Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού

Abstract

dc:description

Το αδενοκαρκίνωμα του μαστού αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη όγκο στο γυναικείο φύλο, με αναλογία εμφανίσεως 1/8 γυναίκες. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ευαισθητοποιούνται για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου, και τον προλαμβάνουν συνηθέστερα με την αυτοψηλάφηση, τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα. Από το σύνολο των ψηλαφητών μαζών, η πλειοψηφία αφορά σε καλοήθεις μη καρκινικές αλλοιώσεις, με συνηθέστερες, ανάλογα και με την ηλικία, το ινοαδένωμα, τις απλές κύστεις και την ινοκυστική μαστοπάθεια. Οι στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία ογκόμορφων ή μη αλλοιώσεων. Αυτές μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Σε γενικές γραμμές είναι ασυνήθεις, με κάποιες να έχουν αναφερθεί σπάνια. Είναι αλλοιώσεις που προέρχονται και αποτελούνται αποκλειστικά από μεσεγχυματικά στοιχεία, έτσι εξ ορισμού αποκλείονται οι ινοεπιθηλιακές αλλοιώσεις που είναι διφασικές. Ο μαζικός αδένας πέρα του επιθηλιακού στοιχείου, στη μεγαλύτερη του έκταση αποτελείται από στρώμα, δηλαδή λίπος, ινώδη συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα, λεία και γραμμωτά μυϊκά στοιχεία. Όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να δώσουν γένεση σε καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα, τα οποία αν και είναι σπάνια, μπορεί να θέσουν διαφοροδιαγνωστικο θέμα με καρκίνωμα. Στην ταξινόμηση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (WHO) 2012, για τους όγκους του μαστού περιλαμβάνεται ξεχωριστό κεφάλαιο για τους μεσεγχυματικούς όγκους. Οι όγκοι αυτοί, αλλά και νεοπλάσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ανωτέρω ταξινόμηση, θα περιγραφούν στην παρούσα εργασία. Στις καλοήθεις μη νεοπλασματικές αλλοιώσεις περιλαμβάνεται η ψευδοαγγειώματώδης στρωματική υπερπλασία και η καλοήθης ή άτυπη αγγειακή υπερπλασία (AVLS) μετά από ακτινοβολία. Η πρώτη ανευρίσκεται συχνά στο μαστό ως τυχαίο εύρημα παρακείμενα άλλης αλλοίωσης ή ως ογκόμορφη βλάβη, και μπορεί να δημιουργήσει διαφοροδιαγνωστικό προβληματισμό με αγγειακό ή ινοεπιθηλιακό νεόπλασμα. Η AVLS εμφανίζεται σε θέση προηγηθείσας ακτινοβολίας και σπάνια μπορεί να εξελιχθεί σε αγγειοσάρκωμα. Τα καλοήθη μεσεγχυματικά νεοπλάσματα του μαστού είναι όγκοι που αναπτύσσονται και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος, με όμοιους ανοσομορφολογικούς χαρακτήρες. Συχνά όμως κλινικά και απεικονιστικά, θέτουν θέμα διαφορικής διάγνωσης με κακοήθεις όγκους. Γενικά δεν είναι συχνές αλλοιώσεις. Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 στους στρωματικούς όγκους του μαστού περιλαμβάνονται το λίπωμα, ο φλεγμονώδης μυοϊνοβλαστικός όγκος, η ινωμάτωση δεσμοειδούς τύπου, το μυοϊνοβλάστωμα, η οζώδης περιτονιϊτις, το λειομύωμα, ο κοκκιοκυτταρικός όγκος, οι όγκοι από το έλυτρο των νεύρων, και οι καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Δεν περιλαμβάνεται πλέον το αιμαγγειοπερικύττωμα. Οι καλοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις αντιμετωπίζονται με απλή εκτομή σε υγιή όρια, και σπάνια υποτροπιάζουν. Οι κακοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού αποτελούν μια ετερογενή ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων, προερχόμενων από το στρώμα του μαζικού αδένα, και συγκεκριμένα από μεσεγχυματικά στοιχεία του μεσολόβιου στρώματος, που αποτελεί το στηρικτικό υπόστρωμα του. Ουσιαστικά είναι σαρκώματα, τα οποία σε γενικές γραμμές δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα που αναπτύσσονται στα μαλακά μόρια. Ωστόσο υπάρχουν μικρές διαφορές σχετικά με την συχνότητα εμφάνισής τους. Μακροσκοπικά συχνά είναι περίγραπτες μάζες με ή χωρίς κάψα, συμπαγείς, σαρκώδους όψης με παρουσία ή όχι νέκρωσης και αιμορραγίας. Η διάγνωσή τους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μεταπλαστικού καρκινώματος ή κακοήθους φυλλοειδούς όγκου, γι΄αυτό απαιτείται πολύ καλή δειγματοληψία. Επίσης, πρέπει πάντα να αποκλεισθεί η μετάσταση από όγκο μαλακών μορίων, που έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά σπάνια. Σε αρκετές περιπτώσεις για την σωστή τυποποίηση του σαρκώματος είναι απαραίτητος ο ανοσοϊστοχημικός έλεγχος. Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για τη συσχέτιση ανάπτυξης σαρκώματος στον μαστό, ακόμα και πολλά χρόνια μετά από ακτινοθεραπεία, για αντιμετώπιση καρκινώματος μαστού. Πιο συχνός κακοήθης μεσεγχυματικός όγκος είναι το αγγειοσάρκωμα. Σε γενικές γραμμές, η ευρεία εκτομή του όγκου με υγιή όρια αποτελεί την πρώτη γραμμή θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μετάσταση σε μασχαλιαίους λεμφαδένες είναι εξαιρετικά σπάνια, γι ΄αυτό δεν έχει νόημα η εξαίρεση φρουρού λεμφαδένα ή ο μασχαλιαίος λεμφαδενικός καθαρισμός. Σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να αφαιρεθεί η βλάβη επί υγιών ορίων, σε υψηλόβαθμης κακοηθείας σαρκώματα, σε κάποιους συγκεκριμένους τύπους και γενικά όταν οι βλάβες είναι μεγαλύτερες από 5 εκ. προτιμάται η μαστεκτομή, προκειμένου να αποφευχθεί τοπική υποτροπή. Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις . Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 περιλαμβάνονται το αγγειοσάρκωμα, το λιποσάρκωμα, το ραβδομυοσάρκωμα, το οστεοσάρκωμα και το λειομυοσάρκωμα.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Σπανού Καλλιρρόη
  • Spanou Kallirroi

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:1705427

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Σπανού Καλλιρρόη; Spanou Kallirroi. Στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού. 2017. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1705427