Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

A novel method for testing accuracy of bite registration of intraoral scanners

Abstract

dc:description

Είναι γεγονός ότι η χρήση των ενδοστοματικών σαρωτών κερδίζει σήμερα ολοένα και περισσότερο έδαφος σε διάφορους τομείς της οδοντιατρικής πρακτικής. Σύμφωνα με πληθώρα ερευνών στη διεθνή βιβλιογραφία, η επίδοσή τους δίνει συγκρίσιμα αποτελέσματα με τα συμβατικά μέσα αποτύπωσης, όταν αφορά στην αποτύπωση μερικού τμήματος των οδοντικών τόξων, ενώ η σάρωση ολόκληρου του φραγμού φαίνεται να συνδέεται με την εμφάνιση μεγαλύτερων σφαλμάτων. Η ακρίβεια/πιστότητα των ενδοστοματικών σαρωτών έχει αναφερθεί ότι κυμαίνεται από 15 έως 50μm. Αντιθέτως, τα στοιχεία σχετικά με την ακρίβεια της καταγραφής της σύγκλεισης με τους ενδοστοματικούς σαρωτές είναι σπάνια και περιορίζονται κυρίως σε μελέτες in vitro. Ένας μεγάλος αριθμός παραγόντων δυσχεραίνει την υλοποίηση ερευνών που μελετούν την καταγραφή των οδοντικών επαφών με ενδοστοματικούς σαρωτές. Τα διαφορετικά οπτικά χαρακτηριστικά των υλικών που σαρώνονται στις in vitro μελέτες και το στοματικό περιβάλλον στις in vivo μελέτες αποτελούν δύο από αυτούς. Οι οπτικές ιδιότητες του υλικού που σαρώνεται καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο το φως ανακλάται και διαθλάται. Επομένως, υλικά με διαφορετικά οπτικά χαρακτηριστικά μπορεί να παρουσιάζουν διαφορετική ακρίβεια στη σάρωση. Η δυσκολία πραγμάτωσης ερευνών που αφορούν στην καταγραφή της σύγκλεισης έγκειται και στην ίδια την ταυτοποίηση των οδοντικών επαφών, η οποία παρεμποδίζεται από την πολυπλοκότητα των οδοντικών επιφανειών, το πλήθος των επαφών και την ύπαρξη περιοχών που βρίσκονται μεν σε κοντινή απόσταση, αλλά δεν εφάπτονται στην πραγματικότητα. Σε αναζήτηση μιας βέλτιστης λύσης σε αυτό το πρόβλημα, έχουν προταθεί διάφορες μέθοδοι. Ο στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να αναπτυχθεί μια μέθοδος για την αξιολόγηση της ακρίβειας της καταγραφής της σύγκλεισης με τους ενδοστοματικούς σαρωτές, αποφεύγοντας ενδεχομένως τους περιορισμούς των ήδη υπαρχουσών μεθόδων. Για να αποφευχθούν τα προαναφερθέντα προβλήματα, σχεδιάστηκαν δύο αντίθετες δομές με επίπεδες επιφάνειες επαφής, οι οποίες και τοποθετήθηκαν στον γλωσσικό χώρο των εκμαγείων μελέτης. Το ύψος τους προσαρμόστηκε έτσι ώστε μόνο αυτές να έρχονται σε επαφή επιβάλλοντας ένα μικρό μεσοφραγματικό διάστημα ανάμεσα στα άνω και κάτω οδοντικά τόξα. Οι επιφάνειες, όντας επίπεδες με καθορισμένες περιοχές επαφής, προσφέρουν εύκολη και ακριβή μέτρηση της απόστασης μεταξύ τους. Δεδομένου ότι οι επιφάνειες εφάπτονται κλινικά, αυτή η απόσταση θα πρέπει να είναι μηδενική στα ψηφιοποιημένα μοντέλα. Οποιαδήποτε απόσταση, είτε θετική (διάστημα) είτε αρνητική (διείσδυση), συνεπάγεται σφάλμα στην καταγραφή της σύγκλεισης. Η προαναφερθείσα δομή, η οποία σχεδιάστηκε ψηφιακά και τυπώθηκε σε 3D, περιλάμβανε δύο πανομοιότυπα τριγωνικά πλαίσια με κυλινδρικούς στύλους σε κάθε κορυφή, έναν πρόσθιο και δύο οπίσθιους, εκατέρωθεν. Δύο ομάδες εκμαγείων χρησιμοποιήθηκαν για τη δοκιμή της μεθόδου. Η πρώτη ομάδα αποτελούνταν από 10 γύψινα εκμαγεία που προέρχονταν από επιτυχώς ολοκληρωμένα ορθοδοντικά περιστατικά, και η δεύτερη από 10 μοντέλα με δόντια από ακρυλική ρητίνη (New Ace, μεσαίου μεγέθους, απόχρωση A3) τοποθετημένα σε ροζ κέρινες βάσεις. Ο δεύτερος τύπος εκμαγείων είχε ως στόχο να προσομοιάζει περισσότερο τις οπτικές ιδιότητες των φυσικών δοντιών. Επιπλέον, όλα τα μοντέλα από τη δεύτερη κατηγορία παρουσίαζαν έναν διαφορετικό τύπο ορθοδοντικής ανωμαλίας. Τρεις διαφορετικοί σαρωτές εξετάστηκαν: 1) Trios® 4th generation (3Shape Dental Systems, Copenhagen, Denmark), 2) Medit™ i500 (MEDIT Corp., Seoul, Korea), 3) Primescan Dentsply Sirona (Sirona Dental Systems, Bensheim, Germany). To Trios και το Primescan αξιολογήθηκαν και στις δύο ομάδες εκμαγείων, ενώ το Medit μόνο στα γύψινα εκμαγεία, καθώς δεν μπορούσε να αποδώσει με ακρίβεια τις κέρινες βάσεις και τα ακρυλικά δόντια. Στην προσπάθεια να αξιολογηθεί το σφάλμα, που οφείλεται αποκλειστικά στην καταγραφή των οδοντικών επαφών και όχι στη σάρωση των οδοντικών τόξων, εφαρμόστηκε η εξής διαδικασία στα γύψινα εκμαγεία: πρώτα σαρώθηκαν τα άνω και κάτω οδοντικά τόξα κάθε περίπτωσης, χωρίς να γίνει καταγραφή της σύγκλεισης. Τα ψηφιοποιημένα οδοντικά τόξα κάθε περίπτωσης αντιγράφηκαν, χρησιμοποιώντας τη λειτουργία κλωνοποίησης του λογισμικού του σαρωτή, και τελικά λήφθηκε μια ξεχωριστή συγκλεισιακή καταγραφή για κάθε κλώνο. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιήθηκε μόνο με τους σαρωτές Trios και Medit, καθώς δεν ήταν δυνατή η αντιγραφή των οδοντικών τόξων με το λογισμικό Primescan. Για την αξιολόγηση της καταγραφής των συγκλεισιακών επαφών τα ψηφιακά μοντέλα εισήχθησαν στο λογισμικό Viewbox (dHal Software, Kifissia, Greece) και μετρήθηκε η απόσταση μεταξύ των τριών κορυφών. Τα σφάλματα στην καταγραφή της σύγκλεισης θα μπορούσαν να είναι παρόμοια και στις τρεις θέσεις, οπότε τα ψηφιακά μοντέλα θα ήταν σε λάθος απόσταση μεταξύ τους, αλλά με παρόμοιο τρόπο σε όλο το οδοντικό τόξο ή σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσαν να υπάρχουν διαφορετικά σφάλματα μεταξύ των 3 κορυφών, γεγονός που θα υποδήλωνε σφάλματα στον προσανατολισμό "pitch" ή "roll" μεταξύ των τόξων. Η αξιοπιστία του ίδιου εξεταστή αλλά και μεταξύ δύο εξεταστών ( intra- & inter-examiner reliability) αξιολογήθηκε με την ανάλυση Bland Altman. Μονού δείγματος t-test πραγματοποιήθηκαν, για να ελεγχθεί το συστηματικό σφάλμα κάθε σαρωτή από τη σωστή εγγραφή (zero Roll, Pitch). Χρησιμοποιήθηκε η δοκιμή ANOVA ενός παράγοντα για τον έλεγχο των διαφορών μεταξύ των σαρωτών και η δοκιμή Levene, με βάση τη διάμεση τιμή, για την αξιολόγηση των διαφορών στη διακύμανση μεταξύ των σαρωτών. Η ανάλυση Bland-Altman χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ των δύο καταγραφών σύγκλεισης ανάμεσα στα κλωνοποιημένα μοντέλα. Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε σε α=0,05. Όλες οι δοκιμές εκτελέστηκαν με το IBM SPSS Statistics, έκδοση 26. Ο μέσος όρος μέγιστων σφαλμάτων στην καταγραφή της σύγκλεισης υπερέβη τα 50 μm. Τα σφάλματα ως προς τον προσανατολισμό στο Pitch και το Roll κυμαίνονταν πάνω από 0,1 μοίρες, υποδηλώνοντας ένα πρόσθετο μεσοφραγματικό σφάλμα περίπου 40 μm ή και περισσότερο. Τα μοντέλα με τα ακρυλικά δόντια εμφάνισαν μεγαλύτερα σφάλματα. Αναπτύχθηκε μια απλή μέθοδος για την αξιολόγηση της καταγραφής της σύγκλεισης με τους ενδοστοματικούς σαρωτές, η οποία αποφεύγει την ανάγκη ύπαρξης μεθόδου αναφοράς αλλά και την ανακρίβεια της τοποθέτησης σημείων αναφοράς στις επιφάνειες των δοντιών και που συγχρόνως μπορεί να μετρήσει το ακριβές σφάλμα σε συγκεκριμένες θέσεις και τον προσανατολισμό των δύο οδοντικών τόξων, αντί να περιορίζεται σε έναν χρωματικά κωδικοποιημένο χάρτη. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι οι ενδοστοματικοί σαρωτές μπορεί να εμφανίζουν κλινικά σημαντικά σφάλματα στην αναπαραγωγή της σύγκλεισης.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Κακαλή Λυδία
  • Kakali Lydia

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
English

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:3223807

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Κακαλή Λυδία; Kakali Lydia. A novel method for testing accuracy of bite registration of intraoral scanners. 2022. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223807