Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το δικαίωμα στη στέγαση ως θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και κρίσιμο πυλώνα της κοινωνικής προστασίας, αναδεικνύοντας τη νομική, πολιτική και κοινωνική του διάσταση. Η στέγαση προσεγγίζεται όχι απλώς ως υλικός χώρος διαβίωσης, αλλά ως προϋπόθεση ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κοινωνικής ένταξης και ουσιαστικής άσκησης των λοιπών δικαιωμάτων. Η μελέτη εντάσσεται στο πλαίσιο της σύγχρονης συζήτησης για τα κοινωνικά δικαιώματα και το κράτος πρόνοιας, με ιδιαίτερη έμφαση στις προκλήσεις που θέτει η στεγαστική κρίση. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η θεωρητική θεμελίωση του δικαιώματος στη στέγαση μέσα από την εξέλιξη των κοινωνικών δικαιωμάτων και τις θεωρίες του κράτους πρόνοιας. Εξετάζεται η μετάβαση από τη φιλανθρωπική και οικογενειοκεντρική αντιμετώπιση της κατοικίας στη θεσμική εγγύηση του δικαιώματος, καθώς και η έννοια της στεγαστικής επισφάλειας ως σύγχρονης μορφής κοινωνικού αποκλεισμού. Αξιοποιούνται θεωρίες κοινωνικής δικαιοσύνης (Rawls, Sen, Fraser), οι οποίες προσφέρουν ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη στεγαστική ισότητα και την προστασία των ευάλωτων ομάδων. Παράλληλα εξετάζεται η νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στη στέγαση σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Αναλύονται τα βασικά κείμενα του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, καθώς και το ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας μέσω της ΕΣΔΑ, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη και της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη νομολογία του ΕΔΔΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων, που συμβάλλουν έμμεσα αλλά ουσιαστικά στην πραγμάτωση του δικαιώματος. Το δεύτερο μέρος επικεντρώνεται στη στεγαστική πολιτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αναλύοντας την ιστορική εξέλιξη, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, την εμπορευματοποίηση της κατοικίας και τις σύγχρονες μορφές στεγαστικού αποκλεισμού. Τέλος, διατυπώνονται προτάσεις θεσμικής αναδιάρθρωσης, με στόχο την ενίσχυση της αγωγιμότητας του δικαιώματος, τη δημιουργία πλαισίου κοινωνικής κατοικίας και την ενεργότερη συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κατοικία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δεσμευτικό κοινωνικό δικαίωμα και όχι ως απλό καταναλωτικό ή επενδυτικό αγαθό.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΡΕΝΤΙΦΗ ΑΜΑΛΙΑ
- RENTIFI AMALIA
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5322529