{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456963"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5456963","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης για όγκους: Συγκριτική μελέτη χειρουργικών τεχνικών","abstract":"Στη μυοσκελετική ογκολογία, ένα σύνθετο πρόβλημα που συχνά καλείται να φέρει εις πέρας ο ορθοπεδικός χειρουργός, είναι η ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης λόγω όγκων. Το τμήμα αυτό της κνήμης είναι σημείο που συχνότατα απαντώνται όγκοι, με αποτέλεσμα η εύρεση νέων και αποτελεσματικών τεχνικών να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη. Επίσης η εγγύς κνήμη είναι ένα ανατομικό διαμέρισμα με επιπλέον δυσκολίες και περιορισμούς λόγω της άμεσης γειτνίασης με μείζονες νευραγγειακές δομές καθώς και της σχέσης με τον εκτατικό μηχανισμό λόγω της κατάφυσης του επιγονατιδικού συνδέσμου στο κνημιαίο κύρτωμα. Έχουν μελετηθεί τεχνικές οι οποίες αποκαθιστούν το οστικό έλλειμα, με τις μεγαπροθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών και ακολουθούν τα οστεοαρθρικά αλλομοσχεύματα και οι σύνθετες ανακατασκευές αλλομοσχεύματος-πρόθεσης. Αφού επιτευχθεί η οστική ανακατασκευή του ελλείματος, χώρα λαμβάνει αυτή του εκτατικού μηχανισμού, με τη χρήση του ήδη υπάρχοντος επιγονατιδικού τένοντα με άμεση συρραφή στις ανωτέρω δομές ή η χρήση συνθετικών υλικών ενίσχυσης. Να σημειωθεί επίσης ότι η χρήση βιολογικών παραγόντων και μοσχευμάτων είναι επίσης μέθοδοι που ολοένα εξελίσσονται και υπόσχονται ένα υπόστρωμα που θα ενσωματώνεται και θα λειτουργεί πιο αρμονικά τόσο στη λειτουργία, όσο και στη μακροχρόνια επιβίωση του εκτατικού μηχανισμού. Καθεμία από τις τεχνικές αυτές παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, χωρίς να έχει αποφανθεί η επιστημονική κοινότητα ποια τεχνική υπερτερεί έναντι κάποιας άλλης, με την εξατομικευμένη θεραπεία, εξετάζοντας κάθε ασθενή ξεχωριστά, να μοιάζει η ιδανική προσέγγιση.","abstract_html":"Στη μυοσκελετική ογκολογία, ένα σύνθετο πρόβλημα που συχνά καλείται να φέρει εις πέρας ο ορθοπεδικός χειρουργός, είναι η ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης λόγω όγκων. Το τμήμα αυτό της κνήμης είναι σημείο που συχνότατα απαντώνται όγκοι, με αποτέλεσμα η εύρεση νέων και αποτελεσματικών τεχνικών να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη. Επίσης η εγγύς κνήμη είναι ένα ανατομικό διαμέρισμα με επιπλέον δυσκολίες και περιορισμούς λόγω της άμεσης γειτνίασης με μείζονες νευραγγειακές δομές καθώς και της σχέσης με τον εκτατικό μηχανισμό λόγω της κατάφυσης του επιγονατιδικού συνδέσμου στο κνημιαίο κύρτωμα. Έχουν μελετηθεί τεχνικές οι οποίες αποκαθιστούν το οστικό έλλειμα, με τις μεγαπροθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών και ακολουθούν τα οστεοαρθρικά αλλομοσχεύματα και οι σύνθετες ανακατασκευές αλλομοσχεύματος-πρόθεσης. Αφού επιτευχθεί η οστική ανακατασκευή του ελλείματος, χώρα λαμβάνει αυτή του εκτατικού μηχανισμού, με τη χρήση του ήδη υπάρχοντος επιγονατιδικού τένοντα με άμεση συρραφή στις ανωτέρω δομές ή η χρήση συνθετικών υλικών ενίσχυσης. Να σημειωθεί επίσης ότι η χρήση βιολογικών παραγόντων και μοσχευμάτων είναι επίσης μέθοδοι που ολοένα εξελίσσονται και υπόσχονται ένα υπόστρωμα που θα ενσωματώνεται και θα λειτουργεί πιο αρμονικά τόσο στη λειτουργία, όσο και στη μακροχρόνια επιβίωση του εκτατικού μηχανισμού. Καθεμία από τις τεχνικές αυτές παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, χωρίς να έχει αποφανθεί η επιστημονική κοινότητα ποια τεχνική υπερτερεί έναντι κάποιας άλλης, με την εξατομικευμένη θεραπεία, εξετάζοντας κάθε ασθενή ξεχωριστά, να μοιάζει η ιδανική προσέγγιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Λέκος Ιάσων","Lekos Iason"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456963"],"render_values":[{"text":"uoadl:5456963","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456963","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456963","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5456963","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λέκος Ιάσων","Lekos Iason"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5456963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456963"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στη μυοσκελετική ογκολογία, ένα σύνθετο πρόβλημα που συχνά καλείται να φέρει εις πέρας ο ορθοπεδικός χειρουργός, είναι η ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης λόγω όγκων. Το τμήμα αυτό της κνήμης είναι σημείο που συχνότατα απαντώνται όγκοι, με αποτέλεσμα η εύρεση νέων και αποτελεσματικών τεχνικών να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη. Επίσης η εγγύς κνήμη είναι ένα ανατομικό διαμέρισμα με επιπλέον δυσκολίες και περιορισμούς λόγω της άμεσης γειτνίασης με μείζονες νευραγγειακές δομές καθώς και της σχέσης με τον εκτατικό μηχανισμό λόγω της κατάφυσης του επιγονατιδικού συνδέσμου στο κνημιαίο κύρτωμα. Έχουν μελετηθεί τεχνικές οι οποίες αποκαθιστούν το οστικό έλλειμα, με τις μεγαπροθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών και ακολουθούν τα οστεοαρθρικά αλλομοσχεύματα και οι σύνθετες ανακατασκευές αλλομοσχεύματος-πρόθεσης. Αφού επιτευχθεί η οστική ανακατασκευή του ελλείματος, χώρα λαμβάνει αυτή του εκτατικού μηχανισμού, με τη χρήση του ήδη υπάρχοντος επιγονατιδικού τένοντα με άμεση συρραφή στις ανωτέρω δομές ή η χρήση συνθετικών υλικών ενίσχυσης. Να σημειωθεί επίσης ότι η χρήση βιολογικών παραγόντων και μοσχευμάτων είναι επίσης μέθοδοι που ολοένα εξελίσσονται και υπόσχονται ένα υπόστρωμα που θα ενσωματώνεται και θα λειτουργεί πιο αρμονικά τόσο στη λειτουργία, όσο και στη μακροχρόνια επιβίωση του εκτατικού μηχανισμού. Καθεμία από τις τεχνικές αυτές παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, χωρίς να έχει αποφανθεί η επιστημονική κοινότητα ποια τεχνική υπερτερεί έναντι κάποιας άλλης, με την εξατομικευμένη θεραπεία, εξετάζοντας κάθε ασθενή ξεχωριστά, να μοιάζει η ιδανική προσέγγιση.","In musculoskeletal oncology, reconstruction of the knee extensor mechanism following proximal tibial resection for tumors represents a complex challenge for the orthopedic surgeon. The proximal tibia is a common site of bone tumors, making the development of new and effective reconstructive techniques increasingly important. Furthermore, the proximal tibia is an anatomically demanding region because of its close relationship with major neurovascular structures and its direct involvement in the extensor mechanism through the attachment of the patellar tendon to the tibial tubercle. Several techniques have been developed to reconstruct the osseous defect created after tumor resection. Megaprostheses represent the most commonly used method, followed by osteoarticular allografts and allograft-prosthetic composites. Once skeletal reconstruction has been achieved, restoration of the extensor mechanism is required. This can be performed using the remaining patellar tendon, with direct reattachment to the reconstructed proximal tibia, or with the addition of synthetic materials to reinforce the repair. Biological factors and grafts are also increasingly being investigated, as they may provide a biological scaffold capable of better integration with the surrounding tissues and potentially improve both the function and long-term survival of the reconstructed extensor mechanism. Each of these techniques has specific advantages and disadvantages, and there is currently no clear consensus regarding the superiority of one method over another. Therefore, an individualized approach, taking into consideration the characteristics and requirements of each patient, appears to be the most appropriate strategy for reconstruction of the knee extensor mechanism following proximal tibial tumor resection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης για όγκους: Συγκριτική μελέτη χειρουργικών τεχνικών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λέκος Ιάσων","Lekos Iason"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στη μυοσκελετική ογκολογία, ένα σύνθετο πρόβλημα που συχνά καλείται να φέρει εις πέρας ο ορθοπεδικός χειρουργός, είναι η ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης λόγω όγκων. Το τμήμα αυτό της κνήμης είναι σημείο που συχνότατα απαντώνται όγκοι, με αποτέλεσμα η εύρεση νέων και αποτελεσματικών τεχνικών να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη. Επίσης η εγγύς κνήμη είναι ένα ανατομικό διαμέρισμα με επιπλέον δυσκολίες και περιορισμούς λόγω της άμεσης γειτνίασης με μείζονες νευραγγειακές δομές καθώς και της σχέσης με τον εκτατικό μηχανισμό λόγω της κατάφυσης του επιγονατιδικού συνδέσμου στο κνημιαίο κύρτωμα. Έχουν μελετηθεί τεχνικές οι οποίες αποκαθιστούν το οστικό έλλειμα, με τις μεγαπροθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών και ακολουθούν τα οστεοαρθρικά αλλομοσχεύματα και οι σύνθετες ανακατασκευές αλλομοσχεύματος-πρόθεσης. Αφού επιτευχθεί η οστική ανακατασκευή του ελλείματος, χώρα λαμβάνει αυτή του εκτατικού μηχανισμού, με τη χρήση του ήδη υπάρχοντος επιγονατιδικού τένοντα με άμεση συρραφή στις ανωτέρω δομές ή η χρήση συνθετικών υλικών ενίσχυσης. Να σημειωθεί επίσης ότι η χρήση βιολογικών παραγόντων και μοσχευμάτων είναι επίσης μέθοδοι που ολοένα εξελίσσονται και υπόσχονται ένα υπόστρωμα που θα ενσωματώνεται και θα λειτουργεί πιο αρμονικά τόσο στη λειτουργία, όσο και στη μακροχρόνια επιβίωση του εκτατικού μηχανισμού. Καθεμία από τις τεχνικές αυτές παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, χωρίς να έχει αποφανθεί η επιστημονική κοινότητα ποια τεχνική υπερτερεί έναντι κάποιας άλλης, με την εξατομικευμένη θεραπεία, εξετάζοντας κάθε ασθενή ξεχωριστά, να μοιάζει η ιδανική προσέγγιση.","In musculoskeletal oncology, reconstruction of the knee extensor mechanism following proximal tibial resection for tumors represents a complex challenge for the orthopedic surgeon. The proximal tibia is a common site of bone tumors, making the development of new and effective reconstructive techniques increasingly important. Furthermore, the proximal tibia is an anatomically demanding region because of its close relationship with major neurovascular structures and its direct involvement in the extensor mechanism through the attachment of the patellar tendon to the tibial tubercle. Several techniques have been developed to reconstruct the osseous defect created after tumor resection. Megaprostheses represent the most commonly used method, followed by osteoarticular allografts and allograft-prosthetic composites. Once skeletal reconstruction has been achieved, restoration of the extensor mechanism is required. This can be performed using the remaining patellar tendon, with direct reattachment to the reconstructed proximal tibia, or with the addition of synthetic materials to reinforce the repair. Biological factors and grafts are also increasingly being investigated, as they may provide a biological scaffold capable of better integration with the surrounding tissues and potentially improve both the function and long-term survival of the reconstructed extensor mechanism. Each of these techniques has specific advantages and disadvantages, and there is currently no clear consensus regarding the superiority of one method over another. Therefore, an individualized approach, taking into consideration the characteristics and requirements of each patient, appears to be the most appropriate strategy for reconstruction of the knee extensor mechanism following proximal tibial tumor resection."],"dc:identifier":["uoadl:5456963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5456963"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανακατασκευή του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος μετά από αφαίρεση της εγγύς κνήμης για όγκους: Συγκριτική μελέτη χειρουργικών τεχνικών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z"}