Abstract
dc:descriptionΚατά το ρωμαϊκό δίκαιο οι ενοχές θεωρούνταν αμεταβίβαστες και δεν επιτρέπονταν καμία μεταβολή στο περιεχόμενό τους, γι’ αυτό το λόγο η ανανέωση είχε ευρεία εφαρμογή. Αντίθετα στο σύγχρονο δίκαιο η εφαρμογή της ανανέωσης έχει περιοριστεί σημαντικά λόγω της χρήσης άλλων πιο ευέλικτων νομικών μορφωμάτων. Ήδη κατά τη σύνταξη του αστικού κώδικα υπήρξε προβληματισμός για το αν θα έπρεπε να συμπεριληφθούν σχετικές διατάξεις. Η εργασία αυτή έχει στόχο μέσα από τη μελέτη της θεωρίας και κυρίως της νομολογίας ν’ αναδείξει το πλαίσιο εφαρμογής της ανανέωσης καθώς και τα ζητήματα που ανακύπτουν. Χωρίζεται σε δύο μέρη, στο πρώτο αναλύονται οι διατάξεις της ανανέωσης και η σύγκρισή της με άλλα νομικά μορφώματα, ενώ το δεύτερο βασίζεται στ’ αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη της νομολογίας και χωρίζεται σε επτά θεματικές, που αφορούν κάποιες από τις βιοτικές σχέσεις όπου εφαρμόζεται η ανανέωση. Αυτές είναι, οι πιστωτικοί τίτλοι, η μίσθωση, η εγγύηση και η επέκταση της εγγυητικής ευθύνης στον αλληλόχρεο λογαριασμό, ο συμβιβασμός, η τροπή της προσημείωσης σε υποθήκη, το κούρεμα ομολόγων και οι επιπτώσεις του, όπως φαίνονται από τη νομολογία και η ανανέωση ως νομικός τύπος μεταβίβασης δανείου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σπύρου Μαρία
- Spyrou Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2864046