National and Kapodistrian University of Athens
ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ: ΜΕΛΕΤΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΝΕΩΝ (BRAIN DRAIN)
Abstract
dc:descriptionΔιαχρονικά, οι άνθρωποι μέσω των ιστοριών ερμηνεύουν τον κόσμο, αντιλαμβάνονται τη θέση τους σ’ αυτόν και γεφυρώνουν τις μεταξύ τους διαφορές. Η αφήγηση ως παγκόσμιο μέσο επικοινωνίας μεταφέρει γνώση, κουλτούρα, αξίες, έθιμα, αντιλήψεις στους ανθρώπους και στους λαούς, ώστε οι μεταξύ τους διαφορές (διαγενεακές και εθνολογικές) να αμβλύνονται. Η σύγχρονη εποχή μας προσφέρει, μέσω της τεχνολογίας, νέα εργαλεία αφήγησης. Η ψηφιακή αφήγηση, συνδυάζοντας λόγο και ψηφιακά μέσα, προκαλεί το ενδιαφέρον της νέας γενεάς που στη διεθνή βιβλιογραφία ορίζεται ως ιθαγενής της τεχνολογίας (Digital Natives). Οι σημερινοί έφηβοι όταν αφηγούνται ιστορίες προσδιορίζουν την ταυτότητά τους, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικοοικονομικού πλαισίου και οικοδομούν ομαδική κουλτούρα για την αντιμετώπιση ενός κοινωνικοοικονομικού ζητήματος, όπως είναι το Brain Drain. Η παρούσα έρευνα μελετά τη στάση των μαθητών στο θέμα της διαρροής ανθρώπινων εγκεφάλων (Brain Drain) μέσω της δημιουργίας ψηφιακών αφηγήσεων. Το δείγμα της έρευνας αποτελούν 54 μαθητές που φοιτούν στη Β τάξη του Λυκείου. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε για τη δημιουργία ψηφιακών αφηγήσεων είναι σύμφωνη με τη δομή, τις αρχές και τη μεθοδολογία που προτείνει το Center for Digital Storytelling (CDS). Ακολουθήθηκε η αφηγηματική προσέγγιση ανάλυσης των ιστοριών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ποιοτικής ανάλυσης, τα οποία επιβεβαιώθηκαν και με την ποσοτική ανάλυση, οι μαθητές μέσω της συναισθηματικής τους εμπλοκής κατανόησαν σημαντικά κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, προσδιόρισαν τη δική τους θέση απέναντι σ’ αυτά, προβληματίστηκαν και κατανόησαν τον «άλλον». Αντιλήφθηκαν ότι όλοι μαζί αποτελούν μια «γενεά» με κοινούς προβληματισμούς, κοινά όνειρα, κοινές αγωνίες, καθώς τα σημεία που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Αναπτύχθηκαν προσωπικά, εφόσον μέσα από τις ψηφιακές αφηγήσεις επανεξέτασαν στερεοτυπικές τους αντιλήψεις, ένιωσαν αυτοπεποίθηση, απενοχοποίησαν τα «λάθη» τους. Βασική στόχευση της εκπαίδευσης είναι αυτή‧ οι μαθητές ως αυτόνομες προσωπικότητες να μπορούν να επεξεργάζονται δεδομένα, να αντιλαμβάνονται τη θέση τους απέναντι σ’ αυτά και να λαμβάνουν τις κατάλληλες για εκείνους αποφάσεις. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι οι έφηβοι -στην πλειοψηφία τους- βλέπουν ως διέξοδο στην εργασιακή ανασφάλεια, στην ανεργία και στην οικονομική κρίση, τη φυγή στο εξωτερικό. Συναισθηματικά, όπως οι ίδιοι αφηγούνται, νιώθουν μετέωροι μπροστά σε «ένα αβέβαιο μέλλον». Το εκπαιδευτικό σύστημα, οι εξετάσεις, αλλά και οι υψηλές προσδοκίες που έχουν οι ίδιοι και οι άλλοι από εκείνους, προκαλούν άγχος στους μαθητές, οι οποίοι δεν οραματίζονται κανένα μέλλον στη χώρα τους. Οι ψηφιακές αφηγήσεις αποκάλυψαν τη μεγάλη απογοήτευση που νιώθουν, το αδιέξοδο στο οποίο θεωρούν ότι έχουν περιέλθει . Οι περισσότεροι μαθητές αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μέλη μιας κοινωνίας που βρίσκεται υπό κατάρρευση οικονομικά και αξιακά. Μια κοινωνία που παρότι βρίσκεται σε πτώση «έχει υπερβολικές απαιτήσεις από εκείνους».
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ραφαηλίδου Ζαχαρούλα
- Rafailidou Zacharoula
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2882626