National and Kapodistrian University of Athens
Διάκριση και εμπόδιο στο φορολογικό δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Abstract
dc:descriptionΜε μια απεικόνιση της αρχής της μη διάκρισης και της απαγόρευσης του εμποδίου παρατηρείται ότι η απαγόρευση των εμποδίων τίθεται από τον ενωσιακό δικαστή όταν η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα, ενώ δεν είναι έντονη στην περίπτωση που ως εναρμονιστική βάση τίθεται το άρθρο 115 ΣΛΕΕ. Ο κυρίαρχος λόγος για τον οποίο ο ενωσιακός νομοθέτης δεν εναρμονίζει εκτεταμένα τομείς της άμεσης φορολογίας είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φορολογικού τομέα, ο οποίος λόγω αυτών βρίσκεται υπό την εθνική κυριαρχία. Συνεπώς η αρχή της μη διάκρισης, ως αρχή που διατρέχει όλο το φάσμα της Συνθήκης, έχει μεγαλύτερη σταθερότητα ως ενωσιακό εργαλείο. Παρατηρείται βέβαια, ανάλογα με την ύπαρξη ή μη ρητής επιταγής στο φορολογικό τομέα, μια τάση του ενωσιακού δικαστή να την ερμηνεύει με, αντίστοιχα, περισσότερο ή λιγότερο παρεμβατικό τρόπο ως προς την εθνική φορολογική κυριαρχία, με τρόπο δηλαδή που κάνει την αρχή να προσιδιάζει στην απαγόρευση των εμποδίων. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη νομολογιακή ένταση που δίνεται στην αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, ο σεβασμός της αρχής αυτής μένει σταθερός ως προς τον πυρήνα του, δηλαδή με την έννοια ότι η ενωσιακή έννομη τάξη δεν ανέχεται διαφορετική αντιμετώπιση λόγω ιθαγένειας. Για το λόγο αυτό η αρχή είναι ισχυρό εργαλείο για την Ένωση, αλλά ταυτόχρονα ορίζεται σαφώς ότι ο φορολογικός τομέας ανήκει στην εθνική φορολογική κυριαρχία και, στο παρόν στάδιο του ενωσιακού δικαίου, δεν εκβάλλεται από την κοινή έννομη τάξη ένα εθνικό φορολογικό μέτρο μόνο με τον χαρακτηρισμό του ως εμποδίου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Νικολαΐδου Βαλεντίνη
- Nikolaidou Valentini
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2692461