National and Kapodistrian University of Athens
Διαταραχές πηκτικότητας στη δρεπανοκυτταρική νόσο - Ο ρόλος της υδροξυουρίας
Abstract
dc:descriptionΗ δρεπανοκυτταρική νόσος είναι η πιο συχνή κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οδηγεί σε μη αναστρέψιμες βλάβες σε διάφορα όργανα. Αν και η δρεπάνωση των ερυθροκυττάρων και η αγγειακή απόφραξη είναι κεντρικά στοιχεία της παθοφυσιολογίας της νόσου, έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η σημασία της αιμολυτικής αναιμίας και της αγγειοπάθειας. Η υπερπηκτική κατάσταση αποτελεί επίσης ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό της δρεπανοκυτταρικής νόσου και σχετίζεται με την ενεργοποίηση της ενδογενούς και της εξωγενούς οδού της πήξης. Όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν το ρόλο της, όχι μόνο στις θρομβωτικές επιπλοκές, αλλά και στη φλεγμονή των αγγείων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της δρεπανοκυτταρικής νόσου περιλαμβάνουν υποτροπιάζοντα επεισόδια επώδυνων κρίσεων, χρόνια αιμολυτική αναιμία, οξύ θωρακικό σύνδρομο, πνευμονική υπέρταση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρική ανεπάρκεια, πριαπισμό, έλκη κάτω άκρων, οστεονέκρωση και καρδιακή νόσο. Οι κλινικές εκδηλώσεις της υπερπηκτικής κατάστασης αφορούν επεισόδια φλεβικού θρομβοεμβολισμού, in situ θρόμβωσης και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θρομβωτικών επιπλοκών σε ασθενείς σπληνεκτομημένους ή με λειτουργική ασπληνία. Η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει στο πλαίσιο της δρεπανοκυτταρικής νόσου: 1) τις ανωμαλίες του μηχανισμού πήξης, 2) τη διαταραχή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων, 3) τη δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου, 4) τη συμμετοχή της φλεγμονώδους αντίδρασης και 5) τη συμμετοχή του μεταβολισμού του ΝΟ. Η υδροξυουρία είναι ένας χημειοθεραπευτικός παράγοντας και εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου αναγωγάση της ριβονουκλεοτίδης. Η υδροξυουρία (υδροξυκαρβαμίδη) αποτελεί βασικό στοιχείο στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής νόσου καθώς μειώνει τις κλινικές επιπλοκές και τη θνητότητα και έχει αρκετές σαφώς αναγνωρισμένες ωφέλιμες δράσεις που συμβάλλουν στην αναστολή της υπερπηκτικής κατάστασης. Οι δράσεις αυτές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της αποκάλυψης της φωσφατιδυλσερίνης στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων και τη μείωση της τάσης προσκόλλησης των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων, της ενεργοποίησης του ενδοθηλίου, της έλλειψης του ΝΟ και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Κομνηνάκα Βερονίκη
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1310558