Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια μακρόχρονης αντιοστεοπορωτικής αγωγής και καθορισμός διάρκειας θεραπείας.

Abstract

dc:description

Η παρούσα ανασκόπηση συγκεντρώνει όλες τις διαθέσιμες μελέτες της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, από τις βασικές έως και τις τελευταίες επεκτάσεις. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δεδομένα ασφάλειας και αποτε-λεσματικότητας για κάθε φάρμακο, καθώς και οι επιπτώσεις από τη διακοπή τους. Στην τελευταία επέκταση της αλεδρονάτης διάρκειας 10 χρόνων, διατηρήθηκαν τα θεραπευτικά της αποτελέσματα και η θεραπεία ήταν καλά ανεκτή. Η διακοπή της οδήγησε σε σταδιακή απώλεια των ευνοϊκών αποτελεσμάτων. Η επέκταση της ριζεδρονάτης στα 7 χρόνια, επιβεβαίωσε την αντικαταγματική της δράση. Σε διακοπή, η οστική πυκνότητα επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα μέσα σε διάστημα 2 χρόνων, ανεξάρτητα από την διάρκεια χορήγησης της θεραπείας. Η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος για 9 χρόνια, επέδειξε μικρή διαφορά στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με εκείνη των 6 χρόνων, με σταθερό όφελος στη συχνότητα κατάγματος και στην οστική πυκνότητα. Η διακοπή της θεραπείας σημείωσε οριακή μείωση της οστικής πυκνότητας στον αυχένα του μηριαίου και δυσδιάκριτες διαφορές ως προς τη συχνότητα εμφάνισης νέων μη σπονδυλικών καταγμάτων. Η επέκταση της ιμπαδρονάτης για 5 χρόνια παρουσίασε συνεχή ευεργετική δράση στην οστική πυκνότητα, διατηρώντας παράλληλα ευνοϊκό και αμετάβλητο προφίλ ασφαλείας. Κατά τη διακοπή της, η οστική πυκνότητα μειώθηκε 2% στη σπονδυλική στήλη και στο μηριαίο, προσομοιάζοντας τη φυσιολογική οστική απώλεια κατά την εμμηνόπαυση. Η θεραπεία με denosumab για διάστημα 10 χρόνων, επέδειξε χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, με συνεχή αύξηση της οστικής πυκνότητας. Σε διακοπή της θεραπείας, σημειώθηκε μείωση της οστικής πυκνότητας, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο χρόνο διακοπής, ενώ 2 χρόνια μετά επανήλθε στα προθεραπευτικά επίπεδα. Η ραλοξιφαίνη μετά από 8 χρόνια χορήγησης, δεν είχε καμία επίδραση στα μη σπονδυλικά κατάγματα, αλλά διατήρησε την αυξημένη οστική πυκνότητα. Μετά τη διακοπή της, η οστική εναλλαγή επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ενώ η οστική πυκνότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου. Η χορήγηση βαζεδοξιφαίνης για 7 χρόνια, μείωσε σημαντικά τη συχνότητα σπονδυλικών καταγμάτων και βελτίωσε την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χωρίς εμφάνιση νέων ζητημάτων ασφαλείας. Στα 3 χρόνια χορήγησης τιβολόνης, μειώθηκε ο κίνδυνος κατάγματος ιδιαίτερα στις ασθενείς με προϋπάρχον σπονδυλικό κάταγμα. Η τεριπαρατίδη σε διάστημα 24 μηνών, επέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, αυξάνοντας την οστική πυκνότητα. Η διακοπή της συσχετίστηκε με ταχεία μείωση των δεικτών οστικού σχηματισμού στα προθεραπευτικά επίπεδα με ανάλογη μείωση της οστικής πυκνότητας.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Λιώσης Κωνσταντίνος
  • Liosis Konstantinos

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:2815363

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Λιώσης Κωνσταντίνος; Liosis Konstantinos. Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια μακρόχρονης αντιοστεοπορωτικής αγωγής και καθορισμός διάρκειας θεραπείας.. 2018. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815363