National and Kapodistrian University of Athens
T-λεμφώματα, κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση .Νεότερα δεδομένα .
Abstract
dc:descriptionΤα λεμφώματα Τ/ ΝΚ κυττάρων αποτελούν σπάνια (10% των μη Hodgkin λεμφωμάτων) νεοπλάσματα που προέρχονται από τα Τ-λεμφοκύτταρα και από τα κύτταρα φυσικούς-φονείς σε διάφορα στάδια της διαφοροποίησής τους. Τα περισσότερα έχουν δυσμενή πρόγνωση και η δυνατότητα ανάπτυξης νέων μεθόδων αντιμετώπισης τους αποτελεί ένα δύσκολο στόχο καθώς ο αριθμός των ασθενών είναι μικρός και η μοριακή παθογένεια των περισσότέρων Τ-λεμφωμάτων δεν είναι πλήρως κατανοητή. Η ταξινόμηση αυτών των λεμφωμάτων έχει γίνει με βάση κλινικά, μορφολογικά και ανοσοφαινοτυπικά κριτήρια. Αναπτυσσονται σε ενήλικες και παιδιά, και προσβάλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η μελέτη των Τ-λεμφωμάτων είναι δύσκολη κυρίως λόγω της σπανιότητας τους. Ο ανοσοφαινότυπος βοηθά σημαντικά στη διάγνωση των Τ λεμφωμάτων αν και σε κάθε νοσολογική οντότητα παρατηρείται φαινοτυπική ετερογένεια και επι πλέον δεν υπάρχει ειδικός φαινότυπος για το κάθε νόσημα. Βασικά και κοινά συμπτώματα αποτελούν η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, η ηπατοσπληνομεγαλία, πυρετός νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους. Σύμφωνα με την κατάταξη του πακγόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) στις Τ/ΝΚ λεμφουπερπλαστικές εξεργασίες συμπεριλαμβάνονται οι νεοπλασίες από πρόδρομα και από ώριμα Τ/ΝΚ κύτταρα, που με την σειρά τους χωρίζονται σε υποκατηγορίες. Στους ποιο κοινούς τύπους λεμφωμάτων παραμένουν το περιφερικό λέμφωμα Τ-κυττάρων και το αναπλαστικό λέμφωμα μεγάλων κυττάρων. Τα κύτταρα της νόσου εξετάζονται για έκφραση CD3 ,CD4, CD7, CD8 καθώς και αναλόγος την υποομάδα σε αντοίστοιχους δείκτες. Σχήματα περιέχοντα ανθρακυκλίνη και κυρίως ο συνδυασμός CHOP θεωρούνται θεραπεία εκλογής, με ποσοστά πλήρων υφέσεων 50-70%. Επί υποτροπής ή ανθεκτικής νόσου, ποσοστό περίπου 30% δύνανται να ιαθεί μετά από θεραπεία διάσωσης και αυτόλογη ή αλλογενή μεταμόσχευση. Η χορήγηση σχημάτων που περιέχουν γκεμσιταβίνη, η εφαρμογή μονοκλωνικών αντισωμάτων (CD52, CD4, CD30), η προσθήκη του Denileukin diftitox και του παράγοντα antiVEGF (Bevacizumab), στον συνδυασμό CHOP καθώς και άλλων παραγόντων όπως του αντιμεταβολίτη Pralatrexate,των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών και του Bortezomib, αποτελούν νεώτερες θεραπευτικές επιλογές που είτε εφαρμόζονται ήδη στην κλινική πράξη είτε αποτελούν αντεικείμενο κλινκών μελετών. Η πρόγνωση του νοσήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι δυσμενής με 5ετή επιβίωση περίπου στο 30% των ασθενών, ενώ αυτόματες υφέσεις μπορούν να παρουσιασθούν περιστασιακά. Η ακτινοθεραπεία είτε με τη μορφή τοπικής ακτινοβόλησης ή ως ακτινοβόληση όλου του δέρματος με ηλεκτρόνια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για επιμένουσες-ανθεκτικές δερματικές βλάβες. Η προσθήκη ετοποσίδης (CHOEP) ή η βράχυνση της διάρκειας κάθε κύκλου (CHOP-14) ενδέχεται να ωφελεί τους ασθενείς <60 και >60 ετών αντίστοιχα. Ασθενείς σε προχωρημένα στάδια ή με πρόοδο νόσου υπό τοπική αγωγή, χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, όπως η ιντερφερόνη και τα νεώτερα ρετινοειδή δηλ. bexarotene, επιφέρουν ικανοποιητικές συνολικές ανταποκρίσεις, ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία. Παρόλα αυτά απαιτείται ανάπτυξη νέων θεραπευτικών ουσιών και στρατηγικών, η σπανιότητα όμως των οντοτήτων αυτών δεν επιτρέπει την ανάλυση μεγάλων σειρών δεδομένων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μουκάι Μιρέλα
- Mukaj Mirela
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2304031