Abstract
dc:descriptionΟ Αμερικανός αστροφυσικός E.N. Parker, υποστήριξε το 1958 ότι το ηλιακό στέμμα δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται με υπερηχητική ταχύτητα. Η υπερηχητική αυτή εκτόνωση του πλάσματος του Ήλιου ονομάστηκε ηλιακός άνεμος. Γενικά, ονομάζουμε αστρικό άνεμο τη συνεχή, υπερηχητική εκροή μάζας από ένα άστρο. Η δημιουργία ενός αστρικού ανέμου προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την άσκηση στα σωματίδια της αστρικής ατμόσφαιρας κάποιας δύναμης με ακτινική, προς τα έξω, συνιστώσα, η οποία από κάποια ακτίνα και πέρα υπερβαίνει τη δύναμη της βαρύτητας. Στην παρούσα εργασία μελετάμε ανέμους από θερμά (T>104K) άστρα μεγάλης μάζας (M 10-100 MSun), προγενέστερων φασματικών τύπων (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet). Τον κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία αυτών των ανέμων παίζει η δύναμη ακτινοβολίας, ιδιαίτερα η συνιστώσα που σχετίζεται με τις φυσικές διαδικασίες που παράγουν τις φασματικές γραμμές. Εξετάζουμε δύο περιπτώσεις μοντελοποίησης αυτής της δύναμης: ως συνάρτηση της επιτάχυνσης (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157), και ως συνάρτηση της απόστασης (Muller, Vink 2008, A&A 492, 493). Στη δεύτερη περίπτωση η λύση μπορεί να εκφραστεί αναλυτικά μέσω της συνάρτησης W του Lambert.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παρασκευόπουλος Δημήτρης
- Paraskevopoulos Dimitris
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1327380