Aristotle University Of Thessaloniki (AUTH)
Petrological and microstructural evolution of syn-tectonic granitoids rocks, Migif-Hafafit area, South Eastern Desert, Egypt
Abstract
dc:descriptionΤα γρανιτοειδή πετρώματα που μελετήθηκαν (WHC) σχηματίζουν στο σύνολό τους μια ανοιχτή μεγα-πτυχή με ΒΔ-ΝΕ ανάπτυξη. Αναπτύσσονται σε γεωγραφικό πλάτος 24ο 35΄00΄΄ Ν και 24ο 51΄00΄΄ και μήκος 34ο 30΄00΄΄και 34ο 45΄00΄΄. Τα πετρώματα μέσα στα οποία διεισδύουν τα γρανιτοειδή αποτελούνται από αμφιβολίτες πάνω στους οποίους επωθούνται υπερβασικά πετρώματα που εναλάσσονται με βιοτιτικούς και αμφιβολιτικούς γνεύσιους και ψαμμιτικούς γνεύσιους στα περιθώρια των μορφών δόμων (μεγα-αντικλίνων) που αναπτύσσονται στην περιοχή μελέτης. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αμφιβολίτες συνοδεύονται από μεταγάββρους. Τα γρανιτοειδή πετρώματα (τοναλίτες, γρανοδιορίτες και χαλαζιακοί διορίτες) εμφανίζονται με γνευσιακή υφή και αποτελούν τους πυρήνες των δόμων. Μελετήθηκε η κατανομή των κρυστάλλων Ζιρκονίου μεταξύ των ορυκτών σε διαφορετικούς τύπους των γρανιτοειδών δόμων για να υπολογισθεί ο σχετικός λόγος ορυκτών ζιρκονίου στο πέτρωμα. Ελήφθησαν υπόψη τα παρακάτω χαρακτηριστικά των ορυκτών του Ζιρκονίου: Χρώμα, εγκλείσματα, μήκος και πλάτος κρυστάλλων, λόγος επιμήκυνσης, μορφή και βαθμός στρογυλλότητας και διάβρωσης. Μελετήθηκε επί πλέον η γεωχημεία των γρανιτοειδών πετρωμάτων, για να καθορισθεί η γεωχημική τους συμπεριφορά, τα πετροχημικά τους χαρακτηριστικά, ο τύπος του μάγματος και το γεωτεκτονικό τους καθεστώς. Τα γρανιτοειδή πετρώματα σύμφωνα με τη γεωχημική ανάλυση και τη σύστασή τους ταξινομήθηκαν ως τοναλίτες έως γρανοδιορίτες σε όλους τους δόμους (A, B, C, D και Ε) και χαλαζιακός διορίτης στο δόμο D. Ο τύπος του μάγματος προσδιορίσθηκε ως ασβεστο-αλκαλικής σύστασης. Το τεκτονικό καθεστώς των γραννιτοειδών φαίνεται να είναι ανάλογο με αυτό του νησιωτικού τόξου. Η χημεία των ορυκτών δείχνει θετική συσχέτιση μεταξύ Cao στο πέτρωμα και An% στο πλαγιόκλαστο. Για να καταλάβουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κρυσταλλώθηκαν τα γρανιτοειδή πετρώματα, προσδιορίσθηκε για κάθε δόμο η αντίστοιχη πίεση και θερμοκρασία κρυστάλλωσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η πίεση και θερμοκρασία κρυστάλλωσης των γρανιτοειδών κυμαίνεται αντίστοιχα: Η. Aπό 4,7 έως 5,3 kbar και 716ο C έως 75ο8 C για τους τοναλίτες κ αι γρανοδιορίτες του δόμου Α. ΙΙ. Από 5 ως 6,3 kbarο Cκ έαωι ς 76269ο C για τοναλίτες και γρανοδιορίτες για τους δόμους B & C, ΙΙΙ. Από 4,4 έως 4,6 kbar καιο 7C64 έως ο7 7C για τοναλίτες και γρανοδιορίτες του δόμου D και 3,8 έως 5,5 kbar και 664ο C έως 688ο C για χαλαζιακό διορίτη του δόμου D και IV. Από 4,45 έως 6,3 kbar και 677ο C έως 689ο C για τοναλίτες και γρανοδιορίτες του δόμου Ε. Από αυτά συμπεραίνεται ότι οι τοναλίτες και γρανοδιορίτες του δόμου D χαρακτηρίζονται από συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας και χαμηλής πίεσης κρυστάλλωσης σε αντίθεση με τα γρανιτοειδή πετρώματα από τους υπόλοιπους δόμους (A, B, C και Ε), που δείχνουν σχετικά χαμηλότερες θερμοκρασίες και υψηλότερες πιέσεις κρυστάλλωσης. Αναλύθηκαν μικροδομές σε πλαγιόκλαστα, χαλαζία, βιοτίτη και αμφίβολο αναγνωρίσιμες στη μικροσκοπική παρατήρηση και είναι αποτέλεσμα παραμόρφωσης,. Η παραμόρφωση των βιοτιτών και αμφιβόλων ήταν έντονη στους γνευσιακούς τοναλίτες στον πυρήνα του βόρειου Α δόμου και του νότιου Ε δόμου, καθώς επίσης και στους τοναλίτες και γνευσιακούς γρανοδιορίτες στον πυρήνα των κεντρικών B, C και D δόμων της περιοχής Hafafiti. Οι μικροδομές που μελετήθηκαν, περιλαμβάνουν, μετατόπιση, ολίσθηση, κυματοειδή κατάσβεστη, παραμόρφωση σε ζώνες, παραμόρφωση διδύμων και ανάπτυξη υποκόκκων. Η περισσότερο χαρακτηριστική μικροδομή παραμόρφωσης που παρατηρήθηκε στα πλαγιόκλαστα και στο χαλαζία περιλαμβάνει κυματοειδή κατάσβεση και ανάπτυξη υποκόκκων. Η ανάλυση της ποσοτικής παραμόρφωσης έδειξε, ότι τα τελικά ελλειψοειδή παραμόρφωση στους δόμους A, B, C και Ε έχουν τσιγαροειδή και πλάτυνση γεωμετρία, όμως στα ελλειψοειδή παραμόρφωσης στο δόμο D έχουν μόνο πλάτυνση γεωμετρία. Οι τέσσερεις δόμοι A, B, C και Ε επηρεάσθηκαν από περισσότερα του ενός παραμορφωτικά γεγονότα σε συνθήκες έκτασης ή συμπίεσης όμως ο δόμος D επηρεάσθηκε από ένα μόνο εφελκυστικό παραμορφωτικό γεγονός. Οι δόμοι στην ευρύτερη περιοχή μελέτης (WHC) παρουσιάζουν ετερογένεια στην παραμόρφωση σύμφωνα με το σχέδιο ακτινωτής τοποθέτησης των γραμμών ολίσθησης και επηρεάσθηκαν από βραδυ-ορογενετική έκταση, που συνδέεται με το Najd σύστημα ρηγμάτων οριζόντιας μετατόπισης και προκάλεσε την αποκάλυψη των δόμων, είναι προσανατολισμένοι σε ΒΔ-ΝΑ ανάπτυξη, παράλληλα στη διεύθυνση της Najd αριστερόστροφης, ρηξιγενούς ζώνης διάτμησης (Najd σύστημα ρηγμάτων). Τελικά, συμπεραίνεται ότι η τεκτονική ανάπτυξη του Wadi Hafafit συστήματος ελέγχεται από 5 εξελικτικά, μεταξύ τους, στάδια παραμόρφωσης. •Πρώτο στάδιο:(>700 Ma) Το πρώτο αυτό στάδιο ξεκίνησε με διάρρηξη του ηπειρωτικού φλοιού και ανάπτυξη ωκεάνιου φλοιού. Ταυτόχρονα έλαβε χώρα ιζηματογένεση στη λεκάνη που δημιουργήθηκε και κατά μήκος παθητικών περιθωρίων. •Δεύτερο στάδιο: (680-700 Ma) Λαμβάνει χώρα υποβύθιση ωκεάνειας λιθόσφαιρας που συνδέεται με τη γένεση του ασβεστο-αλκαλικού μαγματισμού σε συνθήκες νησιώτικο τόξου (Hafafit-νησιωτικό τόξο). •Τρίτο στάδιο: (670-680 Ma) Κατά τη διάρκεια εξέλιξης της υποβύθισης προκαλείται σε κάποιο προχωρημένο στάδιο της, η ανάπτυξη των συντεκτονικών μεταμορφικών γεγονότων (Μ1) και (Μ2). Αρχική σύγκρουση μεταξύ του Hafafit- νησιώτικου τόξου και ενός άλλου τόξου, ευρισκόμενου ΒΔ, οδηγεί σε δημιουργία ανάστροφων ρηγμάτων και έντονης λεπίωσης. Η φορά κίνησης κατά τη διάρκεια αυτής της λεπίωσης, όπως έδειξε η τεκτονική ανάλυση, εμφανίζεται με διάφορες κατευθύνσεις, που κυμαίνονται από ΒΔ έως ΒΑ αλλά και αντίθετα από ΝΑ έως ΝΔ. •Τέταρτο στάιδο: (590-600 Ma) Τελική σύγκρουση λαμβάνει χώρα μεταξύ του Hafafit νησιώτικου τόξου και του άλλου ηφαιστειακού τόξου, με προώθηση της κίνησης προς τα ΝΔ. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου το οφιολιθικό μείγμα και οι Wadi Ghadir οφιόλιθοι τοποθετούνται τεκτονικά πάνω στο ανατολικό τμήμα του WHC, αποτέλεσμα συμπιεστικής τεκτονικής. Γενική καλυμματική τεκτονική λαμβάνει χώρα κυρίως προς τα ΒΔ κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, διαχωρίζοντας την Nugrus ενότητα, μεταμορφωμένη σε συνθήκες πρασινοσχιστολιθικής φάσης (Μ1), από την Hafafit ενότητα, μεταμορφωμένη σε συνθήκες αμφιβολιτικής φάσης (Μ2). •Ρο τελικό πέμπτο στάδιο: (580-590 Ma) συνδέεται με ορογενετική έκταση και φλοϊκή λέπτυνση. Το στάδιο αυτό ελέγχεται από τη δράση του Najd-ρήγματος οριζόντιας μετατόπισης και προκάλεσε την αποκάλυψη των Hafafit-δόμων με έναν συνδυασμό Transpression και πλευρικής διαφυγής. Ο προσανατολισμός των C-αξόνων από τις δύο γενεές των κρυστάλλων του Ζιρκονίου με ΒΔ-ΝΑ ανάπτυξη, βρίσκεται παράλληλα ως προς την κυρίαρχη γράμμωση προσανατολισμού των ορυκτών που φιλοξενούν τα Ζιρκόνια (πλαγιόκλαστα, αμφίβολοι, βιοτίτες). Όλοι οι δόμοι των γρανιτοειδών πετρωμάτων επηρεάσθηκαν έντονα από το τελικό αυτό στάδιο παραμόρφωσης, και συνεπώς ο προσανατολισμός των μέγιστων αξόνων (Χ) της ελλειψοειδούς παραμόρφωσης ακολουθεί τη γενική ανάπτυξη των δόμων και της έκτασης, δηλαδή ΒΔ-ΝΑ.
Degree
thesis:*- Grantor dc:publisher
- Aristotle University Of Thessaloniki (AUTH)
- Year dc:date
- 2013
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Thabet, Ismail
Subjects
dc:subject × 18- Τεκτονική
- Πετρολογία
- Αίγυπτος
- Γρανιτώδες πέτρωμα
- ΓΕΩΧΗΜΙΚΗ
- Μορφολογία ζιρκονίων
- Περιγραφή μικροτεκτονικών
- Tectonic evolution
- Zircon morphology
- Strain analysis
- Optical microstructure
- Geochemistry
- Petrography
- Egypt
- Φυσικές Επιστήμες
- Γεωεπιστήμες και Επιστήμες Περιβάλλοντος
- Natural Sciences
- Earth and Related Environmental Sciences
Rights
- Language dc:language
- eng
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- 10.12681/eadd/29578