{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5461494"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5461494","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος και η αναγκαιότητα της γνωμάτευσης στην ένταξη παιδιών με αναπηρία προσχολικής ηλικίας: αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής","abstract":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία διερευνά τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής εκπαίδευσης σχετικά με τη διάγνωση και τον ρόλο της στην ενταξιακή εκπαίδευση. Στο επίκεντρο της μελέτης βρίσκεται, αρχικά, ο τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται, αξιοποιούν και ασκούν κριτική στις γνωματεύσεις, καθώς και οι επιπτώσεις τους στη διδακτική πρακτική, στη συνεργασία με τους γονείς και στη σχολική ένταξη των παιδιών. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίστηκε σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με δέκα εκπαιδευτικούς προσχολικής εκπαίδευσης. Η ανάλυση των δεδομένων οργανώθηκε σε θεματικούς άξονες, οι οποίοι αφορούν τη χρήση των διαγνώσεων στη σχολική πράξη, τη διαχείριση παιδιών με και χωρίς γνωμάτευση, τη διαδικασία παραπομπής, το περιεχόμενο των αξιολογήσεων, την αύξηση των διαγνώσεων στην προσχολική ηλικία, καθώς και προτάσεις για τη βελτίωση του ρόλου της διάγνωσης στην ενταξιακή εκπαίδευση. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διάγνωση ως απόλυτο ή δεσμευτικό εργαλείο, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς που αποκτά νόημα μόνο όταν συνδυάζεται με την καθημερινή παιδαγωγική παρατήρηση και τη γνώση του παιδιού στο φυσικό του πλαίσιο. Παράλληλα, αναδείχθηκαν έντονες επιφυλάξεις απέναντι στην ετικετοποίηση, στην αποσπασματικότητα των αξιολογήσεων και στη συστημική έλλειψη υποστήριξης. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται να διεκδικούν μια πιο συνεργατική, συνεχόμενη και παιδαγωγικά προσανατολισμένη διαδικασία διάγνωσης, η οποία να λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι περιοριστικά για την ένταξη των παιδιών.","abstract_html":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία διερευνά τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής εκπαίδευσης σχετικά με τη διάγνωση και τον ρόλο της στην ενταξιακή εκπαίδευση. Στο επίκεντρο της μελέτης βρίσκεται, αρχικά, ο τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται, αξιοποιούν και ασκούν κριτική στις γνωματεύσεις, καθώς και οι επιπτώσεις τους στη διδακτική πρακτική, στη συνεργασία με τους γονείς και στη σχολική ένταξη των παιδιών. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίστηκε σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με δέκα εκπαιδευτικούς προσχολικής εκπαίδευσης. Η ανάλυση των δεδομένων οργανώθηκε σε θεματικούς άξονες, οι οποίοι αφορούν τη χρήση των διαγνώσεων στη σχολική πράξη, τη διαχείριση παιδιών με και χωρίς γνωμάτευση, τη διαδικασία παραπομπής, το περιεχόμενο των αξιολογήσεων, την αύξηση των διαγνώσεων στην προσχολική ηλικία, καθώς και προτάσεις για τη βελτίωση του ρόλου της διάγνωσης στην ενταξιακή εκπαίδευση. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διάγνωση ως απόλυτο ή δεσμευτικό εργαλείο, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς που αποκτά νόημα μόνο όταν συνδυάζεται με την καθημερινή παιδαγωγική παρατήρηση και τη γνώση του παιδιού στο φυσικό του πλαίσιο. Παράλληλα, αναδείχθηκαν έντονες επιφυλάξεις απέναντι στην ετικετοποίηση, στην αποσπασματικότητα των αξιολογήσεων και στη συστημική έλλειψη υποστήριξης. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται να διεκδικούν μια πιο συνεργατική, συνεχόμενη και παιδαγωγικά προσανατολισμένη διαδικασία διάγνωσης, η οποία να λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι περιοριστικά για την ένταξη των παιδιών.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΕΡΖΗ ΕΛΕΝΗ","TERZI ELENI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5461494"],"render_values":[{"text":"uoadl:5461494","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5461494","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5461494","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5461494","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΕΡΖΗ ΕΛΕΝΗ","TERZI ELENI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5461494","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5461494"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία διερευνά τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής εκπαίδευσης σχετικά με τη διάγνωση και τον ρόλο της στην ενταξιακή εκπαίδευση. Στο επίκεντρο της μελέτης βρίσκεται, αρχικά, ο τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται, αξιοποιούν και ασκούν κριτική στις γνωματεύσεις, καθώς και οι επιπτώσεις τους στη διδακτική πρακτική, στη συνεργασία με τους γονείς και στη σχολική ένταξη των παιδιών. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίστηκε σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με δέκα εκπαιδευτικούς προσχολικής εκπαίδευσης. Η ανάλυση των δεδομένων οργανώθηκε σε θεματικούς άξονες, οι οποίοι αφορούν τη χρήση των διαγνώσεων στη σχολική πράξη, τη διαχείριση παιδιών με και χωρίς γνωμάτευση, τη διαδικασία παραπομπής, το περιεχόμενο των αξιολογήσεων, την αύξηση των διαγνώσεων στην προσχολική ηλικία, καθώς και προτάσεις για τη βελτίωση του ρόλου της διάγνωσης στην ενταξιακή εκπαίδευση. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διάγνωση ως απόλυτο ή δεσμευτικό εργαλείο, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς που αποκτά νόημα μόνο όταν συνδυάζεται με την καθημερινή παιδαγωγική παρατήρηση και τη γνώση του παιδιού στο φυσικό του πλαίσιο. Παράλληλα, αναδείχθηκαν έντονες επιφυλάξεις απέναντι στην ετικετοποίηση, στην αποσπασματικότητα των αξιολογήσεων και στη συστημική έλλειψη υποστήριξης. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται να διεκδικούν μια πιο συνεργατική, συνεχόμενη και παιδαγωγικά προσανατολισμένη διαδικασία διάγνωσης, η οποία να λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι περιοριστικά για την ένταξη των παιδιών.","The present postgraduate thesis explores the perceptions and experiences of early childhood educators regarding diagnosis and its role in inclusive education. At the center of the study is, first, the way educators perceive, use, and critically engage with diagnostic reports, as well as their impact on teaching practice, collaboration with parents, and children’s inclusion in school. The research followed a qualitative methodological approach and was based on semi-structured interviews with ten early childhood educators. Data analysis was organized around thematic axes concerning the use of diagnoses in school practice, the management of children with and without a diagnosis, the referral process, the content of assessments, the increase in diagnoses in early childhood, as well as proposals for improving the role of diagnosis in inclusive education. The findings showed that educators do not treat diagnosis as an absolute or binding tool, but rather as a point of reference that acquires meaning only when combined with everyday pedagogical observation and knowledge of the child within their natural context. At the same time, strong reservations emerged regarding labeling, the fragmented nature of assessments, and the systemic lack of support. Educators appear to call for a more collaborative, continuous, and pedagogically oriented diagnostic process, one that functions in a supportive rather than restrictive way for children’s inclusion."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος και η αναγκαιότητα της γνωμάτευσης στην ένταξη παιδιών με αναπηρία προσχολικής ηλικίας: αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΕΡΖΗ ΕΛΕΝΗ","TERZI ELENI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία διερευνά τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες εκπαιδευτικών προσχολικής εκπαίδευσης σχετικά με τη διάγνωση και τον ρόλο της στην ενταξιακή εκπαίδευση. Στο επίκεντρο της μελέτης βρίσκεται, αρχικά, ο τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται, αξιοποιούν και ασκούν κριτική στις γνωματεύσεις, καθώς και οι επιπτώσεις τους στη διδακτική πρακτική, στη συνεργασία με τους γονείς και στη σχολική ένταξη των παιδιών. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίστηκε σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με δέκα εκπαιδευτικούς προσχολικής εκπαίδευσης. Η ανάλυση των δεδομένων οργανώθηκε σε θεματικούς άξονες, οι οποίοι αφορούν τη χρήση των διαγνώσεων στη σχολική πράξη, τη διαχείριση παιδιών με και χωρίς γνωμάτευση, τη διαδικασία παραπομπής, το περιεχόμενο των αξιολογήσεων, την αύξηση των διαγνώσεων στην προσχολική ηλικία, καθώς και προτάσεις για τη βελτίωση του ρόλου της διάγνωσης στην ενταξιακή εκπαίδευση. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διάγνωση ως απόλυτο ή δεσμευτικό εργαλείο, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς που αποκτά νόημα μόνο όταν συνδυάζεται με την καθημερινή παιδαγωγική παρατήρηση και τη γνώση του παιδιού στο φυσικό του πλαίσιο. Παράλληλα, αναδείχθηκαν έντονες επιφυλάξεις απέναντι στην ετικετοποίηση, στην αποσπασματικότητα των αξιολογήσεων και στη συστημική έλλειψη υποστήριξης. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται να διεκδικούν μια πιο συνεργατική, συνεχόμενη και παιδαγωγικά προσανατολισμένη διαδικασία διάγνωσης, η οποία να λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι περιοριστικά για την ένταξη των παιδιών.","The present postgraduate thesis explores the perceptions and experiences of early childhood educators regarding diagnosis and its role in inclusive education. At the center of the study is, first, the way educators perceive, use, and critically engage with diagnostic reports, as well as their impact on teaching practice, collaboration with parents, and children’s inclusion in school. The research followed a qualitative methodological approach and was based on semi-structured interviews with ten early childhood educators. Data analysis was organized around thematic axes concerning the use of diagnoses in school practice, the management of children with and without a diagnosis, the referral process, the content of assessments, the increase in diagnoses in early childhood, as well as proposals for improving the role of diagnosis in inclusive education. The findings showed that educators do not treat diagnosis as an absolute or binding tool, but rather as a point of reference that acquires meaning only when combined with everyday pedagogical observation and knowledge of the child within their natural context. At the same time, strong reservations emerged regarding labeling, the fragmented nature of assessments, and the systemic lack of support. Educators appear to call for a more collaborative, continuous, and pedagogically oriented diagnostic process, one that functions in a supportive rather than restrictive way for children’s inclusion."],"dc:identifier":["uoadl:5461494","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5461494"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Ο ρόλος και η αναγκαιότητα της γνωμάτευσης στην ένταξη παιδιών με αναπηρία προσχολικής ηλικίας: αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:59Z"}