National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη των διαταραχών πήξης σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με λέμφωμα Hodgkin
Abstract
dc:descriptionΤο λέμφωμα Hodgkin είναι μια σχετικά σπάνια κακοήθης νόσος του λεμφικού συστήματος με καλή πρόγνωση και ασυνήθιστα ιδιαίτερη βιολογία. Η ιδιαιτερότητα αυτή έγκειται στο γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά κύτταρα Hodgkin-Reed-Sternberg αποτελούν μόλις το 1% της μάζας του λεμφώματος, ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από τα κύτταρα του μικροπεριβάλλοντος, τα οποία είναι κυρίως λεμφοκύτταρα, ηωσινόφιλα, ουδετερόφιλα, μακροφάγα κλπ. Η σύσταση του μικροπεριβάλλοντος διαφοροποιείται και χαρακτηρίζει τους ιστολογικούς υπότυπους του HL και παίζει καθοριστικό ρόλο στην πολύπλοκη παθογένεση της νόσου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου είναι η ύπαρξη κλινικοεργαστηριακού φλεγμονώδους συνδρόμου, του οποίου η έκταση συμβαδίζει με τα προχωρημένα στάδια και την παρουσία Β-συμπτωμάτων. Έτσι, παρατηρείται αύξηση των συνήθων δεικτών φλεγμονώδους δραστηριότητας, όπως η ταχύτητα καθίζησης των ερυθρών αιμοσφαιρίων (ΤΚΕ), η C- αντιδρώσα πρωτείνη (CRP), το ινωδογόνο, οι απτοσφαιρίνες, η φερριτίνη, οι α2- και γ- σφαιρίνες, συχνά ελάττωση της αιμοσφαιρίνης και της αλβουμίνης, καθώς και αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων. Με αφορμή την παρατήρηση μας στην κλινική πράξη, ότι ασθενείς με HL συχνά εμφανίζουν κατά τη διάγνωση διαταραχές του αιμορραγικού ελέγχου και δεδομένου του γεγονότος ότι οι διαταραχές αυτές δεν έχουν επισήμως περιγραφεί στη βιβλιογραφία, ιδίως σε συγγράμματα αναφοράς, θελήσαμε να αποτυπώσουμε αυτό το φαινόμενο και να μελετήσουμε πιθανούς υποκείμενους παθογενετικούς μηχανισμούς. Έτσι, συγκεντρώσαμε και μελετήσαμε δείγματα ορού και πλάσματος από 35 ασθενείς με αρχική διάγνωση HL που προσήλθαν στο Κέντρο μας κατά τη χρονική περίοδο από 2ο/2018 έως 2ο/2019, προ της χορήγησης θεραπείας. Πράγματι, φάνηκε ότι το 29% των ασθενών αυτών παρουσιάζουν παράταση του χρόνου προθρομβίνης (PT)/INR (>1.2) και το 37% του χρόνου ενεργοποιημένης μερικής θρομβοπλαστίνης (aPTT) (>40 sec), η οποία είναι πλέον έκδηλη στα προχωρημένα στάδια της νόσου και σε ασθενείς με Β-συμπτώματα. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν αυξημένα επίπεδα D-Dimers (>0.5 μg/ml) στο 58% των ασθενών, τα οποία συσχετίζονταν με τον υψηλό IPS (≥3). Στην προσπάθεια διερεύνησης πιθανού παθογενετικού μηχανισμού μετρήθηκε η ενεργότητα των παραγόντων II, V, VII, X και τα επίπεδα του TFPI. Παρατηρήθηκε αρνητική συσχέτιση του PT με τον FVII, ενώ δεν προέκυψε κάποια συσχέτιση του PT/INR με τον TFPI. Ο TFPI ανευρέθηκε αυξημένος στο 66% των ασθενών. Επιπλέον παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές ενεργότητας των παραγόντων II, V και X και συσχέτιση αυτών με τις εργαστηριακές παραμέτρους που αντανακλούν το φλεγμονώδες σύνδρομο. Συμπερασματικά, φάνηκε η παράταση του PT/INR και του aPTT να αποτελούν συμπαρομαρτούντα ευρήματα που αποδίδονται στην ενεργότητα της νόσου και να επισυμβαίνουν λόγω υπέρμετρης ενεργοποίησης του μηχανισμού της αιμόστασης στα πλαίσια του φλεγμονώδους συνδρόμου στο HL. Στα ίδιο πλαίσιο εξηγείται και η αύξηση των παραγόντων II, V και X, γεγονός όμως που φαινομενικά έρχεται σε αντίθεση με την παράταση του PT/aPTT, υποδεικνύοντας έτσι την ύπαρξη κάποιου αντιρροπιστικού μηχανισμού. Τα ευρήματα αυτά δεν περιγράφονται στα κλασσικά συγγράματα Αιματολογίας. Η ανευρεθείσα αρνητική συσχέτιση του INR με τον FVII υποδεικνύει κάποιο πιθανό ρόλο αυτού του παράγοντα στον παθογενετικό μηχανισμό, εύρημα το οποίο χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Η ανεύρεση αυξημένων επιπέδων TFPI υποστηρίζει την υπόθεση της αναστολής του συμπλόκου TF/FVII από τον TFPI και αντιπροσωπεύει έναν πιθανό μηχανισμό παράτασης του PT/INR and aPTT. Αυτή η υπόθεση καθώς και η υπόθεση της κατανάλωσης του FVII μέσω συμπλόκου με τον TF και η ενεργοποίηση του PAR2 υποδοχέα μέσω του συμπλόκου TF/FVII, ο οποίος φαίνεται να υπερεκφράζεται σε διάφορα μοντέλα φλεγμονής, χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Πρέπει να σημειωθεί, ότι οι διαταραχές της αιμόστασης δε συνοδεύονται από αιμορραγική διάθεση και δε θα πρέπει να αξιολογούνται στην καθ΄ημέραν κλινική πράξη. Επιπλέον μελέτες απαιτούνται ώστε να αποσαφηνιστούν οι υποκείμενοι παθογενετικοί μηχανισμοί και να καθοριστεί η ενδεχόμενη προγνωστική σημασία του φαινομένου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Χατζηδημητρίου Χρυσοβαλάντου
- Chatzidimitriou Chrysovalantou
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2920839