Abstract
dc:descriptionΚατά την διάρκεια κάθε προεκλογικής περιόδου αποστέλλεται τόσο από τα πολιτικά κόμματα όσο και από τους μεμονωμένους υποψήφιους μία πληθώρα σύντομων μηνυμάτων καθώς και μηνυμάτων πολυμέσων, τα οποία έχουν ως στόχο να επηρεάσουν την κρίση και ψήφο των πολιτών. Ένα εύλογο ερώτημα που τίθεται, εφόσον τις πιο πολλές φορές δεν έχει δοθεί η συναίνεση του υποκειμένου καθώς επίσης ούτε έχει παραχωρηθεί σε τρίτους ο τηλεφωνικός αριθμός των πολιτών, εάν τέτοιες τακτικές ενόχλησης των ψηφοφόρων είναι νόμιμες. Παρόλο που η πολιτική επικοινωνία μέσω μηνυμάτων δεν θεωρείται ως κάτι το απαγορευτικό, υπόκειται σε προϋποθέσεις νομιμότητας, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταπατώνται. Έτσι η ισχύουσα νομοθεσία σε τέτοιες περιπτώσεις, προβλέπει μία σειρά μέσων και δικαιωμάτων που στοχεύουν στην προστασία των υποκειμένων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική διερεύνηση της έννοιας της μη ζητηθείσας πολιτικής επικοινωνίας, η ανάλυση του νομικού πλαισίου που σχετίζεται με αυτή στην περίπτωση της Ελλάδας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σπανός Νικόλαος
- Spanos Nikolaos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2974192