National and Kapodistrian University of Athens
Η χειρουργική αντιμετώπιση του ψευδομυξώματος του περιτοναίου
Abstract
dc:descriptionΜε τον όρο ψευδομύξωμα περιτοναίου ορίζουμε μια ιδιαίτερη παθολογική οντότητα που χαρακτηρίζεται από διάχυτη συλλογή βλεννώδου ςασκίτη στην περιτοναική κοιλότητα και την πύελο και αντίστοιχες εναποθέσεις στις περιτοναικές επιφάνειες του τοιχώματος και των συμπαγών οργάνων. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρκετά φιλελεύθερα από διάφορους ερευνητές κατά καιρούς, Οφείλεται στον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό νεοπλασματικών κυττάρων που εκκρίνουν MUC2 και την συσσώρευση βλέννης στην περιτοναική κοιλότητα χωρίς δυνατότητα παροχέτευσης αυτής. Μπορεί να μιμηθεί κοινές παθήσεις,πως οξεία σκωληκοειδίτιδα, υδροκήλη, όγκους του οσχέου ή των ωοθηκών.Τα συμπτώματα είναι ασαφή και χρόνια. Σαν οντότητα είναι συχνότερη στο γυναικείο φύλο και αποτελεί τυχαίο εύρημα σε 2/10000 λαπαροτομές για άλλο λόγο. Η διάγνωση τίθεται κυρίως με την βοήθεια απεικονιστικών μεθόδων πως η υπολογιστική τομογραφία ή διεγχειρητικά. Σαν όρος χρησιμοποιήθηκε ανεξέλεγκτα έως ώτου στις αρχές της δεκαετίας του /90 δημοσιοποιήθηκαν τα συνδυασμένα αποτελέσματα ενός αριθμού σημαντικών μελετών που προσπάθησαν να βάλουν μια τάξη στο χάος που επικρατούσε. Η μοριακή Βιολογία περαιτέρω κατέδειξε ότι πιθανότερη πρωτογεnής εστία για την ανάπτυξη ΨΜΠ είναι η σκωληκοειδής απόφυση. Αναπτύχθηκαν πoλλά συστήματα κατατάξεως αλλά αυτό που χρησιμοποιείται ευρέως είναι εκείνο του WHO/AJCC.Κατά αυτό οποιαδήποτε νεοπλασματική εξεργασία περιορίζεται στον βλεννογόνο της σκωληκοειδούς απόφυσης χαρακτηρίζεται ως αδένωμα. Σκωληκοειδικά βλεννώδη νεοπλάσματα με εξω- σκωληκοειδική ανάπτυξη χαρακτηείζονται σαν βλεννώδη αδενοκαρκινώματα υψηλού και χαμηλού βαθμού διαφοροποίησης. Επιτομή της θεραπείας της νόσου αποτελεί κατά βάση η χειρουργική εξαίρεση της πρωτοπαθούς εστίας σε συνδυασμό με κυτταρομειωτικούς χειρισμούς.Η χειρουργική θεραπεία συνεπικουρείται από την ενδοπεριτοναική έγχυση χημειοθεραπευτικών παραγόντων. Η συστηματικοποίηση της θεραπείας περιλαμβάνει την εισαγωγή της υπέρθερμης διεγχειρητικής ενδοπεριτοναικής χημειοθεραπείας (HIIC) ή αλλιώς HIPEC. Η Ολική Κυτταρομεωση ή αλλιώς επέμβαση Sugarbaker, περιλαμβάνει την χειρουργική εξαίρεση της μακροσκοπικά ορατής νόσου σε συνδυασμό με HIPEC.Η εργώδης αυτή χειρουργική επέμβαση συνοπτικά περιλαμβάνει: 1.Επιπλεκτομή και περιτονεκτομή της δεξιάς παρακολικής αύλακας με ή χωρίς δεξιά κολεκτομή. 2.Πυελική περιτονεκτομή με ή χωρίς σιγμοειδεκτομή και ολική υστερεκτομή μετά των εξαρτημάτων. 3.Εκτομή του ελάσσονος επιπλόου και παρασκευή του ηπατο δωδεκαδακτυλικού συνδέσμου με ή χωρις αντρεκτομή και χολοκυστεκτομή. 4.Περιτονεκτομή του δεξιού υποχονδρίου και εκτομή της κάψας του Glisson. 5.Περιτονεκτομή του αριστερού υποχονδρίου με ή χωρίς σπληνεκτομή. 6.Εκτομές άλλων ενδοκοιλιακών οργάνων και τυχόν μαζών. Για την επιλογή των ασθενών που θα ωφεληθούν περισσότερο από την επέμβαση αξιολογείται το performance status αυτών, είτε με την κλίμακα Karnofsky,είτε με το ECOG score. Διεγχειρητικά χρησιμοποιείται ο PCI (peritoneal cancer index) για να αξιολογηθεί η έκταση της νόσου εντός της περιτοναικής κοιλότητας. Το CCS (completeness of cytoreduction score) είναι το τελικό εργαλείο της διεγχειρητικής αξιολόγησης της πρόγνωσης με βάση την πληρότητα της κυτταρομείωσης. Η σχετιζόμενη με την τεχνική, νοσηρότητα είναι σοβαρή, ειδικά στην περίπτωση εκτεταμένων εξαιρέσεων. Ο κίνδυνος επιπλοκών είναι αυξημένος σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών: 1.Ασθενείς που χρειάστηκαν 3 αναστομώσεις και άνω. 2.Ασθενείς με μάζες σε 5 τουλάχιστον περιοχές εντός της περιτοναικής κοιλότητας 3.Ασθενείς με ατελή κυτταρομείωση. Παρόλο που διπλές τυφλές μελέτες δεν έχουν πραγματοποιηθεί για να την αξιολογήσουν ως μέθοδο, έχουν ανακοινωθεί ποσοστά πενταετών επιβιώσεων που αγγίζουν το 86%.Το δίδαγμα λων αυτών των ετών χρήσης της μεθόδου είναι η ανάδειξη της σημασίας της συνεχούς εκπαίδευσης και κατάρτισης της χειρουργικής ομάδας. Απαιτείται η ύπαρξη εξειδικευμένης νοσηλευτικής μονάδας που θα αναλάβει την μετεγχειρητική υποστήριξη των ασθενών και η υποστήριξη από έμπειρους διαιτολόγους και ΜΕΘ.Η νοσηλεία των ασθενών αυτών είναι ως επί το πλείστον μακροχρόνια και οι πιθανές μετεγχειρητικές επιπλοκές καταστροφικές και συχνά απαιτούν επανεγχείρηση. Είναι όμως απαραίτητη για την αντιμετώπιση μιας οντότητας που με την σειρά της οδηγεί προιόντος του χρόνου στον θάνατο. Όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα, η μέθοδος χρησιμοποιείται σε μικρό αριθμό κρατικών μονάδων και αποσπασματικά σε αντίστοιχο αριθμό ιδιωτικών. Λαμβάνοντας υπόψη τον πληθυσμό της χώρας μας και και την σπανιότητα της νόσου, αναρωτιέται κάποιος εάν θα έπρεπε να τεθούν τα θεμέλια για μια χειρουργική ομάδα που να στελεχώνεται από όλο το έμπειρο προσωπικό και να τελεί υπό την επίβλεψη του ΕΣΥ.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Κακανιάρης Γεώργιος
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1311900