National and Kapodistrian University of Athens
Θεραπεία νευροενδοκρινών όγκων με 90Y Edotreotide (90Y-Dotatoc)
Abstract
dc:descriptionΑνασκόπηση: Οι μεταστατικοί ή ανεγχείρητοι νευροενδοκρινείς όγκους (ΝΕΤ) είναι μη θεραπεύσιμες κακοήθειες με πολλά σοβαρά συμπτώματα, όπως διάρροια και η έξαψη, λόγω της υπερπαραγωγής πεπτιδίων και ορμονών. Οι όγκοι αυτοί μπορεί να είναι περιστασιακά απειλητικοί για τη ζωή. Οι θεραπευτικές προσεγγίσεις με ραδιονουκλίδια περιλαμβάνουν θεραπεία με επισημασμένα ραδιοπεπτίδια (PRRT), το 131I-MIBG και τις τοπικοπεριοχικές ραδιοφαρμακευτικές χορηγήσεις. Πολλές μελέτες για πάνω από μια δεκαετία καταδεικνύουν ότι η PRRT με 90Y-edotreotide μπορεί να είναι ένα αποτελεσματικό και ασφαλές θεραπευτικό εργαλείο στουςνευροενδοκρινείς όγκους (NETs) με θετικούς υποδοχείς σωματοστατίνης. Ο σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η κλινική βελτίωση, την απεικονιστική ανταπόκριση καθώς και την ασφάλεια της θεραπείας με 90Y-edotreotide σε μεταστατικούς ή υποτροπιάζοντες NETs. Μέθοδοι: 8 ασθενείς συμμετείχαν στη μελέτη αυτή, με ιστολογικά επιβεβαιωμένους μεταστατικούς ή ανεγχείρητους NETs με θετικό σπινθηρογράφημα υποδοχέων της σωματοστατίνης (111 In-OctreoScan) στις βλάβες και μετρήσιμη νόσο σε αξονική ή μαγνητική τομογραφία. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τρεις ή τέσσερις κύκλους μιας μόνο ενδοφλέβιας χορήγηση 2.2 έως 4.4 GBq 90Y-edotreotide, μία φορά κάθε 8-10 εβδομάδες, κατά μέγιστη συνολική δόση 13.3 GBq.Σε όλους τους ασθενείς χορηγήθηκε αμινοξικό διάλυμα, 1/2 έως 1 ώρα πριν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας με 90Y-edotreotide. Αποτελέσματα: Οκτώ ασθενείς συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα μελέτη. Σε ένα διάμεσο χρόνο παρακολούθησης 3-6 μηνών, Από τους ασθενείς αυτούς μορφολογική ανταπόκριση, σύμφωνα με τα κριτήρια RECIST, είχαν οι 4/8 ασθενείς (50%), εκ των οποίων 1/8 ασθενής (12.5%) με πλήρη ανταπόκριση (CR), 1/8 (12.5%) ασθενείς με μερική ανταπόκριση (PR) και 2/8 (25%) ασθενείς μικρού βαθμού ανταπόκριση (MR).Οι 3/4 ασθενείς είχαν γαστρεντεροπαγκρεατικούς όγκους (GEP-NET) και ο 1/4 καρκινοειδές πνεύμονος. Σταθεροποίηση της νόσου (SD) απεικονιστικά παρουσιάστηκε σε 1/8 ασθενείς (12.5%) και απεικονιστική πρόοδος νόσου (PD) σε 3/8 (37.5%) ασθενείς. Συνολικά η θεραπεία κατάφερε να ελέγξει τη νόσο σε 75% των ασθενών. Βιοχημική ανταπόκριση δεν παρατηρήθηκε αλλά ούτε και αύξηση των δεικτών (βιοχημικό SD) με εξαίρεση 1/8 ασθενείς (12.5%) ο οποίος παρουσίασε βιοχημικό PD. Κλινική ανταπόκριση σημειώθηκε σε 6/8 ασθενείς (75%) ενώ σε 2/8 (25%) ασθενείς η κλινική τους εικόνα παρέμεινε σταθερή (κλινικό SD) σε διάστημα παρακολούθησης 3-6 μηνών. Συνολικά 5/8 ασθενείς (62.5%) είχαν κάποιου είδους ανταπόκριση στη θεραπεία, κλινική, απεικονιστική ή βιοχημική. Όσο αφορά στις τοξικότητες 1/8 ασθενής (12.25%) παρουσίασε παροδική ηπατική τοξικότητα grade 2 μετά την πρώτη θεραπεία, ενώ 3/8 (37.5%) ασθενείς παρουσίασαν νεφρική τοξικότητα grade 1 στον εξάμηνο επάνελεγχο. Επίσης όλοι οι ασθενείς παρουσίασαν πτώση του αιματοκρίτη και της αιμοσφαιρίνης χωρίς όμως να παρουσιάσουν αιματολογικές τοξικότητες. Τέλος κατά τη διάρκεια χορήγησης της θεραπείας οι περισσότεροι ασθενείς παρουσίασαν τάση για έμετο ή εμετικό επεισόδιο και κεφαλαλγία συμπτώματα τα οποία είχαν πλήρη ύφεση λίγες ώρες μετά τη χορήγηση της θεραπείας και για αυτό αποδώθηκαν στη συγχορήγηση των αμινοξέων
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Λιότσου Θεοδώρα
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1311983