Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Υποπαραθυρεοειδισμός αιτιοπαθογένεια, διάγνωση και αντιμετώπιση

Abstract

dc:description

Ο Υποπαραθυρεοειδισμός, μία από τις κυριότερες αιτίες υπασβεστιαιμίας, αποτελεί ένα ενδοκρινικό σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη της παραθορμόνης. Το τυπικό βιοχημικό του προφίλ περιλαμβάνει χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα παραθορμόνης ορού, μειωμένη τιμή ασβεστίου ορού, ασυνήθιστα υψηλή νεφρική απέκκριση ασβεστίου, υπερφωσφαταιμία και μειωμένα επίπεδα 1,25(ΟΗ)2D3. O Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητος. Ο τελευταίος είναι και ο πιο συχνός, στενά συνυφασμένος με την απομάκρυνση των παραθυρεοειδών αδένων ή τη μη αναστρέψιμη βλάβη τους, όπως αυτή παρατηρείται κατόπιν χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του τραχήλου. Ενδέχεται όμως να έλκει την προέλευσή του από ανοσομεσολαβούμενη καταστροφή των παραθυρεοειδών αδένων, ενεργοποιητικές μεταλλάξεις στο γονίδιο της παραθορμόνης ή στον εξωκυττάριο ασβεστιοστάτη καθώς και τμήμα του συνδρόμου Di George μιας γενετικής ανωμαλίας ανιχνεύσιμης ιδίως στην παιδική ηλικία.Κατά την παθοφυσιολογία, η ελλιπής έκκριση της παραθορμόνης επάγει την επιβράδυνση των οστεολυτικών εξεργασιών στα οστά, τη μείωση της επαναρρόφησης του ασβεστίου και παραγωγής της 1,25(ΟΗ)2D3 στους νεφρούς καθώς και την αύξηση επαναρροφήσεως του φωσφόρου.Ο Υποπαραθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται ευκόλως τόσο από τα άνωθι αναφερόμενα εργαστηριακά δεδομένα όσο και από τη συμπτωματολογία των ασθενών. Η τετανία, πλείστες νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις όπως σπασμοί, νευρικότητα, σύγχυση, επιληπτικοί παροξυσμοί, ο καταρράκτης και η δερματική ξηρότητα συγκαταλέγονται στα πιο ενδιαφέροντα συμπτώματά του, η βαρύτητα των οποίων καθορίζεται από τη ταχύτητα με την οποία εγκαταστάθηκε η υπασβεσταιμία. Η αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού διακρίνεται γενικά σε αυτήν της οξείας φάσης και στη θεραπεία του χρόνιου Υποπαραθυρεοειδισμού. Στην οξεία φάση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η χορήγηση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ασβεστίου, είτε ως χλωριούχο είτε ως γλυκονικό, ακολουθούμενη από την από του στόματος λήψη σκευασμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D. Στον χρόνιο Υποπαραθυρεοειδισμό παραδοσιακός ακρογωνιαίος λίθος αποτελούσε ανέκαθεν η λήψη από του στόματος σκευασμάτων ασβεστίου, βιταμίνης D και θειαζιδικών διουρητικών. Πρόσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν και νέα μέσα στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού, όπως είναι η τεριπαρατίδη ή το ακέραιο μόριο της παραθορμόνης προλαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό ανεπιθύμητες δράσεις (νεφρασβέστωση, χρόνια νεφρική βλάβη) προκαλούμενες ενδεχόμενα από την κλασική θεραπεία.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Author dc:creator
  • Αποστολάκης Μιχαήλ

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:1314400

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
related terms
citation

Αποστολάκης Μιχαήλ. Υποπαραθυρεοειδισμός αιτιοπαθογένεια, διάγνωση και αντιμετώπιση. 2012. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314400