National and Kapodistrian University of Athens
Αυτοάνοσα νοσήματα στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1
Abstract
dc:descriptionΟ σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 (ΣΔτ1) είναι μία από τις σημαντικότερες χρόνιες διαταραχές της παιδικής ηλικίας αλλά και της ενήλικης ζωής με σταθερή αύξηση της συχνότητας τις τελευταίες δεκαετίες. Περίπου το ήμισυ της προδιάθεσης για ΣΔτ1 προέρχεται από γενετικούς παράγοντες, ενώ το υπόλοιπο εξαρτάται από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Οι αυτοάνοσες νόσοι που σχετίζονται με το ΣΔτ1 είναι συχνά υποκλινικές και οι επιπλοκές τους συνήθως αναγνωρίζονται αναδρομικά. Οι πιο συχνές αυτοάνοσες νόσοι που σχετίζονται με τον ΣΔτ1 είναι η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, η ατροφική γαστρίτιδα, η κοιλιοκάκη, η λεύκη. Μαζί με τις επιπτώσεις στη γενική υγεία, μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη γλυκαιμική ρύθμιση σε ασθενείς με ΣΔτ1. Για παράδειγμα, ο υποθυρεοειδισμός στην αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα ή η δυσαπορρόφηση που προκύπτει στην κοιλιοκάκη οδηγεί σε συχνά υπογλυκαιμικά επεισόδια και κακή γλυκαιμική ρύθμιση. Το μακρύ λανθάνον στάδιο των αυτοάνοσων νόσων, όταν υπάρχουν μόνο αυτοαντισώματα χωρίς κλινικά σημεία, υπογραμμίζει την ευκαιρία για στρατηγικές πρόληψης. Η ανάλυση της βιβλιογραφίας έδειξε μεγάλες διακυμάνσεις στις αναφερόμενες συχνότητες της κοιλιοκάκης σε παιδιά με ΣΔτ1, που κυμαίνονται από 3,3% έως 12%, ενώ στον γενικό πληθυσμό ο επιπολασμός εκτιμάται στο 1-2%. Η αυτοάνοση γαστρίτιδα είναι παρούσα στο 5-10% των ασθενών με ΣΔτ1, ενώ στον γενικό πληθυσμό ο μέσος επιπολασμός είναι 2%. Η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι μία από τις πιο συχνές αυτοάνοσες ασθένειες που σχετίζονται με το ΣΔτ1, με επιπολασμό αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων που εκτιμάται στο 5-40% σε παιδιά και 18-30% σε ενήλικες με ΣΔτ1 σε σύγκριση με 3-5% και 8-24% σε υγιείς μάρτυρες, αντίστοιχα. Υπολειτουργία του θυρεοειδούς, η οποία αποτελεί ένδειξη προοδευτικής θυρεοειδικής βλάβης, υπήρχε στο 6-10% των ασθενών με ΣΔτ1 και ο επιπολασμός αυξήθηκε μετά την ηλικία των 50 ετών, φτάνοντας τελικά το 18% στις ηλικίες άνω των 60 ετών. Πολλές μελέτες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν δείξει κοινές οδούς και γενετικά στοιχεία που εμπλέκονται στην ανάπτυξη αυτοάνοσων διαταραχών, αλλά λίγες περιλάμβαναν ασθενείς με πολλαπλή αυτοανοσία. Πρόσφατες μελέτες συσχέτισης σε ολόκληρο το γονιδίωμα (GWAS) έχουν υπογραμμίσει τη συμβολή του HLA2 στην ανάπτυξη διαφορετικών αυτοαντισωμάτων στο ΣΔτ1. Αυτή η ανασκόπηση έχει ως στόχο να συνοψίσει την πολλαπλή αυτοανοσία στο ΣΔτ1 και τις στρατηγικές προληπτικού ελέγχου που πρέπει να εφαρμόσουμε για την έγκαιρη διάγνωση και διαχείριση των νόσων αυτών και κατ’ επέκταση του ΣΔτ1 και να αναγνωρίσει σημεία που μπορεί να ωφελήσει η περαιτέρω έρευνα.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κωστάκη Κωνσταντίνα
- Kostaki Konstantina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2917501