National and Kapodistrian University of Athens
Η επίδραση της επιφανειακής θαλάσσιας θολερότητας στη δυναμική της Μεσογείου Θάλασσας και της αλληλεπίδρασής της με την ατμόσφαιρα, (μελέτη με χρήση αριθμητικού μοντέλου)
Abstract
dc:descriptionΗ κατανόηση του ρόλου του ωκεανού και των αλληλεπιδράσεών του με την ατμόσφαιρα είναι υψίστης σημασίας για την ποσοτικοποίηση της τοπικής κλίμακας κλιματικής αλλαγής. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την επίδραση της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα χαρακτηριστικά, τη στρωμάτωση και την κυκλοφορία της Μεσογείου Θάλασσας καθώς και την ανάδρασή τους στις τοπικές αλληλεπιδράσεις θάλασσας- ατμόσφαιρας. Για τους σκοπούς της εργασίας χρησιμοποιήθηκε το τρισδιάστατο, πρωταρχικών εξισώσεων, ωκεανογραφικό μοντέλο Princeton Ocean Model (POM) και εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της επιφανειακής θολερότητας του νερού στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (MLD), στην επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) και στις αντίστοιχες ροές θερμότητας και πλευστότητας πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, πραγματοποιώντας πειράματα ευαισθησίας. Κύρια πηγή ωκεανογραφικών δεδομένων αποτελεί η βάση δεδομένων Medar / MEDATLAS 2002 ενώ τα ατμοσφαιρικά δεδομένα προέρχονται από το ECMWF. Για τις ανάγκες του πειράματος το αριθμητικό μοντέλο έχει διαμορφωθεί με 20 σ-επίπεδα (sigma layers) και 1/8° x 1/8° χωρική ανάλυση, ενώ η επίδραση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εξετάζεται μέσω της ταξινόμησης οπτικών τύπων νερού κατά Jerlov. Ως πρώτη προσέγγιση, καθώς και για την κατανόηση των διεργασιών που εμπλέκονται, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλά πειράματα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς οπτικούς τύπους νερού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας του νερού οδηγεί σε γενική ψύξη της Μεσογείου, αλλά με μια μικρή αύξηση της θερμοκρασίας των πρώτων μέτρων της στήλης του νερού. Αυτή η επιφανειακή θέρμανση προκαλεί μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας, καθώς και ενίσχυση της ανταλλαγής στο στενό του Γιβραλτάρ. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο ακραίες περιπτώσεις (διαυγές, πολύ θολό νερό) βρίσκουμε μια μείωση της μέσης θερμοκρασίας της λεκάνης, της τάξης των 0,7°C. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απώλειες θερμότητας κατά περίπου 5W/m2, ενώ η εποχιακή μεταβλητότητα μειώνεται. Μια μικρή αύξηση της εξάτμισης καθώς και η εισροή περισσότερων νερών του Ατλαντικού στο στενό του Γιβραλτάρ αποδίδονται στην αυξημένη θολερότητα. Σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (-11m), με το θολό νερό να αντιστοιχεί σε πιο ρηχό στρώμα ανάμιξης και σε πιο έντονη στρωμάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τέλος, ένας συνδυασμός οπτικών τύπων νερού εφαρμόζεται, θεωρώντας μέγιστη επιφανειακή θολερότητα στις παράκτιες περιοχές (βάθος<100m), ενώ το υπόλοιπο της Μεσογείου θεωρείται ότι είναι διαυγές (προεπιλεγμένη τιμή). Λαμβάνοντας υπόψη την επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) ειδικότερα, οι προκύπτουσες χωρικές μεταβολές είναι αρκετά έντονες.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Πεφάνης Βασίλειος
Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1317696