Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα εργασία αφορά δεκαπέντε περιπτώσεις ανθρώπων, ή ομάδες ανθρώπων, που για διαφορετικούς λόγους επέλεξαν να αυτοκτονήσουν. Η ομαδοποίηση των περιπτώσεων πραγματοποιήθηκε με βασικό κριτήριο το συναίσθημα, το οποίο οδήγησε στην απόφαση. Οι περισσότερες περιπτώσεις αυτοχειρίας συνδέονται με τρία βασικά συναισθήματα: τη ντροπή, την τιμή και τον φόβο. Ωστόσο, αναλύεται μία περίπτωση, η οποία οφείλεται στην τρέλα. Παρόλα αυτά, είναι συχνό φαινόμενο η ύπαρξη παραπάνω του ενός συναισθημάτων ως κίνητρο για την αυτοχειρία. Οι κατηγοριοποιήσεις, βάσει των οποίων αναλύονται οι περιπτώσεις, παρουσιάζουν ομοιότητες με τις σύγχρονες έρευνες σχετικά με την αυτοχειρία. Δίνεται βαρύτητα στον τρόπο με τον οποίο το άτομο ή η ομάδα ατόμων επιλέγει να αυτοκτονήσει, τον λόγο και το συναίσθημα που οδήγησαν στην απόφαση. Επιπλέον, μελετάται η ιστορικότητα της αυτοχειρίας, εάν δηλαδή από άλλες ιστορικές πηγές επιβεβαιώνεται η αυτοχειρία, ή αν υπάρχουν άλλες εκδοχές σχετικά με την πράξη. Παρατηρούνται περιπτώσεις όπου οι αμφιβολίες αφορούν είτε την ιστορικότητα του προσώπου, είτε τη δυνατότητα εκτέλεσης της αυτοχειρίας. Τέλος, αναλύεται σε ορισμένες περιπτώσεις η σημασία του τόπου της αυτοχειρίας, καθώς φαίνεται να έχει ειδική βαρύτητα. Στο εισαγωγικό κεφάλαιο αναλύεται το λεξιλόγιο, το οποίο χρησιμοποιούταν για την αυτοχειρία, καθώς και η χρήση της λέξης «αυτοχειρία» και των παραγώγων της στον Ηρόδοτο. Καθώς η μελέτη μας βασίζεται σε κατηγοριοποιήσεις, τόσο στον διαχωρισμό των περιπτώσεων, όσο και στην ανάλυσή τους, κρίνεται σκόπιμη μία παρουσίαση των διαφορετικών κατηγοριοποιήσεων. Οι πρώτες κατηγοριοποιήσεις που έχουν διασωθεί, προέρχονται από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, οι οποίοι διαχωρίζουν τις αυτοχειρίες σε αποδεκτές και μη αποδεκτές. Η πρώτη μεγάλη έρευνα σχετικά με την αυτοχειρία προέρχεται από τον Εμίλ Ντιρκέμ (1897), ο οποίος πραγματοποιεί ένα βασικό διαχωρισμό της αυτοχειρίας σε τέσσερεις κατηγορίες: την εγωιστική, την αλτρουιστική, την ανομική, τη φαταλιστική. Τέλος, παρατίθενται σύγχρονες κατηγοριοποιήσεις, ξεκινώντας με το έργο του Menninger (1937), ο οποίος διαχωρίζει την αυτοχειρία σε: χρόνια, «κεντρική», οργανική, αλλά και το έργο του Hoof (1990), το οποίο πραγματοποιεί διαχωρισμό των αυτοχειριών ανάλογα το κίνητρο, τον τρόπο και το λόγο. Δεν εμφανίζεται κάποιο βιβλίο, ή άρθρο το οποίο να καλύπτει συγκεκριμένα το θέμα της αυτοχειρίας στο ηροδότειο έργο. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα σημαντικά έργα: Βασική μελέτη αποτελεί το βιβλίο του Van Anton Hoof (1990) From autothanasia to suicide: self-killing in classical antiquity. Στο βιβλίο αναλύονται διεξοδικά ο τρόπος, ο λόγος και το συναίσθημα που οδήγησε το άτομο στην αυτοχειρία. Άλλο σημαντικό έργο, αποτελεί η έρευνα του Garrison (1991) Attitudes toward Suicide in Ancient Greece. Ο Garrison αναφέρει μέσω συγκεκριμένων κειμένων την άποψη των αρχαίων σχετικά με την αυτοχειρία.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Καραδήμας Σπυρίδων
- Karadimas Spyridon
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3400208