των Α και Β στην αντιπροσωπευτική ένωση PROTAC κατέδειξε επίσης χρονικά εξαρτώμενη αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης, παρέχοντας μια πρώτη ένδειξη εφαρμοσιμότητας των δύο στρατηγικών και σε διαφορετικό μικρομοριακό αναλύτη. Στη στοχευμένη ανάλυση με LC-MRM/MS τα επιλεγμένα πεπτίδια παρουσίασαν ικανοποιητική γραμμική αναλυτική απόκριση και το DQIPELENNEK ανιχνεύθηκε σε δείγματα εμπλουτισμένα με ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη MYC με ετικέτα ιστιδίνης (His-MYC). Ωστόσο, η ενδογενής MYC δεν ανιχνεύθηκε αξιόπιστα στα μη εμπλουτισμένα κυτταρικά δείγματα. Συνολικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην απόδοση ως προς έναν επιμέρους αναλύτη, αλλά και στη δυνατότητα υποστήριξης πολλαπλών και συμπληρωματικών αναλυτικών εφαρμογών. Τα Πρωτόκολλα Α και Β αναδείχθηκαν ως οι περισσότερο ευέλικτες στρατηγικές για περαιτέρω ανάπτυξη προς μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της κυτταρικής φαρμακολογικής απόκρισης, με δυνατότητα συνδυασμού δεδομένων ενδοκυττάριας έκθεσης, πρωτεϊνικής απόκρισης και πρόσθετων μοριακών δεικτών.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ ΑΝΤΩΝΙΑ","KOUNELAKI ANTONIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456955"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456955","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456955","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456955","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456955","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ ΑΝΤΩΝΙΑ","KOUNELAKI ANTONIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456955","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456955"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η φαρμακολογική δράση μικρομοριακών ενώσεων με ενδοκυττάριους στόχους εξαρτάται από την ικανότητά τους να φθάνουν στο εσωτερικό του κυττάρου και να προκαλούν την επιθυμητή απόκριση στον μοριακό στόχο. Η προετοιμασία του κυτταρικού δείγματος αποτελεί κρίσιμο στάδιο της διαδικασίας αυτής, καθώς μπορεί να επηρεάσει τόσο την ποσοτικοποίηση μικρομοριακών αναλυτών όσο και τη δυνατότητα αξιοποίησης του ίδιου δείγματος σε πρωτεϊνικές ή άλλες μοριακές αναλύσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση διαφορετικών στρατηγικών προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος και η επιλογή των καταλληλότερων για μια περισσότερο ολοκληρωμένη αξιολόγηση της φαρμακολογικής απόκρισης σε κυτταρικό επίπεδο. Ως πειραματικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα ανθρώπινου καρκίνου του προστάτη (PC3) και ως πρότυπη υπό μελέτη ένωση ο αποδομητής της πρωτεΐνης MYC, MYCi361. Συγκρίθηκαν τρεις διαφορετικές στρατηγικές προετοιμασίας: ενζυμική αποκόλληση με τρυψίνη και αιθυλενοδιαμινοτετραοξικό οξύ (Trypsin EDTA) και συλλογή κυτταρικού ιζήματος με επακόλουθη λύση σε ρυθμιστικό διάλυμα ραδιοανοσοκατακρήμνισης (Radio-Immunoprecipitation Assay, RIPA), άμεση εκχύλιση με μεθανόλη/νερό (MeOH/H₂O) και επακόλουθη ανασύσταση σε RIPA, και άμεση εκχύλιση με ακετονιτρίλιο/νερό (ACN/H₂O). Παράλληλα, αναπτύχθηκε σύντομη ισοκρατική χρωματογραφική μέθοδος υγρής χρωματογραφίας συζευγμένης με διαδοχική φασματομετρία μαζών (LC-MS/MS) για τον ποσοτικό προσδιορισμό του MYCi361. Η ενδοκυττάρια έκθεση αξιολογήθηκε σε διαδοχικούς χρόνους επώασης, ενώ η φαρμακοδυναμική απόκριση προσδιορίστηκε μέσω της ανάλυσης των επιπέδων της MYC με Western blot. Επιπλέον, επιλεγμένα πρωτόκολλα εφαρμόστηκαν σε μία αντιπροσωπευτική ένωση χίμαιρας στόχευσης πρωτεόλυσης (Proteolysis-Targeting Chimera, PROTAC) ως δεύτερο μικρομοριακό αναλύτη. Συμπληρωματικά, διερευνήθηκε η δυνατότητα στοχευμένου προσδιορισμού της MYC με ανάλυση LC-MS/MS σε λειτουργία παρακολούθησης πολλαπλών αντιδράσεων (MRM) (LC-MRM/MS) μέσω χαρακτηριστικών πρωτεοτυπικών πεπτιδίων. Και τα τρία πρωτόκολλα κατέγραψαν προοδευτική αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης του MYCi361 με τον χρόνο και, παρά τις ποσοτικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, διατήρησαν την ίδια βασική βιολογική τάση. Το Πρωτόκολλο Γ απέδωσε υψηλότερες προσδιοριζόμενες τιμές στο τελικό χρονικό σημείο, ενώ η συνολική έκθεση κατά τη διάρκεια του πειράματος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών προσεγγίσεων. Αντίστοιχα, η ανάλυση με Western blot έδειξε χαμηλότερη σχετική έκφραση της MYC μετά τη χορήγηση του MYCi361 και με τα τρία πρωτόκολλα, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η συνολική αξιολόγηση ανέδειξε διαφορετικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση, τα οποία σχετίζονταν με τον τρόπο συλλογής και επεξεργασίας του κυτταρικού υλικού και με τη συμβατότητα του τελικού δείγματος με διαφορετικές επακόλουθες αναλύσεις. Το Πρωτόκολλο Γ ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στη μικρομοριακή εκχύλιση, ενώ τα Πρωτόκολλα Α και Β παρουσίασαν ευρύτερη δυνατότητα συνδυαστικής αξιοποίησης. Η εφαρμογή των Α και Β στην αντιπροσωπευτική ένωση PROTAC κατέδειξε επίσης χρονικά εξαρτώμενη αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης, παρέχοντας μια πρώτη ένδειξη εφαρμοσιμότητας των δύο στρατηγικών και σε διαφορετικό μικρομοριακό αναλύτη. Στη στοχευμένη ανάλυση με LC-MRM/MS τα επιλεγμένα πεπτίδια παρουσίασαν ικανοποιητική γραμμική αναλυτική απόκριση και το DQIPELENNEK ανιχνεύθηκε σε δείγματα εμπλουτισμένα με ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη MYC με ετικέτα ιστιδίνης (His-MYC). Ωστόσο, η ενδογενής MYC δεν ανιχνεύθηκε αξιόπιστα στα μη εμπλουτισμένα κυτταρικά δείγματα. Συνολικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην απόδοση ως προς έναν επιμέρους αναλύτη, αλλά και στη δυνατότητα υποστήριξης πολλαπλών και συμπληρωματικών αναλυτικών εφαρμογών. Τα Πρωτόκολλα Α και Β αναδείχθηκαν ως οι περισσότερο ευέλικτες στρατηγικές για περαιτέρω ανάπτυξη προς μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της κυτταρικής φαρμακολογικής απόκρισης, με δυνατότητα συνδυασμού δεδομένων ενδοκυττάριας έκθεσης, πρωτεϊνικής απόκρισης και πρόσθετων μοριακών δεικτών.","The pharmacological activity of small molecules acting on intracellular targets depends on their ability to reach the intracellular environment and elicit the desired response at the molecular target. Cellular sample preparation therefore represents a critical step in this process, as it may affect both the quantification of small-molecule analytes and the ability to use the same sample for protein-based or other molecular analyses. The aim of the present study was to comparatively evaluate different cellular sample-preparation strategies and to identify the most suitable approaches for a more comprehensive assessment of pharmacological response at the cellular level. Human prostate cancer PC3 cells were used as the experimental model, while MYCi361, a small-molecule degrader of the MYC protein, was selected as the model compound. Three different sample-preparation strategies were compared: enzymatic detachment with trypsin-ethylenediaminetetraacetic acid (Trypsin-EDTA) followed by collection of a cellular pellet and subsequent lysis in Radio-Immunoprecipitation Assay (RIPA) buffer, direct extraction with methanol/water (MeOH/H₂O) followed by reconstitution in RIPA buffer, and direct extraction with acetonitrile/water (ACN/H₂O). In parallel, a short isocratic liquid chromatography-tandem mass spectrometry (LC-MS/MS) method was developed for the quantitative determination of MYCi361. Intracellular exposure was assessed at successive incubation time points, while the pharmacodynamic response was evaluated by analysis of MYC protein levels using Western blot. In addition, selected protocols were applied to a representative proteolysis-targeting chimera (PROTAC) compound as a second small molecule analyte. The feasibility of targeted MYC determination by LC-MS/MS in multiple reaction monitoring (MRM) mode using characteristic proteotypic peptides was also investigated. All three protocols showed a progressive time-dependent increase in MYCi361 cellular uptake and, despite quantitative differences among them, preserved the same overall biological trend. Protocol C yielded higher measured values at the final time point, whereas overall exposure throughout the experiment did not differ significantly among the three strategies. Similarly, Western blot analysis showed lower relative MYC expression following MYCi361 treatment with all three protocols, with no statistically significant differences among them. The overall evaluation revealed distinct advantages for each approach, related to both the method of cell collection and processing and the compatibility of the final sample with different downstream analytical applications. Protocol C was more strongly oriented toward small-molecule extraction, whereas Protocols A and B showed broader potential for combined use in different analytical applications. Application of Protocols A and B to the representative PROTAC compound also demonstrated a time-dependent increase in cellular uptake, providing an initial indication that both strategies can be applied to a different small-molecule analyte. In targeted LC- MRM/MS analysis, the selected peptides displayed satisfactory linear analytical responses, and DQIPELENNEK was detected in samples enriched with recombinant His-tagged MYC protein (His-MYC). However, endogenous MYC could not be reliably detected in non-enriched cellular samples. Overall, the results indicate that selection of an appropriate cellular sample preparation protocol should not be based solely on performance for a single analyte, but also on its ability to support multiple and complementary analytical applications. Protocols A and B emerged as the most versatile strategies for further development toward an integrated assessment of cellular pharmacological response, with the potential to combine information on intracellular exposure, protein response, and additional molecular readouts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική αξιολόγηση προετοιμασίας κυτταρικών δειγμάτων για τη μελέτη της ενδοκυττάριας έκθεσης αποδομητών της πρωτεΐνης MYC και της αντίστοιχης φαρμακοδυναμικής απόκρισης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ ΑΝΤΩΝΙΑ","KOUNELAKI ANTONIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η φαρμακολογική δράση μικρομοριακών ενώσεων με ενδοκυττάριους στόχους εξαρτάται από την ικανότητά τους να φθάνουν στο εσωτερικό του κυττάρου και να προκαλούν την επιθυμητή απόκριση στον μοριακό στόχο. Η προετοιμασία του κυτταρικού δείγματος αποτελεί κρίσιμο στάδιο της διαδικασίας αυτής, καθώς μπορεί να επηρεάσει τόσο την ποσοτικοποίηση μικρομοριακών αναλυτών όσο και τη δυνατότητα αξιοποίησης του ίδιου δείγματος σε πρωτεϊνικές ή άλλες μοριακές αναλύσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συγκριτική αξιολόγηση διαφορετικών στρατηγικών προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος και η επιλογή των καταλληλότερων για μια περισσότερο ολοκληρωμένη αξιολόγηση της φαρμακολογικής απόκρισης σε κυτταρικό επίπεδο. Ως πειραματικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα ανθρώπινου καρκίνου του προστάτη (PC3) και ως πρότυπη υπό μελέτη ένωση ο αποδομητής της πρωτεΐνης MYC, MYCi361. Συγκρίθηκαν τρεις διαφορετικές στρατηγικές προετοιμασίας: ενζυμική αποκόλληση με τρυψίνη και αιθυλενοδιαμινοτετραοξικό οξύ (Trypsin EDTA) και συλλογή κυτταρικού ιζήματος με επακόλουθη λύση σε ρυθμιστικό διάλυμα ραδιοανοσοκατακρήμνισης (Radio-Immunoprecipitation Assay, RIPA), άμεση εκχύλιση με μεθανόλη/νερό (MeOH/H₂O) και επακόλουθη ανασύσταση σε RIPA, και άμεση εκχύλιση με ακετονιτρίλιο/νερό (ACN/H₂O). Παράλληλα, αναπτύχθηκε σύντομη ισοκρατική χρωματογραφική μέθοδος υγρής χρωματογραφίας συζευγμένης με διαδοχική φασματομετρία μαζών (LC-MS/MS) για τον ποσοτικό προσδιορισμό του MYCi361. Η ενδοκυττάρια έκθεση αξιολογήθηκε σε διαδοχικούς χρόνους επώασης, ενώ η φαρμακοδυναμική απόκριση προσδιορίστηκε μέσω της ανάλυσης των επιπέδων της MYC με Western blot. Επιπλέον, επιλεγμένα πρωτόκολλα εφαρμόστηκαν σε μία αντιπροσωπευτική ένωση χίμαιρας στόχευσης πρωτεόλυσης (Proteolysis-Targeting Chimera, PROTAC) ως δεύτερο μικρομοριακό αναλύτη. Συμπληρωματικά, διερευνήθηκε η δυνατότητα στοχευμένου προσδιορισμού της MYC με ανάλυση LC-MS/MS σε λειτουργία παρακολούθησης πολλαπλών αντιδράσεων (MRM) (LC-MRM/MS) μέσω χαρακτηριστικών πρωτεοτυπικών πεπτιδίων. Και τα τρία πρωτόκολλα κατέγραψαν προοδευτική αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης του MYCi361 με τον χρόνο και, παρά τις ποσοτικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, διατήρησαν την ίδια βασική βιολογική τάση. Το Πρωτόκολλο Γ απέδωσε υψηλότερες προσδιοριζόμενες τιμές στο τελικό χρονικό σημείο, ενώ η συνολική έκθεση κατά τη διάρκεια του πειράματος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών προσεγγίσεων. Αντίστοιχα, η ανάλυση με Western blot έδειξε χαμηλότερη σχετική έκφραση της MYC μετά τη χορήγηση του MYCi361 και με τα τρία πρωτόκολλα, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η συνολική αξιολόγηση ανέδειξε διαφορετικά πλεονεκτήματα για κάθε προσέγγιση, τα οποία σχετίζονταν με τον τρόπο συλλογής και επεξεργασίας του κυτταρικού υλικού και με τη συμβατότητα του τελικού δείγματος με διαφορετικές επακόλουθες αναλύσεις. Το Πρωτόκολλο Γ ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στη μικρομοριακή εκχύλιση, ενώ τα Πρωτόκολλα Α και Β παρουσίασαν ευρύτερη δυνατότητα συνδυαστικής αξιοποίησης. Η εφαρμογή των Α και Β στην αντιπροσωπευτική ένωση PROTAC κατέδειξε επίσης χρονικά εξαρτώμενη αύξηση της κυτταρικής πρόσληψης, παρέχοντας μια πρώτη ένδειξη εφαρμοσιμότητας των δύο στρατηγικών και σε διαφορετικό μικρομοριακό αναλύτη. Στη στοχευμένη ανάλυση με LC-MRM/MS τα επιλεγμένα πεπτίδια παρουσίασαν ικανοποιητική γραμμική αναλυτική απόκριση και το DQIPELENNEK ανιχνεύθηκε σε δείγματα εμπλουτισμένα με ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη MYC με ετικέτα ιστιδίνης (His-MYC). Ωστόσο, η ενδογενής MYC δεν ανιχνεύθηκε αξιόπιστα στα μη εμπλουτισμένα κυτταρικά δείγματα. Συνολικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η επιλογή του κατάλληλου πρωτοκόλλου προετοιμασίας κυτταρικού δείγματος δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην απόδοση ως προς έναν επιμέρους αναλύτη, αλλά και στη δυνατότητα υποστήριξης πολλαπλών και συμπληρωματικών αναλυτικών εφαρμογών. Τα Πρωτόκολλα Α και Β αναδείχθηκαν ως οι περισσότερο ευέλικτες στρατηγικές για περαιτέρω ανάπτυξη προς μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της κυτταρικής φαρμακολογικής απόκρισης, με δυνατότητα συνδυασμού δεδομένων ενδοκυττάριας έκθεσης, πρωτεϊνικής απόκρισης και πρόσθετων μοριακών δεικτών.","The pharmacological activity of small molecules acting on intracellular targets depends on their ability to reach the intracellular environment and elicit the desired response at the molecular target. Cellular sample preparation therefore represents a critical step in this process, as it may affect both the quantification of small-molecule analytes and the ability to use the same sample for protein-based or other molecular analyses. The aim of the present study was to comparatively evaluate different cellular sample-preparation strategies and to identify the most suitable approaches for a more comprehensive assessment of pharmacological response at the cellular level. Human prostate cancer PC3 cells were used as the experimental model, while MYCi361, a small-molecule degrader of the MYC protein, was selected as the model compound. Three different sample-preparation strategies were compared: enzymatic detachment with trypsin-ethylenediaminetetraacetic acid (Trypsin-EDTA) followed by collection of a cellular pellet and subsequent lysis in Radio-Immunoprecipitation Assay (RIPA) buffer, direct extraction with methanol/water (MeOH/H₂O) followed by reconstitution in RIPA buffer, and direct extraction with acetonitrile/water (ACN/H₂O). In parallel, a short isocratic liquid chromatography-tandem mass spectrometry (LC-MS/MS) method was developed for the quantitative determination of MYCi361. Intracellular exposure was assessed at successive incubation time points, while the pharmacodynamic response was evaluated by analysis of MYC protein levels using Western blot. In addition, selected protocols were applied to a representative proteolysis-targeting chimera (PROTAC) compound as a second small molecule analyte. The feasibility of targeted MYC determination by LC-MS/MS in multiple reaction monitoring (MRM) mode using characteristic proteotypic peptides was also investigated. All three protocols showed a progressive time-dependent increase in MYCi361 cellular uptake and, despite quantitative differences among them, preserved the same overall biological trend. Protocol C yielded higher measured values at the final time point, whereas overall exposure throughout the experiment did not differ significantly among the three strategies. Similarly, Western blot analysis showed lower relative MYC expression following MYCi361 treatment with all three protocols, with no statistically significant differences among them. The overall evaluation revealed distinct advantages for each approach, related to both the method of cell collection and processing and the compatibility of the final sample with different downstream analytical applications. Protocol C was more strongly oriented toward small-molecule extraction, whereas Protocols A and B showed broader potential for combined use in different analytical applications. Application of Protocols A and B to the representative PROTAC compound also demonstrated a time-dependent increase in cellular uptake, providing an initial indication that both strategies can be applied to a different small-molecule analyte. In targeted LC- MRM/MS analysis, the selected peptides displayed satisfactory linear analytical responses, and DQIPELENNEK was detected in samples enriched with recombinant His-tagged MYC protein (His-MYC). However, endogenous MYC could not be reliably detected in non-enriched cellular samples. Overall, the results indicate that selection of an appropriate cellular sample preparation protocol should not be based solely on performance for a single analyte, but also on its ability to support multiple and complementary analytical applications. Protocols A and B emerged as the most versatile strategies for further development toward an integrated assessment of cellular pharmacological response, with the potential to combine information on intracellular exposure, protein response, and additional molecular readouts."],"dc:identifier":["uoadl:5456955","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456955"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συγκριτική αξιολόγηση προετοιμασίας κυτταρικών δειγμάτων για τη μελέτη της ενδοκυττάριας έκθεσης αποδομητών της πρωτεΐνης MYC και της αντίστοιχης φαρμακοδυναμικής απόκρισης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z"}