National and Kapodistrian University of Athens
Διερεύνηση του πιθανού καρδιοπροστατευτικού ρόλου αντιοξειδωτικών ενώσεων κάτω από συνθήκες υπεργλυκαιμίας σε καρδιακούς μυοβλάστες H9c2
Abstract
dc:descriptionΗ υπεργλυκαιμία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εκδήλωση διαβήτη και η χρόνια έκθεση σε αυτή μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε πολλαπλά όργανα. Η καρδιά, και ειδικότερα το καρδιομυοκύτταρο, δέχεται πληθώρα ερεθισμάτων και η απόκρισή του σε αυτά διαμορφώνει τη λειτουργία του οργάνου. Στρεσογόνες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να εκτεθεί η καρδιά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων: το μεταβολικό ή ενεργειακό στρες, το ωσμωτικό και το οξειδωτικό. Σε αυτές τις συνθήκες ενεργοποιούνται μονοπάτια σηματοδότησης του στρες τα οποία είναι εξελικτικά συντηρημένα και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της ομοιόστασης και της προσαρμογής. Τέτοια μονοπάτια είναι το στρες του ΕΔ (ΣΕΔ), η σηματοδότηση μέσω MAPKs, το οξειδωτικό στρες, τα μονοπάτια κυτταρικού θανάτου και ο μηχανισμός της αυτοφαγίας. Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της απόκρισης των κυττάρων H9c2 σε συνθήκες υπεργλυκαιμίας, ως προς την επαγωγή ΣΕΔ, τη διερεύνησης της ενεργοποίησης της p38 και της επαγωγής του μηχανισμού αυτοφαγίας. Παράλληλα, θελήσαμε να εξετάσουμε την πιθανή καρδιοπροστατευτική δράση διαφόρων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του γνωστού αντιοξειδωτικού μελατονίνη και του αναστολέα του Nf-κΒ, BAY-117082, στην κυτταρική επιβίωση, υπό τις ίδιες συνθήκες. Η επαγωγή του ΣΕΔ πιστοποιήθηκε μέσω του προσδιορισμού των επιπέδων φωσφορυλίωσης του μεταφραστικού παράγοντα eIF2α καθώς και των πρωτεϊνικών επιπέδων της ενδογενούς στο ΕΔ πρωτεΐνης-συνοδού BiP. Ειδικότερα, παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων αυτών των δεικτών. Η ενεργοποίηση του μονοπατιού των MAPKs διαπιστώθηκε με τον προσδιορισμό της p38-MAPK, όπου παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων φωσφορυλίωσής της, ενώ η ενεργοποίηση του μηχανισμού της αυτοφαγίας παρατηρήθηκε οπτικά με χρήση της χρωστικής acridine orange και καταγράφηκε σε βίντεο καθώς κυλούσε ο χρόνος επίδρασης. Καλλιέργεια των κυττάρων με το διάλυμα γλυκόζης και το αντιοξειδωτικό μελατονινή είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βιωσιμότητας του πληθυσμού των κυττάρων, υποδηλώνοντας την ευεργετική της επίδραση. Επιπλέον, θετική επίδραση στην βιωσιμότητα των κυττάρων είχε και η επίδραση με τον αναστολέα του Nf-κΒ, BAY-117082, για την περίπτωση που στα κύτταρα προστέθηκε διάλυμα γλυκόζης 25 mM. Το ίδιο συμπέρασμα δεν προέκυψε και στην περίπτωση της επίδρασης του BAY 117082 σε συνδυασμό με το διάλυμα γλυκόζης 50 mM.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ψαρογιάννη Φωτεινή
- Psarogianni Foteini
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3411495