National and Kapodistrian University of Athens
Σύγκριση συχνότητας εμφάνισης αμφιβληστροειδοπάθειας σε δύο τετραετίες (2001- 2004 και 2005- 2008) σε πρόωρα νεογνά με ηλικία κύησης ?32 εβδομάδων
Abstract
dc:descriptionΗ εξέλιξη της νεογνολογίας σήμερα, έχει επιτρέψει τη γέννηση κι επιβίωση πολύ πρόωρων και χαμηλού βάρους γέννησης νεογνών. Από τα σοβαρά συνοδά προβλήματα της μικρής ηλικίας κύησης των νεογνών αποτελεί η αμφιβληστροειδοπάθεια της προωρότητας. Πρόκειται για νόσο πολυπαραγοντική και μία από τις κύριες αιτίες παιδικής τύφλωσης παγκοσμίως. Στο παρελθόν αποκαλούταν «οπισθοφακική ινοπλασία» λόγω των χαρακτηριστικών παθολογοανατομικών αλλοιώσεων του αμφιβληστροειδούς. Η νόσος αναγνωρίσθηκε τη δεκαετία του 1940 και συσχετίσθηκε με τη χρήση του οξυγόνου ως μέρος της περιγεννητικής φροντίδας πρόωρων νεογνών. Σήμερα, νέοι παράγοντες έχουν προστεθεί στην παθογένεια της νόσου, μεταξύ αυτών ο ινσουλινοειδής αυξητικός παράγοντας 1 (IGF-1) και ο αγγειακός ενδοθηλιακός αυξητικός παράγοντας (VEGF). Η διεθνής ταξινόμηση της αμφιβληστροειδοπάθειας της προωρότητας ισχύει από το 1984 και βασίζεται σε στάδια αυξανόμενης βαρύτητας (στάδιο 0- ανώριμος αμφιβληστροειδής έως στάδιο 5- πλήρη αποκόλληση αμφιβληστροειδούς), στην ανωριμότητα του αγγειακού δικτύου εκφραζόμενη σε ζώνες (ζώνες 1, 2, 3), στην περιμετρική έκταση σε τομείς 30ο και στην ύπαρξη νόσου “plus” (ελίκωση και διάταση αμφιβληστροειδικών αγγείων). Πρωιμότερες και πιο επιθετικές μορφές έχουν προστεθεί σήμερα στην ταξινόμηση (Preplus disease, Aggressive Posterior Retinopathy of Prematurity). Η ανάγκη για την έγκαιρη εντόπιση νεογνών υψηλού κινδύνου για αμφιβληστροειδοπάθεια, οδήγησε στον σχεδιασμό και εφαρμογή διαφόρων προγνωστικών μοντέλων, στηριζόμενων κυρίως στο σωματικό βάρος των νεογνών. Η έμμεση βυθοσκόπηση αποτελεί μέχρι σήμερα το κύριο διαγνωστικό μέσο όμως η εξέλιξη της τεχνολογίας με τη λήψη ψηφιακής εικόνας του αμφιβληστροειδούς τείνει να την αντικαταστήσει, παρέχοντας επίσης τη δυνατότητα απομακρυσμένης διάγνωσης, μέσω τηλεϊατρικής. Η χορήγηση ω-3 πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, ινοσιτόλης, βιταμίνης Α και IGF-1 στα νεογνά υψηλού κινδύνου, αποτελούν προληπτικά μέτρα στην εμφάνιση οξείας μορφής της νόσου. Κριτικής σημασίας για θεραπευτική παρέμβαση, αποτελεί η νόσος “plus” και ο τύπος 1 του προ-ουδικού σταδίου της αμφιβληστροειδοπάθειας της προωρότητας (“prethreshold”) που σύμφωνα με τη μελέτη CRYO-ROP, αποτελεί σήμερα την πιο σοβαρή μορφή και χρήζει άμεσης θεραπείας. Η ενδοϋαλώδης έγχυση μονοκλωνικού anti- VEGF αντισώματος (Βevacizumab), η χορήγηση οξυγόνου με κορεσμό 96%- 99% σε πρόωρα νεογνά που βρίσκονται σε “prethreshold” στάδιο (STOP- ROP) και οι βιολογικές θεραπείες με τη χρήση βλαστοκυττάρων ανοίγουν νέο δρόμο στην θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου. Στην παρούσα εργασία, μελετήθηκαν τα πρόωρα νεογνά που εισήχθησαν τα έτη 2001- 2008 στη ΜΕΘ του Παίδων Α. Κυριακού. Πρόκειται για 567 πρόωρα νεογνά με ηλικία κύησης (Η.Κ.) 29,4 εβδομάδων και βάρος γέννησης (Β.Γ.) 1339,6 γρ. κατά μέσο όρο. Τα 447 έλαβαν αναπνευστική υποστήριξη εκ των οποίων τα 362 με μηχανικό αερισμό (IPPV). Αμφιβληστροειδοπάθεια της προωρότητας εμφάνισαν 28 πρόωρα νεογνά (4,9%) με Η.Κ. 27,2 εβδομάδων και Β.Γ. 915 γρ. κατά μέσο όρο. Στάδιο 2 αμφιβληστροειδοπάθειας παρουσίασε το 60,7% και διαταραχή της αγγείωσης στη ζώνη 2 το 57,1%. Νόσος “plus” σημειώθηκε στο 35,7% ενώ τύφλωση στο 3,6% λόγω ταχείας υποτροπής της νόσου. Η αμφιβληστροειδοπάθεια αφορούσε στο 85,7% και τους δύο οφθαλμούς. Αυτόματη ίαση παρατηρήθηκε στην πλειοψηφία των νεογνών (64,3%) ενώ κατέληξαν 5 νεογνά (17,9). Tα αποτελέσματα από τη σύγκριση των δύο τετραετιών ακολουθούν τα αποτελέσματα παρόμοιων μελετών και βιβλιογραφικών αναφορών. Η συχνότητα εμφάνισης της αμφιβληστροειδοπάθειας της προωρότητας αυξάνεται όσο μεγαλύτερη είναι η προωρότητα των νεογνών, δηλαδή όσο μικρότερη η ηλικία κύησης και το βάρος γέννησης αυτών.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Αντωνίου Ελένη
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1314134