Abstract
dc:descriptionΗ οστεοπέτρωση είναι μια ετερογενής ομάδα κληρονομικών παθήσεων στις οποίες βλάβη των οστεοκλαστών προκαλεί δυσλειτουργίες στην επαναρρόφηση του οστού. Η νόσος συνδέεται με αυξηση της σκελετικής μάζας που οφείλεται σε ασυνήθιστη πύκνωση των οστών. Έναν αιώνα πριν ο Albers-Schonberg, ένας Γερμανός ακτινολόγος, περιέγραψε τα ακτινολογικά ευρήματα ενός 26-χρονου άντρα με αυξημένη πυκνότητα των οστών και πολλαπλά κατάγματα. Έκτοτε πολλοί τύποι της νόσου έχουν περιγραφεί έως το 1963 που ο Worth εισήγαγε τον όρο οστεοπέτρωση λόγω της πυκνής εμφάνισης των οστών. Πριν από τον προσδιορισμό των γονιδίων που επηρεάζουν τη λειτουργία των οστεοκλαστών, η οστεοπέτρωση κατηγοριοποιούνταν με βάση τις κλινικές πτυχές της σε τρεις βασικούς τύπους: βρεφική ή «κακοήθη» οστεοπέτρωση που κληρονομείται με τον αυτοσωμικό υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας, τον "ενδιάμεσο" αυτοσωμικό υπολειπόμενο και τον αυτοσωματικό κυρίαρχο τύπο. Στις μέρες μας αυτή την κατάταξη έχει τροποποιηθεί, καθώς η μοριακή βάση της νόσου ορίστηκε. Η συχνότητα της αυτοσωμικής οστεοπέτρωσης είναι περίπου 1 σε 300.000 γεννήσεις, όμως σχεδόν 10 φορές πιο ψηλά βρέθηκε στην Κόστα Ρίκα. Γενικευμένη οστεοσκλήρυνση είναι εμφανής ακτινογραφικά με εμφάνιση «οστού εντός οστού», εγκάρσιες ακτινοδιαφανείς ζώνες και συχνά παρατηρειται δύσκολία διάκρισης της κοιλότητας του μυελού. Σε ασθενείς με σοβαρή νόσο η μυελική κοιλότητα γεμίζει με νέο ενδοχόνδριο οστούν. Αυτή η βλάβη συμβάλλει στην ευθραυστότητα των οστών. Η μείωση της οστεοκλαστικής δραστηριότητας επηρεάζει επίσης το σχήμα και τη δομή του οστού μεταβάλλοντας την ικανότητά του για αναδιαμόρφωση κατά την ανάπτυξη. Σε σοβαρές μορφές οστεοπέτρωσης, η ανεπαρκής κοιλότητα του νωτιαίου μυελού δεν μπορεί να υποστηρίξει επαρκή αιμοποίηση. Το αποτέλεσμα είναι εξωμυελική αιμοποίηση η οποία προκαλεί ηπατοσπληνομεγαλία. Τα παιδιά με οστεοπέτρωση μπορεί να έχουν εγκεφαλική δυσλειτουργία και οπτικά ελλείμματα, τα οποία είναι συχνά εμφανή κατά τη γέννηση ή εντός των πρώτων μηνών της ζωής. Θρομβοπενία, αναιμία και λοιμώδεις επιπλοκές συνήθως προκαλούν το θάνατο, κατά την πρώτη δεκαετία της ζωής. Σε λιγότερο σοβαρές μορφές οστεοπέτρωσης, οι ασθενείς έχουν ένα φυσιολογικό προσδόκιμο επιβίωσης, αλλά λόγω των εύθραυστων οστών συμβαίνουν συχνά κατάγματα, ιδιαίτερα στον αυτοσωμικό επικρατούντα τύπο. Η αλλογενής μεταμόσχευση μυελού των οστών είναι μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία στους σοβαρούς τύπους οστεοπέτρωσης που δύναται να διορθώσει τις οστικές και αιματολογικές εκδηλώσεις των παιδιών.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Παπαδέλης Ευστράτιος
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1313209