Abstract
dc:descriptionΗ γνώση του προβλήματος της διαχείρισης του πόνου στο επείγον υπάρχει εδώ και πολλές δεκαετίες. Αν και τα πρωτόκολλα για την αντιμετώπιση των επειγόντων είναι πολλά, η αντιμετώπιση του πόνου δεν είναι καν στην πρωτογενή αντιμετώπιση. Η πολυδιάστατη μορφή και η υποκειμενική του φύση είναι ένα επιπλέον πρόβλημα στην επαρκή εκτίμηση και διαχείριση του. Πολλά τα εργαλεία που διατίθενται για την μέτρηση του πόνου από τα πιο αξιόπιστα θεωρούνται η Οπτική Αναλογική Κλίμακα (Visual Analogue Scale/ V.A.S. ) και η Κλίμακα Αριθμητικής Ταξινόμησης ( Numerical Rating Scale/ N.R.S.). Ιδιαίτερα αξιόπιστο θεωρείται και το ερωτηματολόγιο του McGill.Η συμπλήρωση τους όμως είναι χρονοβόρα και δεν συμφωνεί με τον χαρακτήρα του επείγοντος. Σκοπός : Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της διαχείρισης του πόνου στον χώρο του Τ.Ε.Π. Υλικό-Μέθοδος: τον πληθυσμό της μελέτης αποτέλεσαν 54 ενήλικες ασθενείς , άνδρες και γυναίκες . Χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο με δώδεκα ερωτήσεις κλειστού τύπου και με την χρήση κλιμάκων για την μέτρηση του πόνου (N.R.S., V.A.S.). Συνεκτιμήθηκαν συνωδά νοσήματα, ( Co-Morbidity Index.) ο Δείκτης Μάζας Σώματος (Δ.Μ.Σ.) η Κλίμακα Βαρύτητας Τραύματος (Injury Severity Score/I.S.S) . Οι μετρήσεις έγιναν σε χρόνο μηδέν,30 λεπτών και 60 λεπτών μετά την είσοδο των ασθενών στο Τ.Ε.Π., ανεξάρτητα από την χορήγηση ή μη αναλγησίας. Δεν μετρήθηκαν ασθενείς διασωληνωμένοι, ασθενείς που δεν μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα και τέλος ασθενείς που ανέφεραν χρόνιο πόνο. Η έρευνα έγινε σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν τα στατιστικά προγράμματα SPSS 17.0 και STATA 8.0 Αποτελέσματα : Το δείγμα αποτελούνταν από 54 άτομα, το 64,8% ήταν άνδρες. Το 53,7% του δείγματος είχαν φυσιολογικό Δ.Μ.Σ., το 53,7% εισάχθηκε στο Τ.Ε.Π. λόγω τραύματος. Η μέση βαθμολογία των συμμετεχόντων με τραύμα είχε μέση βαθμολογία 12(±7,0) στην κλίμακα I.S.S.,ενώ το 64,8% του δείγματος είχε μηδενική βαθμολογία στην κλίμακα C.C.I. Η μέση τιμή στην κλίμακα έντασης του πόνου ήταν 7 μονάδες(±2,3). Μόλις το 22,2% των συμμετεχόντων έλαβε αναλγησία. Η ένταση του πόνου μειώθηκε σημαντικά περισσότερο στα άτομα που ήταν λιποβαρείς ή είχαν φυσιολογικό ΔΜΣ σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες που ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Βρέθηκε σημαντική θετική συσχέτιση της κλίμακας I.S.S με τη μεταβολή της έντασης του πόνου στο χρόνο ( p=0,005), όσο αυξανόταν η βαθμολογία των συμμετεχόντων στην κλίμακα I.S.S τόσο αυξανόταν η ένταση του πόνου στο χρόνο, λαμβάνοντας υπόψη και την χορήγηση αναλγητικών. Οι συμμετέχοντες στους οποίους χορηγήθηκε αναλγησία βαθμολόγησαν τον πόνο τους κατά 1,01 μονάδες παραπάνω σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες στους οποίους δεν χορηγήθηκε αναλγησία. Συμπέρασμα : Ο πόνος ως πολυδιάστατο σύμπτωμα και ως έναυσμα πολλαπλών βιοχημικών μεταβολών στον οργανισμό στέκει πολύ ψηλά στον κατάλογο με τα μείζονα προβλήματα προς διαχείριση και αντιμετώπιση στον χώρο των Τ.Ε.Π. Η έγκαιρη και επαρκής αντιμετώπισή του συντελεί στην βελτίωση της γενικότερης κατάστασης του ασθενούς, και της ευεξίας του.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Γκότση Ευσταθία
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1310835