{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5457007"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5457007","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά της λοίμωξης από αδενοϊό σε νοσηλευόμενα παιδιά σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας κατά την περίοδο 2022–2024","abstract":"Εισαγωγή: Η λοίμωξη από ανθρώπινο αδενοϊό (Human adenovirus, HAdV) αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία και δύναται να εκδηλωθεί με ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, από αυτοπεριοριζόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού έως σοβαρή νόσο με πολυσυστηματική προσβολή. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιδημιολογικά και κλινικά δεδομένα για τον HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιδημιολογικών, κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών της λοίμωξης από HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά τριτοβάθμιου παιδιατρικού νοσοκομείου. Μέθοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης στο τριτοβάθμιο νοσοκομείο ‘’Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού’’ κατά την περίοδο 2022-2024. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν παιδιά ηλικίας 0-16 ετών με επιβεβαιωμένη λοίμωξη HAdV με τουλάχιστον μία εργαστηριακή τεκμηρίωση. Η αναζήτηση των παιδιών με λοίμωξη από αδενοϊό έγινε από το αρχείου του μικροβιολογικού τμήματος, από εξετάσεις ανοσοχρωματογραφίας από δείγμα κοπράνων και αναπνευστικού, και μοριακού ελέγχου δείγματος αναπνευστικού. Συλλέχθηκαν δημογραφικά, κλινικά, εργαστηριακά και διαγνωστικά δεδομένα, καθώς και δεδομένα σχετικά με συλλοιμώξεις, επιπλοκές, θεραπευτική διαχείριση και κλινική έκβαση, στα οποία έγινε στατιστική ανάλυση. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν περιγραφικές και συγκριτικές αναλύσεις, καθώς και πολυπαραγοντική διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου. Αποτελέσματα: Κατά την περίοδο της μελέτης καταγράφηκαν 827 νοσηλευόμενα παιδιά με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη από HAdV μεταξύ 56.700 νοσηλευόμενων παιδιών νοσοκομείο Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η ενδονοσοκομειακή θετικότητα για λοίμωξη από αδενοϊό, ήταν 14,59 ανά 1.000 νοσηλευόμενα παιδιά (95% ΔΕ: 13,61–15,61) και αυξήθηκε από 6,43 ανά 1.000 το 2022 σε 20,77 ανά 1.000 το 2024 (p<0,001). Κατά την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε αύξηση της χρήσης μοριακού ελέγχου του αναπνευστικού. Από τα 827 περιστατικά, 548 παιδιά με διαθέσιμα δεδομένα από τους ιατρικούς φακέλους συμπεριλήφθηκαν στην κύρια αναλυτική ομάδα. Από αυτά, 311/548 (56,8%) ήταν άρρενα και η διάμεση ηλικία ήταν 2,0 έτη (IQR: 0,75–5,00), ενώ 406/548 (74,1%) ήταν ηλικίας <5 ετών. Υποκείμενο νόσημα καταγράφηκε σε 103/548 (18,8%) παιδιά. Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις κατά την εισαγωγή ήταν ο πυρετός 401/548 (73,2%), η μειωμένη σίτιση 348/548 (63,5%), η ρινίτιδα 192/548 (35,0%), ο βήχας 188/548 (34,3%) και οι διαρροϊκές κενώσεις 172/548 (31,4%), ενώ οι συχνότερες καταγεγραμμένες διαγνώσεις ήταν η οξεία μέση ωτίτιδα 85/548 (15,5%) και η πνευμονία 61/548 (11,1%). Οι συχνότερες επιπλοκές αφορούσαν το νευρικό σύστημα, με σπασμούς σε 36/548 (6,6%), status epilepticus σε 7/548 (1,3%) και μηνιγγίτιδα/εγκεφαλίτιδα σε 6/548 (1,1%), ενώ καταγράφηκαν σπανιότερα καρδιακές, ηπατικές και νεφρικές επιπλοκές. Τρεις ασθενείς (3/548, 0,5%) κατέληξαν. Αναπνευστική συλλοίμωξη καταγράφηκε σε 285/548 (52,0%) ασθενείς, με συχνότερο παθογόνο τον ρινοϊό/εντεροϊό, ο οποίος ανιχνεύθηκε σε 129/548 (23,5%). Η παρουσία αναπνευστικής συλλοίμωξης συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οξυγόνου: 74/285 (26,0%) έναντι 30/263 (11,4%), OR 2,72 (95% ΔΕ: 1,71–4,33, p<0,001), καθώς και με λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού: 68/285 (23,9%) έναντι 27/263 (10,3%), OR 2,74 (95% ΔΕ: 1,69–4,44, p<0,001). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η αναπνευστική ιογενής συλλοίμωξη παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την ανάγκη οξυγονοθεραπείας (aOR 2,18, 95% ΔΕ: 1,11–4,26). Αντιμικροβιακή αγωγή χορηγήθηκε σε 325/548 (59,3%) παιδιά, οξυγονοθεραπεία απαιτήθηκε σε 104/548 (19,0%), ενώ 25/548 (4,6%) νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και 80/548 (14,6%) είχαν διάρκεια νοσηλείας >7 ημερών. Η νοσηλεία σε ΜΕΘ συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μεγαλύτερη ηλικία, παρουσία υποκείμενου νοσήματος και αυξημένα επίπεδα CRP. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει σημαντική αύξηση της ενδονοσοκομειακής θετικότητας της λοίμωξης από HAdV μεταξύ των νοσηλευόμενων παιδιών κατά την περίοδο 2022–2024, παράλληλα με σημαντική αύξηση της χρήσης του μοριακού αναπνευστικού ελέγχου. Παρά την κυριαρχία εκδηλώσεων από το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό, παρατηρήθηκε ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και επιπλοκών. Η συχνή χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής και η συσχέτιση των αναπνευστικών συλλοιμώξεων με αυξημένη αναπνευστική επιβάρυνση υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της κλινικής διαχείρισης των νοσηλευόμενων παιδιών με ανίχνευση HAdV και την ανάγκη συστηματικής επιδημιολογικής και κλινικής επιτήρησης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η λοίμωξη από ανθρώπινο αδενοϊό (Human adenovirus, HAdV) αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία και δύναται να εκδηλωθεί με ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, από αυτοπεριοριζόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού έως σοβαρή νόσο με πολυσυστηματική προσβολή. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιδημιολογικά και κλινικά δεδομένα για τον HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιδημιολογικών, κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών της λοίμωξης από HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά τριτοβάθμιου παιδιατρικού νοσοκομείου. Μέθοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης στο τριτοβάθμιο νοσοκομείο ‘’Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού’’ κατά την περίοδο 2022-2024. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν παιδιά ηλικίας 0-16 ετών με επιβεβαιωμένη λοίμωξη HAdV με τουλάχιστον μία εργαστηριακή τεκμηρίωση. Η αναζήτηση των παιδιών με λοίμωξη από αδενοϊό έγινε από το αρχείου του μικροβιολογικού τμήματος, από εξετάσεις ανοσοχρωματογραφίας από δείγμα κοπράνων και αναπνευστικού, και μοριακού ελέγχου δείγματος αναπνευστικού. Συλλέχθηκαν δημογραφικά, κλινικά, εργαστηριακά και διαγνωστικά δεδομένα, καθώς και δεδομένα σχετικά με συλλοιμώξεις, επιπλοκές, θεραπευτική διαχείριση και κλινική έκβαση, στα οποία έγινε στατιστική ανάλυση. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν περιγραφικές και συγκριτικές αναλύσεις, καθώς και πολυπαραγοντική διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου. Αποτελέσματα: Κατά την περίοδο της μελέτης καταγράφηκαν 827 νοσηλευόμενα παιδιά με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη από HAdV μεταξύ 56.700 νοσηλευόμενων παιδιών νοσοκομείο Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η ενδονοσοκομειακή θετικότητα για λοίμωξη από αδενοϊό, ήταν 14,59 ανά 1.000 νοσηλευόμενα παιδιά (95% ΔΕ: 13,61–15,61) και αυξήθηκε από 6,43 ανά 1.000 το 2022 σε 20,77 ανά 1.000 το 2024 (p&lt;0,001). Κατά την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε αύξηση της χρήσης μοριακού ελέγχου του αναπνευστικού. Από τα 827 περιστατικά, 548 παιδιά με διαθέσιμα δεδομένα από τους ιατρικούς φακέλους συμπεριλήφθηκαν στην κύρια αναλυτική ομάδα. Από αυτά, 311/548 (56,8%) ήταν άρρενα και η διάμεση ηλικία ήταν 2,0 έτη (IQR: 0,75–5,00), ενώ 406/548 (74,1%) ήταν ηλικίας &lt;5 ετών. Υποκείμενο νόσημα καταγράφηκε σε 103/548 (18,8%) παιδιά. Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις κατά την εισαγωγή ήταν ο πυρετός 401/548 (73,2%), η μειωμένη σίτιση 348/548 (63,5%), η ρινίτιδα 192/548 (35,0%), ο βήχας 188/548 (34,3%) και οι διαρροϊκές κενώσεις 172/548 (31,4%), ενώ οι συχνότερες καταγεγραμμένες διαγνώσεις ήταν η οξεία μέση ωτίτιδα 85/548 (15,5%) και η πνευμονία 61/548 (11,1%). Οι συχνότερες επιπλοκές αφορούσαν το νευρικό σύστημα, με σπασμούς σε 36/548 (6,6%), status epilepticus σε 7/548 (1,3%) και μηνιγγίτιδα/εγκεφαλίτιδα σε 6/548 (1,1%), ενώ καταγράφηκαν σπανιότερα καρδιακές, ηπατικές και νεφρικές επιπλοκές. Τρεις ασθενείς (3/548, 0,5%) κατέληξαν. Αναπνευστική συλλοίμωξη καταγράφηκε σε 285/548 (52,0%) ασθενείς, με συχνότερο παθογόνο τον ρινοϊό/εντεροϊό, ο οποίος ανιχνεύθηκε σε 129/548 (23,5%). Η παρουσία αναπνευστικής συλλοίμωξης συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οξυγόνου: 74/285 (26,0%) έναντι 30/263 (11,4%), OR 2,72 (95% ΔΕ: 1,71–4,33, p&lt;0,001), καθώς και με λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού: 68/285 (23,9%) έναντι 27/263 (10,3%), OR 2,74 (95% ΔΕ: 1,69–4,44, p&lt;0,001). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η αναπνευστική ιογενής συλλοίμωξη παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την ανάγκη οξυγονοθεραπείας (aOR 2,18, 95% ΔΕ: 1,11–4,26). Αντιμικροβιακή αγωγή χορηγήθηκε σε 325/548 (59,3%) παιδιά, οξυγονοθεραπεία απαιτήθηκε σε 104/548 (19,0%), ενώ 25/548 (4,6%) νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και 80/548 (14,6%) είχαν διάρκεια νοσηλείας &gt;7 ημερών. Η νοσηλεία σε ΜΕΘ συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μεγαλύτερη ηλικία, παρουσία υποκείμενου νοσήματος και αυξημένα επίπεδα CRP. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει σημαντική αύξηση της ενδονοσοκομειακής θετικότητας της λοίμωξης από HAdV μεταξύ των νοσηλευόμενων παιδιών κατά την περίοδο 2022–2024, παράλληλα με σημαντική αύξηση της χρήσης του μοριακού αναπνευστικού ελέγχου. Παρά την κυριαρχία εκδηλώσεων από το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό, παρατηρήθηκε ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και επιπλοκών. Η συχνή χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής και η συσχέτιση των αναπνευστικών συλλοιμώξεων με αυξημένη αναπνευστική επιβάρυνση υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της κλινικής διαχείρισης των νοσηλευόμενων παιδιών με ανίχνευση HAdV και την ανάγκη συστηματικής επιδημιολογικής και κλινικής επιτήρησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπαδάκη Παρασκευή","Lampadaki Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5457007"],"render_values":[{"text":"uoadl:5457007","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5457007","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5457007","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5457007","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπαδάκη Παρασκευή","Lampadaki Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5457007","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5457007"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η λοίμωξη από ανθρώπινο αδενοϊό (Human adenovirus, HAdV) αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία και δύναται να εκδηλωθεί με ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, από αυτοπεριοριζόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού έως σοβαρή νόσο με πολυσυστηματική προσβολή. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιδημιολογικά και κλινικά δεδομένα για τον HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιδημιολογικών, κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών της λοίμωξης από HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά τριτοβάθμιου παιδιατρικού νοσοκομείου. Μέθοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης στο τριτοβάθμιο νοσοκομείο ‘’Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού’’ κατά την περίοδο 2022-2024. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν παιδιά ηλικίας 0-16 ετών με επιβεβαιωμένη λοίμωξη HAdV με τουλάχιστον μία εργαστηριακή τεκμηρίωση. Η αναζήτηση των παιδιών με λοίμωξη από αδενοϊό έγινε από το αρχείου του μικροβιολογικού τμήματος, από εξετάσεις ανοσοχρωματογραφίας από δείγμα κοπράνων και αναπνευστικού, και μοριακού ελέγχου δείγματος αναπνευστικού. Συλλέχθηκαν δημογραφικά, κλινικά, εργαστηριακά και διαγνωστικά δεδομένα, καθώς και δεδομένα σχετικά με συλλοιμώξεις, επιπλοκές, θεραπευτική διαχείριση και κλινική έκβαση, στα οποία έγινε στατιστική ανάλυση. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν περιγραφικές και συγκριτικές αναλύσεις, καθώς και πολυπαραγοντική διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου. Αποτελέσματα: Κατά την περίοδο της μελέτης καταγράφηκαν 827 νοσηλευόμενα παιδιά με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη από HAdV μεταξύ 56.700 νοσηλευόμενων παιδιών νοσοκομείο Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η ενδονοσοκομειακή θετικότητα για λοίμωξη από αδενοϊό, ήταν 14,59 ανά 1.000 νοσηλευόμενα παιδιά (95% ΔΕ: 13,61–15,61) και αυξήθηκε από 6,43 ανά 1.000 το 2022 σε 20,77 ανά 1.000 το 2024 (p<0,001). Κατά την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε αύξηση της χρήσης μοριακού ελέγχου του αναπνευστικού. Από τα 827 περιστατικά, 548 παιδιά με διαθέσιμα δεδομένα από τους ιατρικούς φακέλους συμπεριλήφθηκαν στην κύρια αναλυτική ομάδα. Από αυτά, 311/548 (56,8%) ήταν άρρενα και η διάμεση ηλικία ήταν 2,0 έτη (IQR: 0,75–5,00), ενώ 406/548 (74,1%) ήταν ηλικίας <5 ετών. Υποκείμενο νόσημα καταγράφηκε σε 103/548 (18,8%) παιδιά. Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις κατά την εισαγωγή ήταν ο πυρετός 401/548 (73,2%), η μειωμένη σίτιση 348/548 (63,5%), η ρινίτιδα 192/548 (35,0%), ο βήχας 188/548 (34,3%) και οι διαρροϊκές κενώσεις 172/548 (31,4%), ενώ οι συχνότερες καταγεγραμμένες διαγνώσεις ήταν η οξεία μέση ωτίτιδα 85/548 (15,5%) και η πνευμονία 61/548 (11,1%). Οι συχνότερες επιπλοκές αφορούσαν το νευρικό σύστημα, με σπασμούς σε 36/548 (6,6%), status epilepticus σε 7/548 (1,3%) και μηνιγγίτιδα/εγκεφαλίτιδα σε 6/548 (1,1%), ενώ καταγράφηκαν σπανιότερα καρδιακές, ηπατικές και νεφρικές επιπλοκές. Τρεις ασθενείς (3/548, 0,5%) κατέληξαν. Αναπνευστική συλλοίμωξη καταγράφηκε σε 285/548 (52,0%) ασθενείς, με συχνότερο παθογόνο τον ρινοϊό/εντεροϊό, ο οποίος ανιχνεύθηκε σε 129/548 (23,5%). Η παρουσία αναπνευστικής συλλοίμωξης συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οξυγόνου: 74/285 (26,0%) έναντι 30/263 (11,4%), OR 2,72 (95% ΔΕ: 1,71–4,33, p<0,001), καθώς και με λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού: 68/285 (23,9%) έναντι 27/263 (10,3%), OR 2,74 (95% ΔΕ: 1,69–4,44, p<0,001). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η αναπνευστική ιογενής συλλοίμωξη παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την ανάγκη οξυγονοθεραπείας (aOR 2,18, 95% ΔΕ: 1,11–4,26). Αντιμικροβιακή αγωγή χορηγήθηκε σε 325/548 (59,3%) παιδιά, οξυγονοθεραπεία απαιτήθηκε σε 104/548 (19,0%), ενώ 25/548 (4,6%) νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και 80/548 (14,6%) είχαν διάρκεια νοσηλείας >7 ημερών. Η νοσηλεία σε ΜΕΘ συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μεγαλύτερη ηλικία, παρουσία υποκείμενου νοσήματος και αυξημένα επίπεδα CRP. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει σημαντική αύξηση της ενδονοσοκομειακής θετικότητας της λοίμωξης από HAdV μεταξύ των νοσηλευόμενων παιδιών κατά την περίοδο 2022–2024, παράλληλα με σημαντική αύξηση της χρήσης του μοριακού αναπνευστικού ελέγχου. Παρά την κυριαρχία εκδηλώσεων από το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό, παρατηρήθηκε ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και επιπλοκών. Η συχνή χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής και η συσχέτιση των αναπνευστικών συλλοιμώξεων με αυξημένη αναπνευστική επιβάρυνση υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της κλινικής διαχείρισης των νοσηλευόμενων παιδιών με ανίχνευση HAdV και την ανάγκη συστηματικής επιδημιολογικής και κλινικής επιτήρησης.","Background: Human adenovirus (HAdV) infection is an important cause of childhood morbidity and encompasses a broad clinical spectrum, ranging from self-limited respiratory illness to severe disease with multisystem involvement. However, contemporary epidemiological and clinical data on HAdV infection among hospitalized children in Greece remain limited. Objective: To characterize the epidemiological, clinical, and laboratory features of HAdV infection among children hospitalized in a tertiary pediatric hospital. Methods: We conducted a retrospective observational study at the Panagiotis and Aglaia Kyriakou Children’s Hospital, Greece, during 2022–2024. Children aged 0–16 years with laboratory-confirmed HAdV infection were included. Cases were identified through Microbiology Department records based on immunochromatographic testing of stool and respiratory specimens, and molecular testing of respiratory specimens. Demographic, clinical, laboratory, and diagnostic data were collected, together with information on viral coinfections, complications, treatment, and clinical outcomes. Descriptive and comparative analyses were performed, as well as multivariable analyses of factors associated with disease severity. Results: During the study period, 827 hospitalized children with laboratory-confirmed HAdV infection were identified among 56,700 hospitalized children. The overall hospital-based detection rate was 14.59 per 1,000 hospitalized children (95% CI, 13.61–15.61), increasing significantly from 6.43 per 1,000 in 2022 to 20.77 per 1,000 in 2024 (p<0.001). Over the same period, the use of molecular respiratory testing increased substantially. Of the 827 identified cases, 548 children with available medical record data comprised the main analytical cohort. Overall, 311/548 (56.8%) were male, the median age was 2.0 years (IQR, 0.75–5.00), and 406/548 (74.1%) were younger than 5 years. Underlying medical conditions were present in 103/548 (18.8%) children. The most common presenting manifestations were fever (401/548, 73.2%), poor feeding (348/548, 63.5%), rhinitis (192/548, 35.0%), cough (188/548, 34.3%), and diarrhea (172/548, 31.4%). The most frequently recorded diagnoses were acute otitis media (85/548, 15.5%) and pneumonia (61/548, 11.1%). Neurological complications were the most frequently documented complications, including seizures in 36/548 (6.6%), status epilepticus in 7/548 (1.3%), and meningitis/encephalitis in 6/548 (1.1%). Three patients (3/548, 0.5%) died. Respiratory viral coinfection was detected in 285/548 (52.0%) patients, most commonly rhinovirus/enterovirus (129/548, 23.5%). Respiratory viral coinfection was associated with an increased likelihood of oxygen therapy (74/285 [26.0%] vs. 30/263 [11.4%]; OR, 2.72; 95% CI, 1.71–4.33; p<0.001) and lower respiratory tract infection (68/285 [23.9%] vs. 27/263 [10.3%]; OR, 2.74; 95% CI, 1.69–4.44; p<0.001). In multivariable analysis, respiratory viral coinfection remained independently associated with the need for oxygen therapy (adjusted OR, 2.18; 95% CI, 1.11–4.26). Antimicrobial therapy was administered to 325/548 (59.3%) children, oxygen therapy was required in 104/548 (19.0%), 25/548 (4.6%) were admitted to the intensive care unit (ICU), and 80/548 (14.6%) had a hospital stay exceeding 7 days. ICU admission was independently associated with older age, underlying medical conditions, and higher CRP levels. Conclusions: The hospital-based detection rate of HAdV infection increased significantly among hospitalized children between 2022 and 2024, coinciding with a marked increase in the use of molecular respiratory testing. Respiratory manifestations predominated, although the clinical spectrum included a range of systemic manifestations and complications. Respiratory viral coinfection was common and independently associated with the need for oxygen therapy, highlighting its potential contribution to respiratory disease severity. The frequent use of antimicrobial therapy further emphasizes the complexity of managing hospitalized children with HAdV infection and supports the need for ongoing epidemiological and clinical surveillance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά της λοίμωξης από αδενοϊό σε νοσηλευόμενα παιδιά σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας κατά την περίοδο 2022–2024"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπαδάκη Παρασκευή","Lampadaki Paraskevi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η λοίμωξη από ανθρώπινο αδενοϊό (Human adenovirus, HAdV) αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία και δύναται να εκδηλωθεί με ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, από αυτοπεριοριζόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού έως σοβαρή νόσο με πολυσυστηματική προσβολή. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιδημιολογικά και κλινικά δεδομένα για τον HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιδημιολογικών, κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών της λοίμωξης από HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά τριτοβάθμιου παιδιατρικού νοσοκομείου. Μέθοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης στο τριτοβάθμιο νοσοκομείο ‘’Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού’’ κατά την περίοδο 2022-2024. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν παιδιά ηλικίας 0-16 ετών με επιβεβαιωμένη λοίμωξη HAdV με τουλάχιστον μία εργαστηριακή τεκμηρίωση. Η αναζήτηση των παιδιών με λοίμωξη από αδενοϊό έγινε από το αρχείου του μικροβιολογικού τμήματος, από εξετάσεις ανοσοχρωματογραφίας από δείγμα κοπράνων και αναπνευστικού, και μοριακού ελέγχου δείγματος αναπνευστικού. Συλλέχθηκαν δημογραφικά, κλινικά, εργαστηριακά και διαγνωστικά δεδομένα, καθώς και δεδομένα σχετικά με συλλοιμώξεις, επιπλοκές, θεραπευτική διαχείριση και κλινική έκβαση, στα οποία έγινε στατιστική ανάλυση. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν περιγραφικές και συγκριτικές αναλύσεις, καθώς και πολυπαραγοντική διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου. Αποτελέσματα: Κατά την περίοδο της μελέτης καταγράφηκαν 827 νοσηλευόμενα παιδιά με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη από HAdV μεταξύ 56.700 νοσηλευόμενων παιδιών νοσοκομείο Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η ενδονοσοκομειακή θετικότητα για λοίμωξη από αδενοϊό, ήταν 14,59 ανά 1.000 νοσηλευόμενα παιδιά (95% ΔΕ: 13,61–15,61) και αυξήθηκε από 6,43 ανά 1.000 το 2022 σε 20,77 ανά 1.000 το 2024 (p<0,001). Κατά την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε αύξηση της χρήσης μοριακού ελέγχου του αναπνευστικού. Από τα 827 περιστατικά, 548 παιδιά με διαθέσιμα δεδομένα από τους ιατρικούς φακέλους συμπεριλήφθηκαν στην κύρια αναλυτική ομάδα. Από αυτά, 311/548 (56,8%) ήταν άρρενα και η διάμεση ηλικία ήταν 2,0 έτη (IQR: 0,75–5,00), ενώ 406/548 (74,1%) ήταν ηλικίας <5 ετών. Υποκείμενο νόσημα καταγράφηκε σε 103/548 (18,8%) παιδιά. Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις κατά την εισαγωγή ήταν ο πυρετός 401/548 (73,2%), η μειωμένη σίτιση 348/548 (63,5%), η ρινίτιδα 192/548 (35,0%), ο βήχας 188/548 (34,3%) και οι διαρροϊκές κενώσεις 172/548 (31,4%), ενώ οι συχνότερες καταγεγραμμένες διαγνώσεις ήταν η οξεία μέση ωτίτιδα 85/548 (15,5%) και η πνευμονία 61/548 (11,1%). Οι συχνότερες επιπλοκές αφορούσαν το νευρικό σύστημα, με σπασμούς σε 36/548 (6,6%), status epilepticus σε 7/548 (1,3%) και μηνιγγίτιδα/εγκεφαλίτιδα σε 6/548 (1,1%), ενώ καταγράφηκαν σπανιότερα καρδιακές, ηπατικές και νεφρικές επιπλοκές. Τρεις ασθενείς (3/548, 0,5%) κατέληξαν. Αναπνευστική συλλοίμωξη καταγράφηκε σε 285/548 (52,0%) ασθενείς, με συχνότερο παθογόνο τον ρινοϊό/εντεροϊό, ο οποίος ανιχνεύθηκε σε 129/548 (23,5%). Η παρουσία αναπνευστικής συλλοίμωξης συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οξυγόνου: 74/285 (26,0%) έναντι 30/263 (11,4%), OR 2,72 (95% ΔΕ: 1,71–4,33, p<0,001), καθώς και με λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού: 68/285 (23,9%) έναντι 27/263 (10,3%), OR 2,74 (95% ΔΕ: 1,69–4,44, p<0,001). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η αναπνευστική ιογενής συλλοίμωξη παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την ανάγκη οξυγονοθεραπείας (aOR 2,18, 95% ΔΕ: 1,11–4,26). Αντιμικροβιακή αγωγή χορηγήθηκε σε 325/548 (59,3%) παιδιά, οξυγονοθεραπεία απαιτήθηκε σε 104/548 (19,0%), ενώ 25/548 (4,6%) νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και 80/548 (14,6%) είχαν διάρκεια νοσηλείας >7 ημερών. Η νοσηλεία σε ΜΕΘ συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μεγαλύτερη ηλικία, παρουσία υποκείμενου νοσήματος και αυξημένα επίπεδα CRP. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει σημαντική αύξηση της ενδονοσοκομειακής θετικότητας της λοίμωξης από HAdV μεταξύ των νοσηλευόμενων παιδιών κατά την περίοδο 2022–2024, παράλληλα με σημαντική αύξηση της χρήσης του μοριακού αναπνευστικού ελέγχου. Παρά την κυριαρχία εκδηλώσεων από το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό, παρατηρήθηκε ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και επιπλοκών. Η συχνή χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής και η συσχέτιση των αναπνευστικών συλλοιμώξεων με αυξημένη αναπνευστική επιβάρυνση υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της κλινικής διαχείρισης των νοσηλευόμενων παιδιών με ανίχνευση HAdV και την ανάγκη συστηματικής επιδημιολογικής και κλινικής επιτήρησης.","Background: Human adenovirus (HAdV) infection is an important cause of childhood morbidity and encompasses a broad clinical spectrum, ranging from self-limited respiratory illness to severe disease with multisystem involvement. However, contemporary epidemiological and clinical data on HAdV infection among hospitalized children in Greece remain limited. Objective: To characterize the epidemiological, clinical, and laboratory features of HAdV infection among children hospitalized in a tertiary pediatric hospital. Methods: We conducted a retrospective observational study at the Panagiotis and Aglaia Kyriakou Children’s Hospital, Greece, during 2022–2024. Children aged 0–16 years with laboratory-confirmed HAdV infection were included. Cases were identified through Microbiology Department records based on immunochromatographic testing of stool and respiratory specimens, and molecular testing of respiratory specimens. Demographic, clinical, laboratory, and diagnostic data were collected, together with information on viral coinfections, complications, treatment, and clinical outcomes. Descriptive and comparative analyses were performed, as well as multivariable analyses of factors associated with disease severity. Results: During the study period, 827 hospitalized children with laboratory-confirmed HAdV infection were identified among 56,700 hospitalized children. The overall hospital-based detection rate was 14.59 per 1,000 hospitalized children (95% CI, 13.61–15.61), increasing significantly from 6.43 per 1,000 in 2022 to 20.77 per 1,000 in 2024 (p<0.001). Over the same period, the use of molecular respiratory testing increased substantially. Of the 827 identified cases, 548 children with available medical record data comprised the main analytical cohort. Overall, 311/548 (56.8%) were male, the median age was 2.0 years (IQR, 0.75–5.00), and 406/548 (74.1%) were younger than 5 years. Underlying medical conditions were present in 103/548 (18.8%) children. The most common presenting manifestations were fever (401/548, 73.2%), poor feeding (348/548, 63.5%), rhinitis (192/548, 35.0%), cough (188/548, 34.3%), and diarrhea (172/548, 31.4%). The most frequently recorded diagnoses were acute otitis media (85/548, 15.5%) and pneumonia (61/548, 11.1%). Neurological complications were the most frequently documented complications, including seizures in 36/548 (6.6%), status epilepticus in 7/548 (1.3%), and meningitis/encephalitis in 6/548 (1.1%). Three patients (3/548, 0.5%) died. Respiratory viral coinfection was detected in 285/548 (52.0%) patients, most commonly rhinovirus/enterovirus (129/548, 23.5%). Respiratory viral coinfection was associated with an increased likelihood of oxygen therapy (74/285 [26.0%] vs. 30/263 [11.4%]; OR, 2.72; 95% CI, 1.71–4.33; p<0.001) and lower respiratory tract infection (68/285 [23.9%] vs. 27/263 [10.3%]; OR, 2.74; 95% CI, 1.69–4.44; p<0.001). In multivariable analysis, respiratory viral coinfection remained independently associated with the need for oxygen therapy (adjusted OR, 2.18; 95% CI, 1.11–4.26). Antimicrobial therapy was administered to 325/548 (59.3%) children, oxygen therapy was required in 104/548 (19.0%), 25/548 (4.6%) were admitted to the intensive care unit (ICU), and 80/548 (14.6%) had a hospital stay exceeding 7 days. ICU admission was independently associated with older age, underlying medical conditions, and higher CRP levels. Conclusions: The hospital-based detection rate of HAdV infection increased significantly among hospitalized children between 2022 and 2024, coinciding with a marked increase in the use of molecular respiratory testing. Respiratory manifestations predominated, although the clinical spectrum included a range of systemic manifestations and complications. Respiratory viral coinfection was common and independently associated with the need for oxygen therapy, highlighting its potential contribution to respiratory disease severity. The frequent use of antimicrobial therapy further emphasizes the complexity of managing hospitalized children with HAdV infection and supports the need for ongoing epidemiological and clinical surveillance."],"dc:identifier":["uoadl:5457007","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5457007"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά της λοίμωξης από αδενοϊό σε νοσηλευόμενα παιδιά σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας κατά την περίοδο 2022–2024"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z"}