National and Kapodistrian University of Athens
Αναδρομική καταγραφή επιδημιολογικών, κλινικών χαρακτηριστικών μεσοθηλιώματος
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Το κακόηθες μεσοθηλίωμα του υπεζωκότα είναι ένας πολύ επιθετικός όγκος, στην παθογένεια του οποίου εμπλέκεται κυρίως η έκθεση στον αμίαντο. Η διάγνωση στους περισσότερους ασθενείς γίνεται σε προχωρημένο ήδη στάδιο της νόσου, και η εξέλιξη είναι ταχεία. Η απουσία αποτελεσματικής χειρουργικής προσέγγισης και η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος χρόνος επιβίωσης να μην ξεπερνά τους 12 μήνες. Σκοπός: εξετάστηκαν τα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών κατά τη διάγνωση και η συσχέτιση αυτών με την πρόοδο της νόσου και τη συνολική επιβίωση. Μέθοδος: έγινε αναδρομική καταγραφή στοιχείων ασθενών με διάγνωση κακόηθους μεσοθηλιώματος από το αρχείο της Γ’ΠΠ. Αποτελέσματα: συνολικά συλλέχθηκαν στοιχεία από 55 ασθενείς με μέση ηλικία τα 66,1 έτη, το 80% των οποίων ήταν άντρες. Οι μισοί είχαν γνωστή έκθεση σε αμίαντο είτε επαγγελματικής είτε οικιακής φύσεως. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η δύσπνοια και ο πόνος σε ποσοστά 69,1% και 63,6% αντίστοιχα. Η τελική διάγνωση τέθηκε στο 70,9% των ασθενών μέσω ανοικτής βιοψίας ή VATS, το 12,7% μέσω κυτταρολογικής εξέτασης πλευριτικού υγρού και το 12,7% μέσω πλευροσκοπικής βιοψίας. Ο συνηθέστερος ιστολογικός τύπος ήταν ο επιθηλιοειδής, σε ποσοστό 72,2%. Η υπεζωκοτική συλλογή και οι υπεζωκοτικές παχύνσεις ήταν τα συνηθέστερα απεικονιστικά ευρήματα βάσει αξονικής θώρακος σε ποσοστά 98,2% και το 83,6% αντίστοιχα. Απομακρυσμένες μεταστάσεις είχε το 14,5% των ασθενών. Το σύνολο των ασθενών έλαβε χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής με πλατινούχο παράγοντα σε συνδυασμό με πεμετρεξίδη. Ο μέσος χρόνος μέχρι την πρόοδο νόσου ήταν 11,0 μήνες. H ηλικία, η έκθεση σε αμίαντο και ο ιστολογικός τύπος βρέθηκαν να συσχετίζονται ανεξάρτητα με την πρόοδο της νόσου. Η πρόοδος της ηλικίας αύξανε το κίνδυνο για πρόοδο νόσου, όπως και η έκθεση σε αμίαντο και μάλιστα οι ασθενείς που είχαν εκτεθεί σε αμίαντο παρουσίαζαν 3,26 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ταχύτερη πρόοδο νόσου, από τους ασθενείς που δεν είχαν εκτεθεί σε αμίαντο. Επίσης οι ασθενείς με ιστολογικό τύπο άλλο του επιθηλιοειδούς είχαν 2,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους με επιθηλιοειδή ιστολογικό τύπο. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 15,7 μήνες. Παράγοντες που βρέθηκε να συσχετίζονται με την συνολική επιβίωση ήταν η ηλικία, η τοξικότητα κατά τη χορήγηση χημειοθεραπείας αλλά και η ακτινοθεραπεία. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτεροι ήταν σε ηλικία οι ασθενείς κατά τη διάγνωση τόσο αυξανόταν ο κίνδυνός τους. Επίσης, εκείνοι που παρουσίασαν τοξικότητα κατά την χημειοθεραπεία είχαν 2,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει τοξικότητα, ενώ και η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών συνεπεία της χημειοθεραπείας βρέθηκε να έχει 2,07 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για μικρότερη επιβίωση. Τέλος, οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ακτινοθεραπεία είχαν κατά 85% μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν. Συμπεράσματα: το κακόηθες μεσοθηλίωμα είναι μια νόσος που σχετίζεται με έκθεση σε αμίαντο, συνηθέστερα επαγγελματική. Η πρόοδος της νόσου και η συνολική επιβίωση των ασθενών σχετίζονται με την ηλικία, την έκθεση σε αμίαντο, τον ιστολογικό τύπο, την τοξικότητα κατά τη χημειοθεραπεία και την χορήγηση ΑΚΘ.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μποσταντζόγλου Κλημεντίνη
- Bostantzoglou Klimentini
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1326954