National and Kapodistrian University of Athens
Λειτουργικές και ποσοτικές διαταραχές των αιμοπεταλίων και εργαστηριακή διερεύνηση
Abstract
dc:descriptionΟι διαταραχές των αιμοπεταλίων διακρίνονται σε ποσοτικές και ποιοτικές, αν και σε ορισμένους ασθενείς, οι δυο διαταραχές, ενδέχεται να συνυπάρχουν. Οι διαταραχές στην ποσότητα των αιμοπεταλίων περιλαμβάνουν πολλούς τύπους θρομβοπενίας και θρομβοκυττάρωσης, οι οποίες μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Η θρομβοπενία αποτελεί συχνότερο εύρημα συγκριτικά με τη θρομβοκυττάρωση και μπορεί να εκδηλωθεί σε όλες τις ηλικίες. Μεταξύ των θρομβοπενιών, συχνότερες είναι οι επίκτητες. Εκτός από την γενική αίματος και το επίχρισμα του περιφερικού αίματος, που είναι απαραίτητα για την διερεύνηση όλων των ασθενών με ποσοτικές διαταραχές αιμοπεταλίων, ο περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος εξατομικεύεται. Αντίστοιχα και οι λειτουργικές διαταραχές μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες. Οι κληρονομικές διαταραχές είναι σπάνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων, συχνότερα είναι το σύνδρομο Bernard Soulier και η θρομβασθένεια Glanzmann. Παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύονται από επίκτητη διαταραχή της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων αφορούν σε αιματολογικά ή μη αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα (αντιαιμοπεταλιακά) καθώς σε άλλες καταστάσεις (καρδιοπνευμονική παράκαμψη). Για την αξιολόγηση της (δυσ)λειτουργίας των αιμοπεταλίων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι, οι οποίες βασίζονται στις διαφορετικές λειτουργίες των αιμοπεταλίων και είναι σε θέση να διερευνήσουν τα μονοπάτια ενεργοποίησής τους. Ο κύριος ρόλος των αιμοπεταλίων είναι η εξασφάλιση της αιμόστασης, της ακεραιότητας δηλαδή, των αγγείων του αίματος και της ταχείας διακοπής της αιμορραγίας σε περίπτωση τραυματισμού των αγγείων. Οι ίδιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται και στην περίπτωση ρήξης μιας αθηρωματικής πλάκας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ενδοαυλική δημιουργία θρόμβου, απόφραξη του αγγείου και ισχαιμία ή έμφραγμα. Τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παρεμβαίνουν σε κάποια στάδια της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων, όπως η προσκόλληση και η συσσώρευση, και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο καθώς και σε εκείνους που υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Παρόλα αυτά, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι, υπάρχει μεγάλη διακύμανση μεταξύ των ασθενών ως προς την αντιαιμοπεταλιακή αποτελεσματικότητα (φαινόμενο αντίστασης στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα) με άμεσο κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου θρομβωτικού επεισοδίου μετά από ένα Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο ή θρόμβωσης της ενδοαυλικής πρόθεσης μετά απο διαδερμική παρέμβαση των στεφανιαίων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός δοκιμασιών που ελέγχουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων ενώ παράλληλα, διενεργούνται περαιτέρω κλινικές δοκιμές προκειμένου να προσδιοριστούν στρατηγικές ούτως ώστε να καθοριστεί η καλύτερη θεραπευτική αγωγή για ασθενείς που παρουσιάζουν στεφανιαία νόσο και υποβάλλονται σε επαναγγείωση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παππά Μαρία
- Pappa Maria
Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2328547