National and Kapodistrian University of Athens
Ε-Διαιτησία : το ζήτημα της αναγνώρισης και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης υπό το φως της Σύμβασης της Νέας Υόρκης 1958
Abstract
dc:descriptionΟι τεχνολογικές εξελίξεις, ιδίως η ψηφιοποίηση, οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και η μηχανική μάθηση έχουν κάνει αισθητή την παρουσία στους περισσότερους τομείς της ζωής μας. Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο και τον τομέα της διαιτησίας, καθώς δημιουργούνται συνεχώς νέα εργαλεία και τεχνολογίες για την αύξηση της αποτελεσματικότητας και της ποιότητας της διεξαγωγής των διαιτησιών παγκοσμίως. Προς αυτήν την κατεύθυνσή η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της αναγνώρισης και εκτέλεσης από τα πολιτειακά δικαστήρια μίας διαιτητικής απόφασης εκδοθείσας από μία μηχανή-διαιτητή υπό το φως της Σύμβασης της Νέας Υόρκης 1958 (ΣΝΥ). Εκκινώντας από τις μορφές που μπορεί να λάβει η τεχνητή νοημοσύνη στη διαιτητική διαδικασία, στο πρώτο μέρος της εργασίας, η έρευνα θα εστιάσει σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, οι οποίες βοηθούν τους διαιτητές και τα μέρη στην εκτέλεση των καθηκόντων τους για τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας. Στη συνέχεια του πρώτου μέρους, εξετάζονται ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης στη διαιτητική διαδικασία, οι οποίες πιθανόν να έχουν αντίκτυπο στη νομιμότητα της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης και κατ’ επέκταση στην αναγνώριση και εκτέλεση της, σύμφωνα με τους κανόνες της Σύμβασης της Νέας Υόρκης 1958 (ΣΝΥ). Ακολούθως, αναλύεται η υποκατάσταση του διαιτητικού δικαστηρίου από μία μηχανή τεχνητής νοημοσύνης, μέσω της περίληψης των αναγκαίων χαρακτηριστικών που απαιτείται να συγκεντρώνονται σε αυτή τη μηχανή-διαιτητή. Υποστηρίζεται ότι οι πλήρως αυτόνομες διαιτησίες με χρήση τεχνητής νοημοσύνης θα είναι τεχνικά εφικτές και θα πρέπει να είναι νομικά επιτρεπτές στο σύντομο μέλλον. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας εξετάζεται η δυνατότητα αναγνώρισης και εκτέλεσης από τα πολιτειακά δικαστήρια μίας διαιτητικής απόφασης εκδοθείσας από μία μηχανή-διαιτητή υπό το φως της ΣΝΥ. Αναλύεται ειδικότερα ότι η ΣΝΥ είναι ικανή να προσαρμοστεί και να γίνουν νομικά αποδεκτές πλήρως αυτόνομες διαιτησίες τεχνητής νοημοσύνης. Πράγματι στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης δεν εντοπίζεται συγκεκριμένη διάταξη που να καθορίζει τη φύση του διαιτητή· εντοπίζονται όμως και προβλήματα σχετικά με την πρόσκρουση μίας τέτοιας απόφασης στη δημόσια τάξη του forum εκτέλεσης και κατ’ επέκταση η πρόσκρουση στο αρ. V της ΣΝΥ. Στο τελευταίο κεφάλαιο του Β’ μέρους ερευνάται κατά πόσον οι εθνικοί νόμοι περί διαιτησίας και οι θεσμικοί κανόνες διαιτησίας πρόκειται να αλλάξουν, ώστε να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες εξελίξεις των επιχειρήσεων και της τεχνολογίας. Πιθανολογείται επίσης ότι ρυθμιστικός ανταγωνισμός στην «αγορά της διαιτησίας» θα ασκήσει πίεση στα κράτη να επιδεικνύουν προσοχή και αυτοσυγκράτηση σε σχέση με τη δημόσια τάξη.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Νικολακοπούλου Μαρίνα
- Nikolakopoulou Marina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2972550