Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Επαναπροσδιορίζοντας την αιμόσταση στη χρόνια ηπατική νόσο

Abstract

dc:description

EIΣΑΓΩΓΗ: Η αιμόσταση σήμερα περιγράφεται με το ενιαίο κυτταρικό μοντέλο της πήξης στο οποίο τονίζεται η συμμετοχή των κυττάρων και ο κομβικός ρόλος της θρομβίνης. Οι συμβατικές εξετάσεις PT, APTT, αντανακλούν μόνο τους προπηκτικούς παράγοντες. Αντίθετα οι σφαιρικές μέθοδοι όπως η θρομβοελαστομετρία, περιγράφουν όλη τη διαδικασία σχηματισμού, σταθεροποίησης και λύσης του θρόμβου, προσεγγίζοντας καλύτερα την in vivo διαδικασία.Το ήπαρ συμμετέχει πολυπαραγοντικά στην αιμόσταση. Μέχρι πρότινος εκλαμβάναμε την κίρρωση ως ασθένεια με αιμορραγική διάθεση, πλέον όμως επικρατεί η θεωρία της νέας ισορροπίας που μπορεί δυνητικά να εκτραπεί προς την αιμορραγία, αν υπάρξουν εκλυτικοί παράγοντες, αλλά και προς τη θρόμβωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθέι ο ρόλος της θρομβοελαστομετρίας ως σφαιρικής μεθόδου, στην εκτίμηση της αιμόστασης στην κίρρωση και η πιθανή σύσχέτιση αυτής με συμβατικές παραμέτρους πήξης και προγνωστικά μοντέλα της νόσου. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήσαμε 18 ασθενείς με κίρρωση (7 γυναίκες και 11 άνδρες, μέση ηλικία: 62±10 έτη, ΒΜΙ 29±6, MELD score 17±4) και 18 ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο χωρίς κίρρωση (10 γυναίκες και 8 άνδρες, μέση ηλικία 42±10 έτη, BMI 26±3). ‘Ολοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις συμβατικές εξετάσεις πηκτικότητας (Γεν.αίματος, PT, APTT, Iνωδογόνο, D-dimers) καθώς και σε έλεγχο με θρομβοελαστομετρία ROTEM, στα κανάλια Extem και Fibtem. Οι σημαντικότερες παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν ο χρόνος έναρξης θρόμβου (CT), o χρόνος σχηματισμού θρόμβου (CFT), η μέγιστη ισχύς θρόμβου (MCF), η μέγιστη ελαστικότητα του θρόμβου (MCE), η συνιστώσα των αιμοπεταλίων ΔMCE (ExtemMCE-Fibtem MCE), η μέγιστη λύση του θρόμβου (ML). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Oι ασθενείς με κίρρωση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο CFT (229 ± 173, 121 ± 45, p= 0,027), χαμηλότερο MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE (90 ± 69, 142 ± 34, p=0,004) και ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Οι ασθενείς με ασκιτική συλλογή εμφάνισαν χαμηλότερο MCF σε σχέση με αυτούς χωρίς (36 ± 8, 47± 11, p=0,044). Ως προς τις παραμέτρους ινωδόλυσης οι ασθενείς με κίρρωση εμφάνισαν μεγαλύτερη ML (10 ± 7, 5 ± 4, p=0,032). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θρομβοελαστομετρία μπορεί να διακρίνει τους κιρρωτικούς από τους μη κιρρωτικούς ασθενείς. Oι ασθενείς με κίρρωση εμφανίζουν υποπηκτικότητα με διαταραχές στο σχηματισμό και πολυμερισμό του θρόμβου καθώς και αυξημένη λύση αυτού. Oι κιρρωτικοί ασθενείς με ασκιτική συλλογή φαίνεται επίσης πως έχουν μικρότερη ισχύ θρόμβου. Σημαντικότερη στη συνεισφορά του θρόμβου εμφανίζεται η συνιστώσα των αιμοπεταλίων σε αυτούς τους ασθενείς. Φαίνεται πως διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο πήξης στη κίρρωση και η θρομβοελαστογραφία θα μπορούσε να συνεισφέρει στην διαλεύκανση των υποκείμενων μηχανισμών.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Μπίλιου Σμαράγδα
  • Biliou Smaragda

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:2777463

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Μπίλιου Σμαράγδα; Biliou Smaragda. Επαναπροσδιορίζοντας την αιμόσταση στη χρόνια ηπατική νόσο. 2018. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777463