National and Kapodistrian University of Athens
Ανάλυση της έκφρασης προγνωστικών δεικτών σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο των ωοθηκών υπό θεραπεία με ανάλογα της πλατίνας και ταξάνες. Μία κλινικό-εργαστηριακή μελέτη της Ελληνικής Ογκολογικής Ερευνητικής Ομάδας (ΕΟΕΟ)
Abstract
dc:descriptionκαρκίνος των ωοθηκών είναι o δέκατος πιο κοινός καρκίνος και η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες στο δυτικό κόσμο. H αδυναμία πρόβλεψης της ανταπόκρισης των ασθενών σε συγκεκριμένες θεραπείες, αποτελεί μεγάλο εμπόδιο στη βελτίωση της αντιμετώπισης γυναικών με καρκίνο ωοθηκών, καθώς η χορήγηση της χημειοθεραπείας παραμένει εμπειρική. Τα τελευταία χρόνια έχουν υποδειχθεί μοριακοί μηχανισμοί αντοχής σε πλατίνα και ταξάνες, μέσω της έκφρασης συγκεκριμένων γονιδίων, τα οποία φαίνεται να επηρεάζουν την ανταπόκριση των ασθενών στη χημειοθεραπεία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμη αρκετά αδιευκρίνιστα σημεία τόσο στην απεικόνιση του συνολικού φάσματος των μοριακών αλληλεπιδράσεων, όσο και στην αρμονική συσχέτιση των μοριακών μηχανισμών αντοχής με τα κλινικά δεδομένα. Σκοπός της παρούσας ανάλυσης είναι ο έλεγχος της προγνωστικής αξίας των γονιδίων ATP7B, ERCC1, BRCA1, Τxr1, TSP1, Thioredoxin και DAXX που εμπλέκονται στην αντοχή των καρκινικών κυττάρων στη θεραπεία με πλατίνα και ταξάνες και η αξιολόγηση της σημασίας τους στην επιβίωση. Χρησιμοποιήθηκαν 146 δείγματα ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στα Ογκολογικά τμήματα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου της Κρήτης και του Νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου της Αθήνας. Αρχικά έγινε υπολογισμός της έκφρασης των υπό μελέτη γονιδίων και ακολούθησε πολυπαραγοντική ανάλυση για την ανάδειξη της σχετικής σημασίας των παραγόντων σε σχέση με την ανταπόκριση, το διάστημα έως την υποτροπή και την ολική επιβίωση. Το διάστημα έως την υποτροπή και η συνολική επιβίωση των ασθενών εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier. Για όλες τις στατιστικές δοκιμασίες το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε για p=0.05. Από την ανάλυση επιβίωσης προκύπτει ότι ασθενείς με υψηλά επίπεδα έκφρασης του mRNA των BRCA1, TXR1 και TSP1 φαίνεται να επιτυγχάνουν μεγαλύτερο διάμεσο χρόνο συνολικής επιβίωσης (OS) σε σχέση με αυτούς με χαμηλά επίπεδα έκφρασης (58.0 μήνες έναντι 39.0 μήνες, p-value=0.043, 49.0 μήνες έναντι 46.0 μήνες, p-value=0.050, 50.0 μήνες έναντι 39.0 μήνες, p-value=0.044, αντίστοιχα). Για τα υπόλοιπα γονίδια, διαφορές στα επίπεδα έκφρασής τους δεν φάνηκε να επηρεάζουν το συνολικό χρόνο επιβίωσης σε στατιστικά σημαντικό βαθμό.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σκαλτσή Τερέζα
- Skaltsi Tereza
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2729759