National and Kapodistrian University of Athens
Απεικονιστική διερεύνηση ασθενών με συνδυασμένες μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας
Abstract
dc:descriptionΟστεοπόρωση είναι ένα συστηματικό νόσημα του σκελετού που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, με συνέπεια την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και την πρόκληση αναίτιων καταγμάτων. Σαρκοπενία είναι η συνισταμένη της έκπτωσης της ποσότητας και της λειτουργικής ποιότητας του μυϊκού ιστού, η οποία μπορεί να είναι σχετιζόμενη με τη γήρανση (πρωτοπαθής) ή οφειλόμενη σε άλλα αίτια (δευτεροπαθής). Με δεδομένη τη συχνή συνύπαρξη χαμηλής οστικής πυκνότητας και ελαττωμένης μυϊκής μάζας στους ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς και των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που προκαλούν τις δύο αυτές παθολογικές καταστάσεις, έχει προταθεί ο όρος “σαρκο-οστεοπενία” ή “σαρκο-οστεοπόρωση”, για τις μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας. Οι μεικτές μορφές οστεοπόρωσης-σαρκοπενίας μπορούν να διακριθούν σε πρωτοπαθείς – σχετιζόμενες με την ηλικία, και δευτεροπαθείς, οφειλόμενες σε παράγοντες που επηρεάζουν ταυτόχρονα το οστό και το μυ. Οι δευτεροπαθείς διακρίνονται σε ενδοκρινολογικής αιτιολογίας (γλυκοκορτικοειδή, διαταραχές GH/IGF-1, θυρεοειδοπάθεια, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπογοναδισμό), νευρομυϊκές διαταραχές (νόσος κινητικού νευρώνα), διατροφική ανεπάρκεια / δυσαπορρόφηση, άλλα χρόνια νοσήματα (ρευματολογικά, ΧΝΑ, ΧΑΠ, γαστρεντερολογικά, κακοήθη), και τέλος ακινητοποίηση ή συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Ειδικές κλινικές καταστάσεις που σχετίζονται με συνδυασμό οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας αποτελούν η οστεοσαρκοπενική παχυσαρκία, το σύνδρομο ευπάθειας (frailty), κι η καχεξία. Ο ρόλος της απεικόνισης στη μελέτη των ασθενών με μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας περιλαμβάνει τα εξής: προσυμπτωματικό έλεγχο, διάγνωση και αξιολόγηση της βαρύτητας της νόσου, παρακολούθηση και έλεγχο της ανταπόκρισης στη χορηγούμενη θεραπεία, απεικονιστική διερεύνηση της λειτουργικής μονάδας οστού-μυός, και συμπληρωματικό έλεγχο (σύστασης σώματος – λιπώδους ιστού, και κεντρικού νευρικού συστήματος). Οι απεικονιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA), αξονική τομογραφία (CT, QCT, vQCT), μαγνητική τομογραφία (MRI, HR-MRI, pMRI), περιφερική ποσοτική υπολογιστική τομογραφία (pQCT, HR-pQCT), και υπερηχοτομογραφία (US, QUS). Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι διακρίνονται σε ολόσωμες και περιφερικές, καθώς και σε αυτές που χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (CT, DXA, pQCT) και σε αυτές που δε χρησιμοποιούν (MRI, US). Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες απεικονιστικές μέθοδοι στην καθημερινή κλινική πράξη είναι η DXA και η CT, με την MRI να είναι ωστόσο πολλά υποσχόμενη, μιας και συνεχώς εξελίσσεται και αυξάνεται η διαθεσιμότητά της.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μπερέτης Γεώργιος
- Beretis Georgios
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:1449837