National and Kapodistrian University of Athens
Διερεύνηση της μεταβολής δεικτών νιτρο-οξειδωτικού stress με σκοπό την εύρεση της βέλτιστης θεραπευτικής αντιμετώπισης σε νεοδιαγνωσθέντες δυσγλυκαιμικούς ασθενείς
Abstract
dc:descriptionΟ Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί μια πολυπαραγοντική νόσο της οποίας τα ποσοστά στον πληθυσμό ολοένα και αυξάνονται. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι τα άτομα με διαγνωσμένο διαβήτη θα φτάσουν τα 439 εκατομμύρια το 2030. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι η διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, των λιπών και των πρωτεϊνών, η οποία οφείλεται σε έλλειψη ινσουλίνης με κύρια έκφρασή της την αύξηση των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα. Διακρίνεται σε τύπου 1, τύπου 2, κύησης καθώς και σε άλλες μορφές. Οι συνήθεις χρόνιες επιπλοκές του διακρίνονται σε μακροαγγειακές και μικροαγγειακές. Το οξειδωτικό στρες διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη των διαβητικών επιπλοκών, αφ’ ενός μέσω των αυξημένων ενεργών μορφών οξυγόνου (ROS) και αφ’ ετέρου λόγω της μειωμένης αποδόμησής τους από τον αντιοξειδωτικό αμυντικό μηχανισμό του κυττάρου. Υπάρχει λοιπόν συσχέτιση μεταξύ της υπεργλυκαιμίας, της παραγωγής των ROS, του οξειδωτικού στρες και της ανάπτυξης των διαβητικών επιπλοκών. Οι συγγενείς πρώτου βαθμού (FDR) διαβητικών ασθενών τύπου 2 διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης Σακχαρώδους Διαβήτη. Αυτό είναι αποτέλεσμα της αντοχής στην ινσουλίνη καθώς και της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας που έπειτα από μελέτες έχει βρεθεί ότι παρουσιάζουν οι FDR. Στην παρούσα εργασία αρχικά στο πρωτόκολλο Α διερευνήθηκε η μεταβολή του οξειδωτικού στρες έπειτα από εντατικοποίηση της θεραπείας σε μη ρυθμισμένους διαβητικούς ασθενείς οι οποίοι είχαν υποβέλτιστο γλυκαιμικό έλεγχο. Η εντατικοποίηση της θεραπείας έγινε στην πλειοψηφία των ασθενών με προσθήκη DPP4 αναστολέων και GLP-1 αγωνιστών στο θεραπευτικό τους σχήμα. Έπειτα από μελέτες έχει αποδειχθεί ότι αυτές οι κατηγορίες φαρμάκων έχουν και αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και προστατευτική δράση έναντι των αγγείων σε διάφορα κύτταρα και ιστούς. Έπειτα στο πρωτόκολλο Β διερευνήθηκε η μεταβολή των επιπέδων δεικτών οξειδωτικού στρες σε υγιείς, δυσγλυκαιμικούς και πρώτου βαθμού συγγενείς διαβητικών ασθενών τύπου 2 έπειτα από μία δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη 75 g που υποβλήθηκαν. Οι δείκτες που προσδιορίστηκαν ήταν η μηλονική διαλδεΰδη (MDA), τα πρωτεϊνικά καρβονύλια (PCs) και τα επίπεδα των νιτρικών και νιτρωδών. Τα αποτελέσματα του πρωτοκόλλου Α έδειξαν ότι τα επίπεδα της MDA αλλά και των PCs εμφάνισαν στατιστικά σημαντική μείωση έπειτα από τους 12 μήνες εντατικοποιημένης θεραπείας των διαβητικών ασθενών που συμμετείχαν στη μελέτη. Τα αποτελέσματα του πρωτοκόλλου Β, έδειξαν ότι δεν υπήρξαν μεταβολές στα επίπεδα της MDA και στα επίπεδα των PCs σε καμία από τις τρεις ομάδες ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Αντιθέτως όσο αφορά τη μέθοδο μέτρησης των επιπέδων των νιτρικών και νιτρωδών υπήρξαν σημαντικές μειώσεις στα επίπεδά τους στην ομάδα των δυσγλυκαιμικών ασθενών μετά από την διενέργεια της δοκιμασίας ανοχής στη γλυκόζη 75g.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τσακαλίδη Φωτεινή
- Tsakalidi Foteini
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, English, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2879744