National and Kapodistrian University of Athens
Διαταραχές της αιμόστασης στην καρδιοχειρουργική
Abstract
dc:descriptionΗ εξωσωματική κυκλοφορία επιτρέπει την ολοκλήρωση της επέμβασης σε ακίνητο και αναίμακτο χειρουργικό πεδίο καταργεί τη διέλευση αίματος από την καρδιά και τους πνεύμονες επιτρέποντας την αναστολή της λειτουργίας τους και τη διενέργεια χειρουργικών χειρισμών και επιτυγχάνει την οξυγόνωση του αίματος εκτός του σώματος. Είναι ένα ελεγχόμενο καρδιογενές shock αφού η μέση αρτηριακή πίεση κυμαίνεται 50-70mmΗg Κατά το καρδιοπνευμονικό bypass εφαρμόζεται συχνά συστηματική υποθερμία με σκοπό τη μείωση του μεταβολισμού των οργάνων ενώ υπάρχει η δυνατότητα πλήρους διακοπής της κυκλοφορίας σε επεμβάσεις αορτικού τόξου ή παιδοκαρδιοχειρουργικές επεμβάσεις. Ομοίως εξασφαλίζει την επαρκή άρδευση των ιστών και παρέχει τη δυνατότητα υποστήριξης της κυκλοφορίας όταν άμεσα μετεγχειρητικά υπάρχει δυσλειτουργία του μυοκαρδίου (support). Η ροή κατά την εξωσωματική είναι μη σφυγμική (non pulsatile) και προκαλεί : αιμόλυση και καταστροφή των αιμοπεταλίων, αύξηση των συστηματικών αντιστάσεων, οξέωση και κατανάλωση οξυγόνου στους ιστούς, διαταραχές της ροής στον εγκέφαλο, στο μυοκάρδιο και τους νεφρούς, ολόκληρο το σύστημα της εξωσωματικής έχει χωρητικότητα μερικών λίτρων και για να αποφύγουμε την εμβολή αέρα εξαερώνεται με το διάλυμα πλήρωσης (priming solution) το οποίο: Πρώτον μειώνει τον αιματοκρίτη και τη γλοιότητα του αίματος βελτιώνοντας έτσι την άρδευση των ιστών, στη συνέχεια διατηρεί φυσιολογική ηλεκτρολυτική και οξεοβασική ισορροπία. Τέλος, διατηρεί φυσιολογική ωσμωτικότητα και αποτρέπει έτσι το οίδημα του κυττάρου.Ο επιθυμητός αιματοκρίτης είναι 25% σε μέτρια υποθερμία, 20% σε βαθειά υποθερμία και 30-33% στην επαναθέρμανση λόγω αυξημένων αναγκών σε Ο2 Το σημείο κλειδί στις παρενέργειες της εξωσωματικής κυκλοφορίας είναι η επαφή του αίματος με τις μη ενδοθηλιακές επιφάνειες και με τον αέρα εντός του κυκλώματος, γεγονός που οδηγεί σε ενεργοποίηση της πήξης, του συμπληρώματος, του συστήματος καλλικρεΐνης-κινίνης . Το ινωδογόνο και το ινώδες εναποτίθενται στα τοιχώματα παρέχοντας έτσι την επιφάνεια πάνω στην οποία εναποτίθεται σε μεγάλο βαθμό και η θρομβίνη. Η θρομβίνη αυτή παραμένει ενεργή και συνεχίζει να δημιουργεί περισσότερη θρομβίνη ενώ ενεργοποιεί και τα αιμοπετάλια. Επιπρόσθετα η επιφάνεια των ενεργοποιημένων αιμοπεταλίων παρέχει το υπόστρωμα φωσφολιπιδίων πάνω στο οποίο συγκεντρώνεται το σύμπλεγμα της προθρομβινάσης
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Εφορακόπουλος Φώτιος
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1310577