National and Kapodistrian University of Athens
Μακροπρόθεσμη έκβαση ασθενών υποβαλλόμενων σε διακαθετηριακή εμφύτευση αορτικής βαλδίδας
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής παρατηρείται και συχνότερα η εκφυλιστική στένωση της αορτής βαλβίδας. Η διακαθετηριακή εμφύτευση αορτικής βαλβίδας (TAVI) παρέχει μια εναλλακτική θεραπευτική επιλογή για ασθενείς που διατρέχουν υψηλό χειρουργικό κίνδυνο. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της συχνότητας και του είδους των επιπλοκών μετά από διακαθετηριακή αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (TAVR) για χρονικό διάστημα τριών ετών. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 101 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε διακαθετηριακή αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (TAVR) και νοσηλεύθηκαν στο «ΙΑΤΡΙΚΟ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», από Απρίλιο του 2019 έως και Μάιο του 2021. Τα στοιχεία συλλέχθηκαν από τον κλινικό και απεικονιστικό έλεγχο των ασθενών. Για την ανάλυσή τους χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS. (version 25.0). Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05 και εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2- test και t-test. Αποτελέσματα: Από τους 101 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας το μεγαλύτερο ποσοστό, 53,5% ήταν γυναίκες. Η ηλικία του δείγματος στο 41,6% ήταν 59-79 ετών και 80 ετών και μεγαλύτεροι ήταν το 58,4%. Συννοσηρότητα είχαν σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες. Τοποθέτηση νέου βηματοδότη έγινε στο 16,8% του δείγματος. Οξεία νεφρική ανεπάρκεια μετά από 48 ώρες σταδίου Ι παρουσίασε το 32,7% και σταδίου ΙΙ και ΙΙΙ το 11,9%. Σοβαρή αιμορραγία παρουσίασε το 6,0%, αρρυθμία (νέα κολπική μαρμαρυγή) το 14,9%, αγγειακές επιπλοκές το 7,9%. Μέτρια παραβαλβιδική διαφυγή παρατηρήθηκε στο 4,4% και απεβίωσε το 8,9% του δείγματος. Απεβίωσαν συχνότερα οι άνδρες (p=0,009), οι ασθενείς με μεγαλύτερο euroscore II (p=0,027), και με μικρότερο κλάσμα εξώθησης (p=0,014). Μετεπεμβατική κολπική μαρμαρυγή εμφάνισαν συχνότερα οι ασθενείς με προηγηθείσα χειρουργική αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (p=0,039). Τοποθέτηση νέου βηματοδότη εφαρμόστηκε στους ασθενείς με μεγαλύτερο vmax, meanPG και maxPG (p=0,021), (p=0,012) και (p=0,013), αντίστοιχα. Η επιβαρυμμένη νεφρική λειτουργία πριν την παρέμβαση και η καρδιακή ανεπάρκεια συχνότερα ευθύνονται για εμφάνιση οξείας νεφρικής ανεπάρκειας (p=0,007) και (p=0,014). Συμπέρασμα: Παράγοντες ευθυνόμενοι για τη συχνότητα και το είδος των επιπλοκών αποτελούν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών όπως είναι το φύλο, η συννοσηρότητα και το υψηλό Euroscore II. Οι παράγοντες αυτοί πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από την επιστημονική ομάδα κατά τη διενέργεια της TAVR.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λεπτόπουλος Ελευθέριος
- Leptopoulos Eleftherios
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5422040