{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5462670"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5462670","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των εναερίων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης. Υπάρχουσα κατάσταση, προβλήματα και προοπτικές.","abstract":"Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα και πλέον σύνθετα προβλήματα πολιτικής προστασίας στην Ελλάδα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται αυξητική τάση τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς την έκταση των μεγάλων πυρκαγιών, εξέλιξη που συνδέεται κυρίως με την κλιματική αλλαγή, τις παρατεταμένες ξηροθερμικές συνθήκες και τη συσσώρευση καύσιμης ύλης. Παράλληλα, η επέκταση των περιοχών μίξης δασών και οικισμών, η μετατόπιση του προβλήματος σε μεγαλύτερα υψόμετρα και βορειότερες περιοχές και η αυξανόμενη καταστροφικότητα των μεγάλων συμβάντων δημιουργούν νέες και περισσότερο απαιτητικές επιχειρησιακές συνθήκες. Η παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή εξετάζει τον ρόλο των εναέριων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης, με έμφαση στην υφιστάμενη κατάσταση, στα προβλήματα που παρουσιάζονται και στις προοπτικές εξέλιξής του. Αρχικά αναλύεται η διαχρονική πορεία των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα, με αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων για την περίοδο 1960–2025, και εξετάζονται οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη του φαινομένου. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αρχές και οι τακτικές της αεροπυρόσβεσης, τα κατασβεστικά υλικά, η ιστορική εξέλιξη και η οργάνωση του ελληνικού μηχανισμού, καθώς και οι βασικές κατηγορίες αεροσκαφών και ελικοπτέρων που χρησιμοποιούνται στη χώρα. Η ανάλυση αναδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα των εναέριων επιχειρήσεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον αριθμό ή τη μεταφορική ικανότητα των διαθέσιμων μέσων. Καθοριστική σημασία έχουν η κατάλληλη επιλογή τύπου, η έγκαιρη κινητοποίηση, η προληπτική και δυναμική γεωγραφική διασπορά, ο αποτελεσματικός εναέριος συντονισμός και η στενή σύνδεση με τις επίγειες δυνάμεις. Τα εναέρια μέσα λειτουργούν κυρίως ως πολλαπλασιαστής ισχύος της συνολικής επιχείρησης και όχι ως αυτόνομος μηχανισμός κατάσβεσης. Παρά τη σημαντική ενίσχυση της αεροπυρόσβεσης τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει επιτευχθεί αντίστοιχη μείωση των καμένων εκτάσεων και των καταστροφών. Μεταξύ των βασικών προβλημάτων εντοπίζονται η παλαιότητα σημαντικού μέρους του εθνικού στόλου, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθωμένα μέσα, η πολυτυπία και οι αυξημένες απαιτήσεις συντονισμού, η περιορισμένη αξιοποίηση τακτικών έμμεσης προσβολής και επιβραδυντικών υλικών, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένου συστήματος μετρήσιμης επιχειρησιακής αξιολόγησης των εναέριων μέσων. Η διατριβή προτείνει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του μηχανισμού αεροπυρόσβεσης, σταδιακή ανανέωση και διαφοροποίηση του εθνικού στόλου, ενίσχυση της πρώτης προσβολής, ευρύτερη χρήση επιβραδυντικών, οργανωμένη αξιοποίηση μισθωμένων μέσων και επιχειρησιακή ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη περιφερειακών υποδομών υποστήριξης, δυναμικής διασποράς, συστήματος επιχειρησιακής αξιολόγησης με μετρήσιμους δείκτες και στενότερης συνεργασίας εναέριων και επίγειων δυνάμεων. Η αεροπυρόσβεση θα συνεχίσει να αποτελεί βασικό πυλώνα της δασοπυρόσβεσης, όμως η αποτελεσματικότητά της θα εξαρτηθεί περισσότερο από τον ορθολογικό σχεδιασμό, την προσαρμογή στις νέες συνθήκες και την ποιοτική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων παρά από την απλή αύξηση του αριθμού των μέσων.","abstract_html":"Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα και πλέον σύνθετα προβλήματα πολιτικής προστασίας στην Ελλάδα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται αυξητική τάση τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς την έκταση των μεγάλων πυρκαγιών, εξέλιξη που συνδέεται κυρίως με την κλιματική αλλαγή, τις παρατεταμένες ξηροθερμικές συνθήκες και τη συσσώρευση καύσιμης ύλης. Παράλληλα, η επέκταση των περιοχών μίξης δασών και οικισμών, η μετατόπιση του προβλήματος σε μεγαλύτερα υψόμετρα και βορειότερες περιοχές και η αυξανόμενη καταστροφικότητα των μεγάλων συμβάντων δημιουργούν νέες και περισσότερο απαιτητικές επιχειρησιακές συνθήκες. Η παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή εξετάζει τον ρόλο των εναέριων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης, με έμφαση στην υφιστάμενη κατάσταση, στα προβλήματα που παρουσιάζονται και στις προοπτικές εξέλιξής του. Αρχικά αναλύεται η διαχρονική πορεία των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα, με αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων για την περίοδο 1960–2025, και εξετάζονται οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη του φαινομένου. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αρχές και οι τακτικές της αεροπυρόσβεσης, τα κατασβεστικά υλικά, η ιστορική εξέλιξη και η οργάνωση του ελληνικού μηχανισμού, καθώς και οι βασικές κατηγορίες αεροσκαφών και ελικοπτέρων που χρησιμοποιούνται στη χώρα. Η ανάλυση αναδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα των εναέριων επιχειρήσεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον αριθμό ή τη μεταφορική ικανότητα των διαθέσιμων μέσων. Καθοριστική σημασία έχουν η κατάλληλη επιλογή τύπου, η έγκαιρη κινητοποίηση, η προληπτική και δυναμική γεωγραφική διασπορά, ο αποτελεσματικός εναέριος συντονισμός και η στενή σύνδεση με τις επίγειες δυνάμεις. Τα εναέρια μέσα λειτουργούν κυρίως ως πολλαπλασιαστής ισχύος της συνολικής επιχείρησης και όχι ως αυτόνομος μηχανισμός κατάσβεσης. Παρά τη σημαντική ενίσχυση της αεροπυρόσβεσης τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει επιτευχθεί αντίστοιχη μείωση των καμένων εκτάσεων και των καταστροφών. Μεταξύ των βασικών προβλημάτων εντοπίζονται η παλαιότητα σημαντικού μέρους του εθνικού στόλου, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθωμένα μέσα, η πολυτυπία και οι αυξημένες απαιτήσεις συντονισμού, η περιορισμένη αξιοποίηση τακτικών έμμεσης προσβολής και επιβραδυντικών υλικών, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένου συστήματος μετρήσιμης επιχειρησιακής αξιολόγησης των εναέριων μέσων. Η διατριβή προτείνει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του μηχανισμού αεροπυρόσβεσης, σταδιακή ανανέωση και διαφοροποίηση του εθνικού στόλου, ενίσχυση της πρώτης προσβολής, ευρύτερη χρήση επιβραδυντικών, οργανωμένη αξιοποίηση μισθωμένων μέσων και επιχειρησιακή ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη περιφερειακών υποδομών υποστήριξης, δυναμικής διασποράς, συστήματος επιχειρησιακής αξιολόγησης με μετρήσιμους δείκτες και στενότερης συνεργασίας εναέριων και επίγειων δυνάμεων. Η αεροπυρόσβεση θα συνεχίσει να αποτελεί βασικό πυλώνα της δασοπυρόσβεσης, όμως η αποτελεσματικότητά της θα εξαρτηθεί περισσότερο από τον ορθολογικό σχεδιασμό, την προσαρμογή στις νέες συνθήκες και την ποιοτική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων παρά από την απλή αύξηση του αριθμού των μέσων.","abstract_has_math":false,"creators":["Λάμπρης Χρήστος","Lampris Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:21:17Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5462670"],"render_values":[{"text":"uoadl:5462670","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5462670","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5462670","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5462670","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λάμπρης Χρήστος","Lampris Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5462670","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5462670"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα και πλέον σύνθετα προβλήματα πολιτικής προστασίας στην Ελλάδα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται αυξητική τάση τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς την έκταση των μεγάλων πυρκαγιών, εξέλιξη που συνδέεται κυρίως με την κλιματική αλλαγή, τις παρατεταμένες ξηροθερμικές συνθήκες και τη συσσώρευση καύσιμης ύλης. Παράλληλα, η επέκταση των περιοχών μίξης δασών και οικισμών, η μετατόπιση του προβλήματος σε μεγαλύτερα υψόμετρα και βορειότερες περιοχές και η αυξανόμενη καταστροφικότητα των μεγάλων συμβάντων δημιουργούν νέες και περισσότερο απαιτητικές επιχειρησιακές συνθήκες. Η παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή εξετάζει τον ρόλο των εναέριων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης, με έμφαση στην υφιστάμενη κατάσταση, στα προβλήματα που παρουσιάζονται και στις προοπτικές εξέλιξής του. Αρχικά αναλύεται η διαχρονική πορεία των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα, με αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων για την περίοδο 1960–2025, και εξετάζονται οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη του φαινομένου. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αρχές και οι τακτικές της αεροπυρόσβεσης, τα κατασβεστικά υλικά, η ιστορική εξέλιξη και η οργάνωση του ελληνικού μηχανισμού, καθώς και οι βασικές κατηγορίες αεροσκαφών και ελικοπτέρων που χρησιμοποιούνται στη χώρα. Η ανάλυση αναδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα των εναέριων επιχειρήσεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον αριθμό ή τη μεταφορική ικανότητα των διαθέσιμων μέσων. Καθοριστική σημασία έχουν η κατάλληλη επιλογή τύπου, η έγκαιρη κινητοποίηση, η προληπτική και δυναμική γεωγραφική διασπορά, ο αποτελεσματικός εναέριος συντονισμός και η στενή σύνδεση με τις επίγειες δυνάμεις. Τα εναέρια μέσα λειτουργούν κυρίως ως πολλαπλασιαστής ισχύος της συνολικής επιχείρησης και όχι ως αυτόνομος μηχανισμός κατάσβεσης. Παρά τη σημαντική ενίσχυση της αεροπυρόσβεσης τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει επιτευχθεί αντίστοιχη μείωση των καμένων εκτάσεων και των καταστροφών. Μεταξύ των βασικών προβλημάτων εντοπίζονται η παλαιότητα σημαντικού μέρους του εθνικού στόλου, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθωμένα μέσα, η πολυτυπία και οι αυξημένες απαιτήσεις συντονισμού, η περιορισμένη αξιοποίηση τακτικών έμμεσης προσβολής και επιβραδυντικών υλικών, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένου συστήματος μετρήσιμης επιχειρησιακής αξιολόγησης των εναέριων μέσων. Η διατριβή προτείνει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του μηχανισμού αεροπυρόσβεσης, σταδιακή ανανέωση και διαφοροποίηση του εθνικού στόλου, ενίσχυση της πρώτης προσβολής, ευρύτερη χρήση επιβραδυντικών, οργανωμένη αξιοποίηση μισθωμένων μέσων και επιχειρησιακή ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη περιφερειακών υποδομών υποστήριξης, δυναμικής διασποράς, συστήματος επιχειρησιακής αξιολόγησης με μετρήσιμους δείκτες και στενότερης συνεργασίας εναέριων και επίγειων δυνάμεων. Η αεροπυρόσβεση θα συνεχίσει να αποτελεί βασικό πυλώνα της δασοπυρόσβεσης, όμως η αποτελεσματικότητά της θα εξαρτηθεί περισσότερο από τον ορθολογικό σχεδιασμό, την προσαρμογή στις νέες συνθήκες και την ποιοτική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων παρά από την απλή αύξηση του αριθμού των μέσων.","Forest fires constitute one of the most serious and complex civil protection challenges in Greece. Over recent decades, an increasing trend has been observed both in the intensity and in the extent of major wildfires, a development mainly associated with climate change, prolonged hot and dry conditions, and the accumulation of combustible vegetation. At the same time, the expansion of wildland–urban interface areas, the gradual shift of fire activity towards higher elevations and more northern regions, and the increasing destructive potential of large-scale incidents are creating new and more demanding operational conditions. This master’s thesis examines the role of aerial assets within the Greek wildfire suppression mechanism, focusing on the current situation, the main operational problems, and the prospects for its future development. Initially, the long-term evolution of forest fires in Greece is analysed through statistical data covering the period 1960–2025, together with the principal factors influencing the development of the phenomenon. The study then presents the basic principles and tactics of aerial firefighting, the use of firefighting agents, the historical evolution and organisation of the Greek aerial firefighting mechanism, as well as the main categories of aircraft and helicopters currently employed in the country. The analysis highlights that the effectiveness of aerial operations does not depend solely on the number or carrying capacity of the available assets. Of critical importance are the appropriate selection of aircraft type, timely deployment, preventive and dynamic geographical positioning, effective aerial coordination, and close integration with ground firefighting forces. Aerial assets therefore operate primarily as a force multiplier within the overall firefighting operation rather than as an autonomous suppression mechanism. Despite the substantial strengthening of aerial firefighting capabilities over recent decades, this has not resulted in a corresponding reduction in burned areas or overall wildfire losses. The main problems identified include the ageing of a significant part of the national fleet, the increasing dependence on leased assets, fleet heterogeneity and the associated coordination requirements, the limited use of indirect attack tactics and fire retardants, and the absence of a comprehensive system for the measurable operational evaluation of aerial firefighting assets. The thesis proposes a long-term approach to the planning of the aerial firefighting mechanism, including the gradual renewal and diversification of the national fleet, stronger emphasis on initial attack, broader use of fire retardants, the structured utilisation of leased assets, and the operational integration of unmanned aerial systems. It also proposes the development of regional support infrastructure, dynamic deployment of aerial resources, a performance evaluation system based on measurable indicators, and closer integration between aerial and ground forces. Aerial firefighting will continue to constitute a key pillar of wildfire suppression in Greece; however, its future effectiveness will depend more on rational planning, adaptation to changing fire conditions, and the qualitative use of available resources than on a simple increase in the number of aerial assets."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των εναερίων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης. Υπάρχουσα κατάσταση, προβλήματα και προοπτικές."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λάμπρης Χρήστος","Lampris Christos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα και πλέον σύνθετα προβλήματα πολιτικής προστασίας στην Ελλάδα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται αυξητική τάση τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς την έκταση των μεγάλων πυρκαγιών, εξέλιξη που συνδέεται κυρίως με την κλιματική αλλαγή, τις παρατεταμένες ξηροθερμικές συνθήκες και τη συσσώρευση καύσιμης ύλης. Παράλληλα, η επέκταση των περιοχών μίξης δασών και οικισμών, η μετατόπιση του προβλήματος σε μεγαλύτερα υψόμετρα και βορειότερες περιοχές και η αυξανόμενη καταστροφικότητα των μεγάλων συμβάντων δημιουργούν νέες και περισσότερο απαιτητικές επιχειρησιακές συνθήκες. Η παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή εξετάζει τον ρόλο των εναέριων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης, με έμφαση στην υφιστάμενη κατάσταση, στα προβλήματα που παρουσιάζονται και στις προοπτικές εξέλιξής του. Αρχικά αναλύεται η διαχρονική πορεία των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα, με αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων για την περίοδο 1960–2025, και εξετάζονται οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη του φαινομένου. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αρχές και οι τακτικές της αεροπυρόσβεσης, τα κατασβεστικά υλικά, η ιστορική εξέλιξη και η οργάνωση του ελληνικού μηχανισμού, καθώς και οι βασικές κατηγορίες αεροσκαφών και ελικοπτέρων που χρησιμοποιούνται στη χώρα. Η ανάλυση αναδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα των εναέριων επιχειρήσεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον αριθμό ή τη μεταφορική ικανότητα των διαθέσιμων μέσων. Καθοριστική σημασία έχουν η κατάλληλη επιλογή τύπου, η έγκαιρη κινητοποίηση, η προληπτική και δυναμική γεωγραφική διασπορά, ο αποτελεσματικός εναέριος συντονισμός και η στενή σύνδεση με τις επίγειες δυνάμεις. Τα εναέρια μέσα λειτουργούν κυρίως ως πολλαπλασιαστής ισχύος της συνολικής επιχείρησης και όχι ως αυτόνομος μηχανισμός κατάσβεσης. Παρά τη σημαντική ενίσχυση της αεροπυρόσβεσης τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει επιτευχθεί αντίστοιχη μείωση των καμένων εκτάσεων και των καταστροφών. Μεταξύ των βασικών προβλημάτων εντοπίζονται η παλαιότητα σημαντικού μέρους του εθνικού στόλου, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθωμένα μέσα, η πολυτυπία και οι αυξημένες απαιτήσεις συντονισμού, η περιορισμένη αξιοποίηση τακτικών έμμεσης προσβολής και επιβραδυντικών υλικών, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένου συστήματος μετρήσιμης επιχειρησιακής αξιολόγησης των εναέριων μέσων. Η διατριβή προτείνει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του μηχανισμού αεροπυρόσβεσης, σταδιακή ανανέωση και διαφοροποίηση του εθνικού στόλου, ενίσχυση της πρώτης προσβολής, ευρύτερη χρήση επιβραδυντικών, οργανωμένη αξιοποίηση μισθωμένων μέσων και επιχειρησιακή ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη περιφερειακών υποδομών υποστήριξης, δυναμικής διασποράς, συστήματος επιχειρησιακής αξιολόγησης με μετρήσιμους δείκτες και στενότερης συνεργασίας εναέριων και επίγειων δυνάμεων. Η αεροπυρόσβεση θα συνεχίσει να αποτελεί βασικό πυλώνα της δασοπυρόσβεσης, όμως η αποτελεσματικότητά της θα εξαρτηθεί περισσότερο από τον ορθολογικό σχεδιασμό, την προσαρμογή στις νέες συνθήκες και την ποιοτική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων παρά από την απλή αύξηση του αριθμού των μέσων.","Forest fires constitute one of the most serious and complex civil protection challenges in Greece. Over recent decades, an increasing trend has been observed both in the intensity and in the extent of major wildfires, a development mainly associated with climate change, prolonged hot and dry conditions, and the accumulation of combustible vegetation. At the same time, the expansion of wildland–urban interface areas, the gradual shift of fire activity towards higher elevations and more northern regions, and the increasing destructive potential of large-scale incidents are creating new and more demanding operational conditions. This master’s thesis examines the role of aerial assets within the Greek wildfire suppression mechanism, focusing on the current situation, the main operational problems, and the prospects for its future development. Initially, the long-term evolution of forest fires in Greece is analysed through statistical data covering the period 1960–2025, together with the principal factors influencing the development of the phenomenon. The study then presents the basic principles and tactics of aerial firefighting, the use of firefighting agents, the historical evolution and organisation of the Greek aerial firefighting mechanism, as well as the main categories of aircraft and helicopters currently employed in the country. The analysis highlights that the effectiveness of aerial operations does not depend solely on the number or carrying capacity of the available assets. Of critical importance are the appropriate selection of aircraft type, timely deployment, preventive and dynamic geographical positioning, effective aerial coordination, and close integration with ground firefighting forces. Aerial assets therefore operate primarily as a force multiplier within the overall firefighting operation rather than as an autonomous suppression mechanism. Despite the substantial strengthening of aerial firefighting capabilities over recent decades, this has not resulted in a corresponding reduction in burned areas or overall wildfire losses. The main problems identified include the ageing of a significant part of the national fleet, the increasing dependence on leased assets, fleet heterogeneity and the associated coordination requirements, the limited use of indirect attack tactics and fire retardants, and the absence of a comprehensive system for the measurable operational evaluation of aerial firefighting assets. The thesis proposes a long-term approach to the planning of the aerial firefighting mechanism, including the gradual renewal and diversification of the national fleet, stronger emphasis on initial attack, broader use of fire retardants, the structured utilisation of leased assets, and the operational integration of unmanned aerial systems. It also proposes the development of regional support infrastructure, dynamic deployment of aerial resources, a performance evaluation system based on measurable indicators, and closer integration between aerial and ground forces. Aerial firefighting will continue to constitute a key pillar of wildfire suppression in Greece; however, its future effectiveness will depend more on rational planning, adaptation to changing fire conditions, and the qualitative use of available resources than on a simple increase in the number of aerial assets."],"dc:identifier":["uoadl:5462670","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5462670"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ο ρόλος των εναερίων μέσων στον ελληνικό μηχανισμό δασοπυρόσβεσης. Υπάρχουσα κατάσταση, προβλήματα και προοπτικές."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:17Z"}