National and Kapodistrian University of Athens
Η κλινική σημασία των δ-διμερών στο NSCLC
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (NSCLC) και ο μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (SCLC) αποτελούν το 95% των νεοπλασμάτων του πνεύμονα. Το σύστημα πήξης φαίνεται να συμβάλλει στην πρόοδο του καρκίνου. Οι αιμοστατικές παράμετροι έχουν εξεταστεί ως παράγοντες πρόβλεψης της αποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της πρόγνωσης. Η σχέση μεταξύ των παραμέτρων πήξης, όπως το δ-διμερές, τα αιμοπετάλια και η κακοήθεια, έχουν διερευνηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Σκοπός: Η συστηματική ενεργοποίηση της αιμόστασης παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με καρκίνο. Τα αυξημένα επίπεδα του δ-διμερούς, το οποίο είναι προϊόν αποδόμησης του διασταυρούμενου ινώδους, υποδεικνύουν την ενεργοποίηση της αιμόστασης και της ινωδόλυσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των παραγόντων πήξεως, ιδίως δ-διμερών και ινωδογόνου, σε ασθενείς με NSCLC και η διερεύνηση της κλινικής σημασίας τους με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τις παραμέτρους του νεοπλάσματος και της θεραπείας του καθώς και της προγνωστικότητας του στην επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Μέθοδος: Μετρήθηκαν τα δ-διμερή και το ινωδογόνο σε 58 ασθενείς που διαγνώστηκαν με NSCLC και η μέτρηση επαναλήφθηκε σε 20 από αυτούς μετά τη λήψη του 3ου κύκλου της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Αποτελέσματα: Τα δ-διμερή φαίνεται να είναι συχνότερα αυξημένα σε ασθενής με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα χωρίς όμως να παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα (P=0.60) συγκριτικά με τους υπόλοιπους καρκινικούς υπότυπους. Παρατηρείται θετική συσχέτιση των επιπέδων των δ-διμερών (r = 0.54) και του ινωδογόνου (r= 0.47) κατά την διάγνωση της κακοήθειας και μετά τη λήψη του 3ου κύκλου χημειοθεραπευτικής αγωγής με στατιστική σημαντικότητα p= 0.01 για τα δ-διμερή και p= 0.04 για το ινωδογόνο. Αντίθετα, η επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα με τη διαφορά ινωδογόνου (p=0.05) και με την μερική ανταπόκριση (PR) των ασθενών στην χημειοθεραπεία που έλαβαν(p=0.001). Συμπεράσματα: Παρόλο που τα δ-διμερή βρίσκονται συχνότερα αυξημένα σε ασθενείς σταδίου IV και σε ασθενείς με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα η αύξηση αυτή δεν είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον, η μεταβολή των δ-διμερών με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών μετά την λήψη της θεραπείας δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα . Ασθενείς όμως, που είχαν μερική ανταπόκριση στην θεραπεία και μικρές μεταβολές στις τιμές του ινωδογόνου παρουσίασαν μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS).
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κόκκοτου Ελένη
- Kokkotou Eleni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2135844