National and Kapodistrian University of Athens
Immunopathogenesis of Systemic Lupus Erythematosus. An update
Abstract
dc:descriptionΟ συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι μια ιδιαίτερη και αυτοάνοση διαταραχή με απρόβλεπτες εξάρσεις και υφέσεις. Συνιστά ουσιαστικά ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την παθολογική ανοσολογική απάντηση ενάντια σε αυτοαντιγόνα με αποτέλεσμα τη βλάβη σε όργανα στόχους όπως το δέρμα, τους νεφρούς και το κεντρικό νευρικό σύστημα και προσβάλει περισσότερο τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία (Moulton and Tsokos, 2015). Η αυτοανοσία αποτελεί σύμφωνα με τον Dennis McGonagle και McDermontt μια γενική κατηγοριοποίηση παθολογικών καταστάσεων στις οποίες εγκαθίσταται μια φλεγμονή ενάντια σε δομικά στοιχεία του ίδιου οργανισμού (αυτοαντιγόνα) και όπου παθολογικά δενδριτικά κύτταρα, Β και Τ λεμφοκύτταρα και διαταραγμένες ανοσολογικές απαντήσεις σε πρωτογενή και δευτερογενή λεμφικά όργανα οδηγούν τελικά στη διάσπαση της ανοσολογικής ανοχής με αποτέλεσμα την ανοσολογική δραστηριότητα εναντίον ενδογενών αντιγόνων. Στις αυτοάνοσες καταστάσεις η επίκτητη ανοσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην κλινική εκδήλωση της νόσου. Ανιχνεύονται συχνά συγκεκριμένα με την αντίστοιχη νόσο οργανοειδικά αυτοαντισώματα τα οποία μπορεί να προϋπήρχαν πολύ νωρίτερα από την κλινική εκδήλωση της νόσου (McGonagle and McDermott, 2006) . Από την άλλη αυτοφλεγμονώδεις χαρακτηρίστηκαν οι καταστάσεις όπου τοπικοί προδιαθεσικοί παράγοντες σε όργανα στόχους ενεργοποιούν τη φυσική ανοσία, κυρίως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφιλα και εξαπολύουν αυτοφλεγμονή στα όργανα αυτά, όπως για παράδειγμα στη νόσο του Chrohn (ανώμαλη παθολογική αντίδραση στα ενδογενή βακτήρια) ή στη νόσο των περιοδικών πυρετών (παθολογική ομοιόσταση των καταρρακτών των κυτοκινών). Οι αυτοφλεγμονώδεις αυτές καταστάσεις δεν εξαρτώνται από την επίκτητη ανοσία (McGonagle and McDermott, 2006). Γενικά στις αυτοάνοσες νόσους μπορεί να παρουσιάζονται διαφορετικοί φαινότυποι είτε με συστηματική είτε με οργονοειδική εκδήλωση. Οι φαινότυποι αυτοί συχνά μοιράζονται ίδιους αιτιοπαθολογικούς μηχανισμούς όπως ανωμαλίες στο μηχανισμό της φυσικής ανοσίας στο σύστημα του συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας, στο μηχανισμό της επίκτητης ανοσίας, στη γονιδιακή και επιγονιδιακή έκφραση γονιδίων (Kyttaris, 2010). Η ομολογουμένως πολύ μεγάλη ανομοιογένεια στη παθοφυσιολογία αυτών των νόσων τις καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκες και επομένως και τη θεραπευτική τους αντιμετώπιση έντονα απαιτητική και δύσκολη αφού σε κάθε ένα ασθενή ο αιτιοπαθολογικός μηχανισμός είναι διαφορετικός (Zhan et al., 2016). Στην αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ εμπλέκονται η φυσική και επίκτητη ανοσία καθώς και οι παθολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους οι οποίες οδηγούν σε παθολογική ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ανοσολογικών μηχανισμών με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτοαντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων που προσκολλώνται σε όργανα στόχους όπως στο δέρμα, στα νεφρά, στον εγκέφαλο και στις αρθρώσεις (Maidhof and Hilas, 2012). Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας η έντονη ενεργοποίηση και η επιστάμενη δράση του συστήματος της Ιντερφερόνης I κατέχει πρωταρχικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεση της νόσου του ΣΕΛ. (Crow, 2014a, 2014b). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών και επιγενετικών παραγόντων φαίνονται να είναι υπεύθυνες για την ενεργοποίση των Ιντερφερονών τύπου I και για την παθογένεση της νόσου (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). Στην παρούσα ανασκόπηση στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε και να συνοψίσουμε τα τελευταία σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν την αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μιχαηλίδου Ευγενία
- Michailidou Evgenia
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2820468